Konuşma · KLAASJE (DİSKOCU ORANJE GÜZELİ)

"Başka sorum yok."

"Siz RHM'lilerin havalı olduğunu duymuştum." Sigarasıyla seni işaret ediyor. "Gerçekten öylesin."

"Teşekkürler, ciddi emek var orada." Sesinde en ufak bir ironi belirtisi bile yok.

Teknik olarak, Revachol'da uyuşturucu bulundurmak serbest. Ama sen yine de onu kınamalısın.

Hayır, hayır, dinleme şu herifi. Rahat ol.

"Şu kapı nereye açılıyor?" (Çatıdaki kapıya işaret et.)

"Tekmeleyip açan sendin, sen söyle."

"Hiçbir fikrim yok, memur bey." Sakin sakin kapıya bakıyor.

Gözlerinin içine bak.

"Bu yabani çiçeğin ne olduğunu biliyor musun?" (Kadına çiçeği göster.)

Avucundaki kurumuş taç yapraklara bakıyor, daha sonra birine tırnağıyla hafifçe dokunuyor.

Tırnağını kaplayan beyaz oje pul pul dökülmüş. Uzun ve keskin tırnakları minik birer hançere benziyor. Taç yaprak, temas etmesiyle beraber ufalanıyor.

"Hoşmuş. Sanırım kurumuş bir mayıs çanı bu. Sam Bo stiliyle yakaladığın çiçek bu muydu?

"Çiçek niçin buradaydı?"

"Çatıda niye bir çiçek vardı diye mi soruyorsun? Bilmiyorum, memur bey. Rüzgâr getirmiş olabilir mi?"

Veya bir hayranı?

"Herhangi bir hayranın var mı, hanımefendi?"

"Ruby mi? Çiçeği o bırakmış olamaz. Ruby öyle demode biri değil. O çiçeğin burada ne işi vardı bilmiyorum, gerçekten."

"Hayranım mı? Gözde bekâr olacak yaşı çoktan geçtim." Korkuluğun üzerinden aşağıdaki meydana bakıyor. "Ayrıca burada modaya uygun bir çevre de yok."

Soruyu nasıl da geçiştirdi. Buradan, kadının birden çok hayranı olduğu sonucuna varabiliriz. Bir sürü hayranı...

Sessiz kal.

Kurumuş taç yapraklarını cebine koyuşunu izliyor ve sonra gözlerini kapatıp sigarasından bir nefes alıyor...

"Konuyu aniden değiştiriyorum!"

"Aynen." Başıyla onaylıyor ve bir duman alıyor. "Ani işleri severim."

"Sam Bo ne?"

"Bir dövüş sanatı." Bir kaşı havaya kalkıyor. "Bu kadar mı?"

Samara boksu veya kısaca Sam Bo. Zarif bir dövüş sanatı. "Sam Bo stili" demek, çeviklik ve soğukkanlılık demektir.

"Evet. Bu çiçeğin burada ne işi vardı?"

"Odan güzelmiş."

"Aynen, çok lüks."

Hiç kimse kirli nevresimlerinden ve boş içki şişelerinden konuşmaktan hoşlanmaz. Belki birazcık daha duygusal bir şekilde ifade edersen...

"Niçin bu işin kazananı sen olmuşsun gibi hissediyorum?"

"Gerçekten bilmiyorum, memur bey." Soğuk kahvesinden bir yudum alıyor. "Kendimi kesinlikle kazanan biri gibi hissetmiyorum. Bok gibi hissediyorum. Sürekli."

Gülümsüyor. Ufacık, acı bir gülümseme. Sözlerinde samimi.

"Haklısın."

"Bu yaşananların neresi benim açımdan kazançlı olabilir ki? Yani..." Etrafına bakıyor.

Omuzlarına düşen yağmur damlalarıyla kadının sarı saçları açık kahverengiye dönüyor. Havada endüstriyel kirlilik ve deniz kokusu var.

"Herkes gibi ben de Martinaise'e tıkılıp kaldım. O kadar uzun süredir buradayım ki... artık ne kadar zaman geçtiğini bile bilmiyorum. Buraya, çatı katındaki ıslahevim diyorum."

"O hâlde şimdilik hepsi bu kadar, sanırım." (Sonuçlandır.)

Yavaşça, hatta neredeyse dikkatlice başını sallıyor.

Birdenbire kadının gözleri parıldıyor. Kötücül bir parıltı değil bu... ancak tehlikeli.

"Çatıdaki kurumuş çiçekler. Bunları buraya Ruby bırakmış olabilir mi? Buradaki hiçbir şeyle uyumlu durmuyorlar."

"Neler?" Kadın gözlerini kısıyor. "Ha, onlar! Bilmiyorum memur bey. Dediğim gibi, ne gibi bir anlam çıkarmam gerektiğini bilmiyorum. Bence çer çöpten başka bir şey değiller."

"Demek istediğim, çiçeklerin Ruby ile bağlantısı olduğunu düşünmek için bir sebep göremiyorum."

Gözlerini kısıyor. "Buraya ilk geldiğinizde yakaladığın şu küçük şeyi mi kastediyorsun? Hani şu çatıdan uçmuştu?"

"Evet."

"Bilmiyorum memur bey. Dediğim gibi, ne gibi bir anlam çıkarmam gerektiğini bilmiyorum. Bence çer çöpten başka bir şey değiller."

"Ruby hakkında kurduğum teoride bir şeyler... eksik gibi sanki."

"Ne diyeceğimi bilemiyorum."

"Senin açından bakınca şansın hep yaver gitmiş gibi duruyor."

"Yaşadıklarımın hiçbirinde şansım yaver gitmedi."

"Bu süreç senin için gayet iyi sonuçlandı; bir şekilde şüpheli listesinde yer almamayı başardın."

"Başardım mı? Tek kaşını havaya kaldırıp iç çekiyor. "Peki o hâlde niçin hâlâ üzerimde şüpheli gözlerin varlığını hissediyorum? Onun ölümüne ben sebep oldum. Bu kısmı çok iyi anladım."

Teğmen başını çevirip korkuluğun üzerinden uzaklara bakıyor.

Aranızda geçen bu konuşma teğmeni rahatsız ediyor. Ne söylemesi gerektiğini bilemiyor.

"Peki ne için ıslah ediliyorsun?"

"Günahlarım için tabii ki. Kötü ve değersiz birinin uzun zamandır biriken günahları."

"İlk aşkımı kendi ellerimle mahvettiğim için. Kötü insanlarla iş yaptığım için. Liste böyle uzayıp gidiyor."

Kar taneleri kadının omuzlarına düşüp, açık sarı saçlarında eriyor... Soğuk ve yumuşak.

Kadının saçları, civardaki sanayi bacalarından yayılan kirli dumanı ve deniz kokusunu taşıyan nemli rüzgârda uçuşuyor.