Konuşma · KLAASJE (DİSKOCU ORANJE GÜZELİ)

"Nasıl olduysa bu süreçten en kârlı çıkan sen oldun. Tüm şüphelerden sıyrılıverdin."

"Görünen o ki, hiçbir şeyden sıyrılmış değilim. Sonuçta, şu an bu konuşmayı yapıyoruz, öyle değil mi? Nasıl kârlı çıkmış olabilirim ki? Yani..." Kadın etrafına bakıyor.

"Hardie Biraderler bize gerçekte olanları anlattı."

"Kurban hakkında sormak istediğim bazı sorular var ama sorarken partnerimin de burada olması gerekiyor..."

"Tekrar merhaba, memur bey." Şimdi sesinde bir yorgunluk var. Tüm o enerji kaybolmuş.

"Seni görmek ne güzel." Yorgunca gülümseyip sırtını korkuluğa yaslıyor.

Hareketlerinde bir farklılık var. Kadın yorgun ve kaderine razı olmuş duruyor; burada seninle olmayı ve bundan sonra olacakları kabullenmiş gibi.

"Memur bey. Böyle bir yağmurda seni buraya hangi rüzgâr attı?" Kadın, sırtını korkuluğa yaslıyor.

"Kendi kendime düşünüyordum; bir cinayet soruşturması hakkında konuşmak için harika bir gün." Bir sigara yakıyor.

"Ben de kendi kendime düşünüyordum." Etrafa bakıyor. "Bir cinayet soruşturmasının parçası olmak için ne güzel bir akşam."

"Memur bey." Başıyla seni selamlıyor. "Soru sormak için güzel bir gün."

"Merhaba, memur bey." Bacakları çapraz, sırtı korkuluğa yaslanmış hâlde duruyor. "Seni buraya yeniden getiren şey nedir?"

"Çatıya hoş geldin." Kadının bir elinde bir sigara, diğer elindeyse bir fincan kahve var.

Duştan çıkmış olmalı, saçları hâlâ nemli.

Gümüş rengi tulumun altında gencecik, atletik bir vücut var. İnce ve uzun yapılı...

...ve yıllarca aldığı savunma eğitimleri sayesinde fit ve kaslı duruyor. Dirsek uçlarının sivriliğinden bunu anlayabiliyorsun.

"Aşağıdaki dağınıklığın kusuruna bakma. Temizlikçi günlerdir buraya uğramadı. Acaba bir gün gelecek mi diye düşünmeye başladım..."

"Manzara çok güzelmiş."

"Şimdi çok daha güzel." Gözlerini kuzeye, avluya çeviriyor...

Cesedin asıldığı ağaç, çatıdan rahatlıkla görülebiliyor. Tabii artık ceset yok.

"Bunun için ikinize de çok teşekkür ederim. Gerçekten."

Gözlerinde bir şey görüyorsun, tanıdık bir hüzün sanki. Evet, daha önce koridorda asılma olayını anlattığında gördüğün hüzün bu.

Açık kahverengi gözlerinde bir şey var... Bir hüzün. O adamın ölümünü düşününce çöken bir hüzün bu.

"Güzel mi? Pek emin değilim, memur bey..." Kuzeye, avluya bakıyor.

Hâlâ yerde duran, kokuşmuş, üzeri yeşil ve mor çürüklerle kaplı cesedin olduğu yere...

Kayıtsız görünmeye çalışsa da gördüğü manzara karşısında irkilmemek için sigarasından bir nefes almak zorunda kalıyor.

En büyük dayanağı sigarası demek ki. Cesede doğrudan bakmak canını yakıyor olsa gerek, bakışlarını sana çeviriyor.

Kadın irkilmese de gözlerinde bir şeyler var, tanıdık bir hüzün belki. Evet, koridorda sana asılma olayını ilk kez anlattığında gördüğün hüzün bu.

Kadın irkilmiyor ancak açık kahverengi gözlerinde bir şey var... Bir hüzün.

Kokuşmuş, üzeri yeşil ve mor çürüklerle kaplı cesedin sallandığı ağaca...

"Temizlikçi mi var? Sanırım benim odamın da temizlenmesi şart oldu." (Nazikçe devam et.)

