Konuşma · KIM KITSURAGI

"BİZE BULAŞANIN SONU KÖTÜ OLUR."

"Hı hı."

"Kanun'u uygulamaya nasıl devam edelim?"

"Biz Kanun'uz ulan."

"Evet, sonuçta ikimiz de... polisiz."

Harry Du Bois'nın zekâsına bir bakın hele!

Harry Soyadın Her Neyse Artık'ın zekâsına bir bakın hele!

Şu ismi bilinmeyen adamdaki zekâya bakın hele!

"Senin hiç fikrin var mı, teğmen?"

"Pedallı bir çalışma tezgâhı kontrol eden biri mi mesela? Marangoz gibi." Bir saniye düşünüyor. "Veya belki de bir davulcu..."

Söylediğine saniyesinde pişman oluyor.

"Yani aradığımız kişilerden biri davulcu mu?"

"Hayır, değil. Onu dememişim sayın, davulcu aramıyoruz."

"Belki bir şofördür?" İşaret parmağını kaldırıyor. "Bir şoförün sağ ayakkabısı daha çabuk aşınır. Çünkü gaz pedalı sağda."

"İlginç. Keşke bu benim aklıma gelseydi."

Seni duymuyor gibi, güneye doğru trafik sıkışıklığına bakıyor. Makineler sessiz, hepsinin motoru durdurulmuş...

"Ben de tam olarak aynı şeyi düşünüyordum."

Düşünceli bir şekilde başını salla.

"Davulcu mu? Çok saçma."

"Bir davulcu sağ ayağını sadece davula vurmak için kullanır..." diye açıklıyor, sonra durup çamurdaki ize bakıyor. "Haklısınız, saçma."

"Belki bir şofördür? Bir şoförün sağ ayakkabısı daha çabuk aşınır. Çünkü gaz pedalı sağda."

Bir şey söyleme, sadece başını salla.

"Bunu niye söyledim bilmiyorum. Bir davulcu aramıyoruz, bir grup liman işçisi arıyoruz."

Teğmen davulcu mevzusunu kendi başına halledebildiği için mutlu.

Teğmen Kitsuragi gibi normal bir insan o ayakkabının kime ait olduğunu düşünmek için bir duraksama gereksinimi duyar. Ama sen duymazsın. Sen, beyninin yüksek torklu ön lobunda bağlantıların kurulduğunu resmen hissediyorsun.

Ön lobunda bağlantıların kurulduğunu neredeyse hissediyorsun:

(Bitir.)

"Yani Aykırı Taban'ımız Whirling'in arkasında değil miydi?"

"Bilmiyorum..." Aykırı tabanı daha yakından inceliyor. "Aynı boyda sayılırlar. Aynı bot değil... ama aynı kişi olabilir."

"Bu hâlâ Ruby'yi elemiyor. İnsanlar ayakkabılarını değiştirir sonuçta. Ama bu, onun suçlu olduğunu da kanıtlamıyor."

"Sence burada neler oldu?"

"Bence mi? Bir grup insan ağaca ağır bir şey getirdi. Onlardan biri kurbanı taşıyordu. Etrafta dolanıp durmuşlar, özellikle de ağacın altında."

"Onu astıktan sonra ona bakacak şekilde yarım bir çember oluşturdular. İlk bakışta bu bir linç gibi görünüyor."

Kesinlikle, burada bir sıra hâlinde durup ağaca baktılar.

"Ama kurbanın başına bir kurşun yediğini biliyoruz. Şöyle demek daha doğru olur, olayı bir linç gibi göstermişler."

"Koalisyon memurunun dediği gibi... Yalan, tıpkı bir tiyatro gibi."

"Aynen öyle. Her kim izliyorsa onlar için oynamışlar... bütün mahalle için sanırım." Ekliyor: "Ve bizim için de."

"Yani kasten mi yanlış yönlendirildik?"

"Bu izlerle, evet."

"Buraya kadar güzel... ama eksik bir şey var." İzlere bakıyor, suratı bir şeyin farkına varmasının etkisiyle parlıyor.

Tabii ya, sekiz adet farklı iz vardı! Ama sadece yedi tane Hardie biraderi var.

Bırak tadını çıkarsın.

"Sendika locasında bir çift eksik. Sekizinci çift. Ben o bizim aykırı tabandır diyorum."

"Yani aykırı taban linç esnasında oradaydı ama şu an yemek salonunda yok."

"Evet." Gözlüğünü düzeltiyor. "Hardie'ler bize çok bir şey söylemezler belki, ama yine de onların karşısına çıkıp olası uyuşturucu ticareti bağlantılarını sormalıyız."

"Evet." Gözlüğünü düzeltiyor. "Hardie'ler bize çok bir şey söylemezler belki, ama yine de onların karşısına çıkıp olası uyuşturucu ticareti bağlantılarını sormalıyız."

"Evet." Gözlüğünü düzeltiyor. "Hardie'lerin o kişinin kim olduğunu bize söyleyeceklerini sanmıyorum. Şimdilik gözlerimizi dört açmamız yeterli olur... eminim soruşturmamız eninde sonunda bizi aykırı tabana götürecek."

"Biliyorum. Sekiz farklı iz, yedi Hardie biraderi."

"Hı hı. Sizce kayıp olan hangisi?" Hemen ekliyor: "Ben aykırı taban diyorum."

Onu bir kez daha gölgede bırakmana izin vermez.

Evet! Her şey güzelce örtüşüyor. Onu taşıdılar, ipe çektiler, asılışını izlediler... Gayet basit!

Varsayımlarının böyle doğrulanması garip değil mi? Bu kulağına telkinler fısıldayan birinin isteyeceği bir şey.

"Sanırım burada neler yaşandığını tam olarak biliyoruz."

Teğmenin gözleri kısılıyor. Kendi kendine düşünüyor.

Belki bir şüphesi vardır? Soruşturmanın daha bu kadar başında kendinden emin olması hiç profesyonelce olmazdı.

"Yani..." diye sonuçlandırıyor. "Başka?"

"Bu kadar rahat olmamalıyız."

Teğmen bir şey söylüyor ama onu duyamıyorsun... Bir anda kravatın yine canlanıyor, kulağına fısıldıyor... Hayır, bağırıyor:

Ne demek BU KADAR RAHAT OLMAMALIYIZ? Nesin sen, orta derece engelli biri mi? Bu hiç de mantıklı değil.

Canlansana biraz! Cinayet mahallindeki her şey cuk diye oturuyor, KOYDUĞUMUN OLAY YERİ seni ZİL ZURNA SARHOŞ etmeli yahu!