Konuşma · KOMÜNİST ÖĞRENCİ STEBAN

"Ben gerçekten temel konularda düşünmeyi seviyorum, örneğin alfabe gibi."

"Hmm, yani diyorsun ki insan daha soyut konulara geçmeden pratik konularda bir temele sahip olmalı. Tamam, anlıyorum..."

Şimdi bu mülakatı güzel bir şekilde bitirme imkânın var. Biraz sonra alfabeyi dahi muhteşem bir özenle arkeomateryalist eleştiriye tabi tutuyorsun.

"...ama harf şekilleri gibi temel soyut kavramların bile kaynağı kısmen de olsa fiziki gerçekliğe dayanmak zorundadır."

"Bu doğru. Psikodilbilim derslerimden birinden 'A' harfinin kamış baraka anlamına gelen bir ön Perikarnasya dönemi sembolünden geldiğini hatırlıyorum."

"Bu, her harfi soyut bir kavramla ilişkilendiren Uluslararası Dil'in tersine bir durum."

"Doğru söylüyorsun. Bana da Mazov ve Nilsen'ın bitmemiş bir projelerini, devrimcilerin tüm dil engellerini aşarak iletişim kurabilmelerini ve organize olabilmelerini sağlayacak evrensel bir komünist resim yazı sistemini hatırlatıyor."

"İnanmıyorum, gerçekten 15 dakikadır alfabeden mi bahsediyoruz?" Saatine bakıyor.

"Öyle görünüyor."

Güzel bir başlangıç. Gevşemeye başlıyorlar. Rahat hissediyorsun, ipler senin elinde. Biraz sonra alfabeyi dahi muhteşem bir özenle arkeomateryalist eleştiriye tabi tutuyorsun.

"Ne kadar güvenilir olduğunu bilemem ama pus merkezli tıp hakkında bir kitap okudum."

"İlginç. Bu tür şeylerin hep burjuva spiritüalizmi kılıfında halk hurafesi olduğunu düşünüyordum. Belki de bu fikre varırken aceleci davrandım."

Şimdi bu mülakatı güzel bir şekilde bitirme imkânın var. Rahat hissediyorsun, ipler senin elinde. Biraz sonra metalaştırılmamış spiritüelliğin kapitalist sistem içerisinde mümkün olup olmadığını tartışıyorsunuz...

Cevap: Muhtemelen değil. Bu, yine de bazen işe yarar olamayacağı anlamına gelmiyor.

"...ama sonuçta lapa yapmayı öğrendim..."

"Demek öyle, kulağa güzel geliyor. Eminim biliyorsundur, Yoldaş Mazov da papatya çayı içerdi."

"Tahıl alkolü tehlikelidir. Eminim biliyorsundur, bu yüzden Yoldaş Mazov papatya çayı içerdi."

"Açıkçası 'lapa' sürekli duyduğum ama anlamını bilmediğim kelimelerden biri."

"...işte, gerçek sağlık hizmetine erişimi olmayan çaresiz fakirlerin parasına konmanın bir yolu..."

"Gottwald'lı olsaydım, ortak tarihimizi sadece gitgide saçmalaşan kılıflara uydurabilmemizin, modernitenin kaçınılmaz bir gerçeği olduğunu söylerdim..." Başını sallayarak onaylıyor.

"Neyse ki Gottwald'lı değiliz."

"...ama hâlâ bu 'pus' mevzusu nedir, anlamış değilim, yani..."

"Bu konuda birçok teori var, çoğu gülünç. Bu teorileri konuşacak olsaydık bütün geceyi burada geçirmemiz gerekirdi."

Bilmemek daha iyi, diyor rüzgâr.

Güzel bir başlangıç. Gevşemeye başlıyorlar. Biraz sonra metalaştırılmamış spiritüelliğin kapitalist sistem içerisinde mümkün olup olmadığını tartışıyorsunuz...

"Dinleyin, kitap falan güzel de, açıkçası gerçek bir hikâyenin yerini tutamıyorlar."

"Bakın çocuklar, dürüst olmak gerekirse çok 'kitap' 'okumamış' olabilirim ama bu anlatabileceğim hikâye olmadığı anlamına gelmiyor."

"Sizin gibi ben de siyasi ve tarihî konulara ilgi duyuyorum."

"Benim için önemli olan, o ana uyacak doğru şeyi bulmak."

"Biz zor kitaplar tercih ediyoruz. Üstesinden gelemezsen seni yok edecek türden."

"Yeter, Uli. Bizim ilgilenmemiz gereken şey, jandarmın fikirleri."

(Parmaklarını kütlet.) "Tamamdır, hadi mülakata başlayalım."

Derin bir nefes al. Son birkaç gündür biraz kitap okudun ama hayatta kitaplardan daha fazlası olduğunu da biliyorsun...

Bu çocukların hayalini dahi kuramayacağı şeyler atlattın. Seninle aşık atamazlar.

Unutma: Çoğu insanın yaptığı yanlış, bilmediği şeyleri gizlemeye çalışmalarıdır...

Bir şey daha. Bu genç adamların her biri, gördüğün en hassas öz güven eksikliği radarlarıyla donatılmış...

Hayır, hâlâ söyleyecek sözün yok. Cebinde öz güven kalmadı. Burada ne işin var ki senin?

Şu an sadece kendini heyecanlandırıyorsun. Bolca kitap okudun. Belki de kafanı toplayıp tekrar denemelisin...

Belki de şimdilik ara vermen daha iyi olur. Gidip güzel bir kitap bul, zihnini boşalt, kendini daha iyi hissedince tekrar dene.

Kitap okumayı hiç düşündün mü? Onların içinde bolca kelime oluyor...

Tamam, iş sende. Bu iş sende. Sadece... ağzını aç ve sözcükleri söyle.

"Ihhhm..."

Bu sesler de ne? Ölmek üzere olan bir porsuğun son mırıltılarına benziyor.

Yapabileceğin hiçbir şey yok. Dudakların birbirine yapışmış gibi.

"Her şey yolunda mı, dedektif?" Teğmen sana endişeli bir bakış atıyor.

Başını hayır anlamında salla.

"'Hayır, her şey yolunda değil,' mi demeye çalışıyorsunuz? Bana olumsuz bir cevap verebilir misiniz, dedektif?"

Neden endişelisin? Bolca kitap okudun. Kısa bir ara verip zihnin açıkken tekrar denesen olmaz mı?

Başını hayır anlamında salla.

"Her şey yolunda mı? Bir şey mi demeye çalışıyorsun?"

"Galiba nutku tutuldu. Anlık bir afazi vakası gibi görünüyor..." Teğmen pek endişeli görünmüyor.

Bu soruşturma sırasında yaşadığın ilk nörolojik rahatsızlık değil.

"Bazen böyle oluyor. Konuyu değiştirmeyi öneriyorum."

Başını sallayarak onayla.

Böyle olmayacak. Belki kendini onlara kanıtlamanın başka bir yolu vardır.

"Konuyu değiştirmenin yardımı dokunabilir."

Anlık afazi gibi görünüyor. Karakol doktorunun bir sonraki muayenende bakması gerekecek bir nörolojik rahatsızlık daha.

"Kusacakmış gibi görünüyor."

Boğazında biraz safra birikti ama sadece tadı geliyor. Sorununun asıl kaynağı, kabloların geldiği yerde...

"Konuyu değiştirsek yardımı dokunur mu?"