Konuşma · KOMÜNİST ÖĞRENCİ STEBAN

"Proletaryanın tarihî rolünü gerçekleştirmenin kolay olacağını söylemedim." Zoraki bir biçimde gülümsüyor. "Hiçbir maddi ödül vaadi olmadan inanmamızı gerektirse de vazgeçip gidemeyiz."

"Bizi görmezden geldiklerinde bile mi?"

"O zaman bile."

"Mazov, sermayenin kibrinin, onun sonunu getireceğini söylüyor. Yıkılabileceğine inanmıyor, işte bu yüzden yıkılacak."

Ne kadar gençler. Bu kadar genç olmalarına katlanmak zor...

Bu ikili, neden gözünde mermi izleriyle bezeli bir duvara sırtlarını dayarken canlanıyor?

Yüzleri, ambrotip fotoğraftalarmış gibi bulanık ama donuk. Sen hiç bu kadar genç olmadın, değil mi?

"Sanırım bizim buna imkânsız olduğu için inandığımızı söyleyebiliriz." Yerdeki dağınık kibrit kutularına bakıyor. "Dünyanın... böyle... kalması gerektiğini reddettiğimizi kastediyorum."

"Birini düşünüyorsun, değil mi?"

"Evet... anneciğimi." Genç adam şaşkın bir şekilde gülümsüyor. "La Delta'da... o gökdelenlerden birinde çalışıyor ama düşündüğün gibi değil... Temizlikçilik yapıyor."

"Ama nasıl... neyse. Sanırım ne düşündüğümü anlamak sandığımdan kolay..."

"Senin için çok şeyden vazgeçmiş."

"Hepimizin gelecek için fedakârlık etmesi gerekiyor. Belki de az önce varmaya çalıştığım nokta buydu..."

Onu utandırdın. Âdeta felç oldu.

"Steban, saat çok geç oluyor."

"Haklısın... Bunları temizleyip gitmemiz gerek." Kibrit kutularını işaret ediyor.

Tabii, kibrit kutuları! Onu sormayı unuttun. Bu, son fırsatın olabilir...

"Onun daha iyi bir dünyada yaşamasını istiyorsun."

"Ben hepimizin daha iyi bir dünyada yaşamasını istiyorum. Evet... o da bunun bir parçası... Hepimiz bunun bir parçasıyız..."

"Ona neden 'anneciğim' diyorsun?"

"Hep öyle diyorum. Gerçi şu aralar pek dememeye çalışıyorum... çünkü biraz çocukça, değil mi?"

"Bozuk."

"Evet, bu doğru bir bakış açısı. Bozuk ama onarılamaz değil."

"Güzel bir düşünce."

"Düşünceler çok güçlü olabilir. Ötemateryalizmin ana fikri zaten budur..."

Aslında bunları sana söylemiyor. Şu an kendisiyle savaşıyor...

"Ben buna inandığımdan emin değilim."

"Bir şeylere inanmak zorundasın. Aksi hâlde ne yapabilirsin?"

"Oradaki gökdelenlerde kim var?"

"Anneciğim." Genç adam şaşırmış görünüyor. "O gökdelenlerden birinde çalışıyor ama düşündüğün gibi değil... Temizlikçilik yapıyor..."

"Bitmemiş."

"Evet, bu doğru bir bakış açısı... İnşası devam ediyor."

Sessiz kal.

Genç adam düşünceye dalmış gibi görünüyor...

Soğuk bir rüzgâr branda bezini kamçılıyor. Aşağılardan kendilerini kayalara vuran dalgaların sesi geliyor. Açıktasın.

Ceketine iyice sarın.

Ellerinle kollarını ovuştur.

Son yarım saattir havanın gitgide soğuduğunun nasıl olduysa ancak şimdi farkına varıyorsun.

"Bize güldüklerinde bile mi?"

"O zaman bile."

"Mazov bize, yalan umutların ve dindarlığın arkasında saklanan canavara gülmemizi söyler."

"Bize ateş ettiklerinde bile mi?"

"Özellikle o zaman."

"Tabii biz de onlara ateş ediyor olacağız."

"Peki bir gelecek olduğuna inanmıyorsam?"

"O zaman proletaryanın tarihî rolüne inanmıyorsundur, bu durumda da tarihî materyalizmin temellerini reddediyorsundur."

"Başka bir deyişle bu, senin komünist olmadığın anlamına gelir."

"Tamam ama bir gelecek olmadığını biliyorsam ne olacak?"

"Ne demeye çalıştığını anlamıyorum. Tabii ki bir gelecek olacak, büründüğü hâl bize tanınmaz gelse bile. Gelişim döngüsü böyle bir şey."

"O zaman siz nesiniz?"

"Başka bir şey..." Başını, reddediyormuş gibi iki yana sallıyor.

Acaba kimi düşünüyor?

Söylemesi güç. Onun için değerli birini.

Gözlerini takip et. Yıkılmış duvarın ötesine, Koyun karşı ucuna bakıyor...

Orada ne var?

Adını hatırlayamadığın bir semtte bir sürü uzun bina.

Bu düşünceyi bırak.

La Delta'nın gökdelenlerine.

Gecenin gökyüzünde elektrikli dikili taşlar gibi yükseliyorlar.

Aklından bir şeyler geçtiği kesin ama zihninin derinliklerine hâlâ erişemiyorsun...