"Ah, tabii! 1 numaralı odanın efsanesini binada duymayan kalmadı. Odada cehenneme açılan bir geçit olduğu rivayet ediliyor."

"Karanlık enerji girdapları var, evet ama Cehennem'e değil, başka bir yere açılıyor. Bizim dünyamızdan çok farklı, üçüncü bir yere..."

"Üçüncü bir yer mi? İlginç..." Kahvesinden bir yudum alıyor. "Temizlikçi kadın muhtemelen bu yüzden işi bıraktı."

"Ben Kim Kitsuragi." Teğmen araya giriyor. "57. Polis Karakolu'nda görevli bir dedektifim. Sanırım 41. Polis Karakolu'nda görev yapan meslektaşımla hâlihazırda tanışmışsınız."

"Tanışmaz olur muyum... Meşhur Kıyamet Polisi olur kendisi."

"Ne oldu ya? Hani dünyanın sonu geliyordu? Neden hâlâ hayattayız?"

"Sorma, sürecin böyle gereksiz uzaması bende hayal kırıklığı yarattı. Resmen saçmalık..." (Etrafına bak.)

"Bilmez miyim," diyor, sesinde derin bir melankoli var. "E şimdi ne yapacağız?"

Şimdi o da buraya kısılıp kaldı, tıpkı senin gibi.

Burada mahsur hâldeyken ne yapılabilir ki? Bu, kadın için şakanın da ötesinde şahsi bir soru.

"Hanımefendi, aşağıdaki adamın cinayeti hakkında bir soruşturma yürütüyoruz." Aşağıya, avluya bakıyor. "Adamı ağaca asanlar gelip sizinle konuşmamızı söyledi."

"Aa, anlıyorum." Mentollü sigarasından kaygı dolu bir duman alıyor.

Dikkatli ol. Önce başka bir şey sor. Malum konuya geldiğinde, "Zor bir olay atlattığını duydum" gibi bir şeyler söyle.

Lafı dolandırmaya gerek yok. Karşındaki güçlü bir kadın.

Sağ ol Koç, ama galiba bu sefer boş muhabbet yapacağım.

TAM BİR MIYMINTI GİBİ KONUŞACAKSIN YANİ!

Kas Koçun benim standartlarıma göre bile fazla abarttı. Öncelikle başka bir şeylerden bahset.

Doğrudan konuya gireceğim. Yapmacık laflar etmek istemiyorum.

Aferin sana oğlum. Bunu kaldırabilir.

Ne düşünüyor olabilir ki? Anlamak çok zor; omuzları rahat bir pozisyonda ve gözleri sigarasında.

Kadın sanki... daha eğlenceli konulardan konuşmayı beklediği için hayal kırıklığına uğramış gibi duruyor.

"Hanımefendi, asılan adamın cinayeti hakkında bir soruşturma yürütüyoruz." Aşağıya, avluya bakıyor. "Bu olaydan sorumlu olanlar gelip sizinle konuşmamızı söyledi."

"Şunu bil ki ben artık Kıyamet Polisi falan değilim. Kehanet yanlış çıktı. Akşamdan kalmalığım geçince işaretlerin hiçbir anlamı olmadığını anladım."

"Aa." Duraksıyor. "Bunu duymak... beni çok üzdü."

"Gün yüzüne çıkan bazı yeni bilgilere göre, en geç birkaç hafta içinde sonumuz geliyor. Bütün sınıflar hesap verecek. Revachol, kanunsuz katillerin vahşetiyle çalkalanacak. Bunların hepsi önceden haber verildi."

"Vay be..." Kahve fincanından buhar yükseliyor. "Peki, önlenebilir bir şey mi bu? Eğer önlenemezse, kalan vaktimizde ne yapacağız?"

(Yüzünden kolaylıkla okunabilen bir nefretle.) "Siktiğimin sonu gelsin artık."

"Evet abi." Yüzü, rock 'n' roll tarzı gülümsemesiyle kırış kırış oluyor.

"Onun gelişi kıyametin bir alameti. Her şey," etrafına bakıyor, "bir günde yerle bir olacak."