Konuşma · MAVİ YAKALI KADIN

"Evet, lütfen."

"Aslında ben de tam olarak öyle yapacağım, ipucu için teşekkürler." (Görevi üstlen.)

"Harika. Dükkân açık."

Belki de okumalısın... Ya kakadu senin ruh hayvanınsa? Hatta belki seni simgeleyen kuştur.

"Hanımefendi, kakadunuzu soruyordum. O kayıp mı?"

"Benim bir kakadum yok ki. Bir de ne diyeceğim biliyor musunuz?"

Bu bir tuzak. Sakın ne deme.

"Ne?"

"Olsaydı bile kaybolmazdı."

"Tamam, kakadu kayıp değil. Yalnızca emin olmak istedim."

"Harika." Dikkatini tekrar kitaplara çeviriyor.

"Yalnızca bir soru daha: bana kakadu derken ne demek istediniz?"

"Harika. Anladım."

"Şahane."

"Şimdilik bu kadar. Okumanıza dönebilirsiniz." (Bitir.)

Karşındaki kadın başını sallayıp kitabına geri dönüyor.

"Polis hizmetinizdedir, hanımefendi! Kocanızı buldum."

"Of ya, söyledim size, benim kocam kayıp değil!" Kollarını kavuşturuyor.

"Ben yine de onu buldum. O kadar iyiyim işte."

"Pekâlâ öyleyse. Neredeymiş?" Sabırsızlanmaya başlıyor, elleri rastgele bir kitap kapağını kurcalamaya başlıyor.

"Orada." (Deniz tarafındaki mavi yakalı sarhoşa işaret et.)

"Affedersiniz?!" Gözlerini kırpıştırıyor. "Anlamadım."

Sesinde saklı başka bir şey var, sanki bir endişe izi.

"Sarhoş bir mavi yakalı buldum ve kocanız olabileceğini düşündüm."

"Tabii, çünkü mavi yakalı kadınların hep alkolik kocaları olur." Senin omzunun üstünden sarhoşa doğru bakıyor. "Bakın ne diyeceğim."

Unutma, ne olduğunu biliyorsun, sakın ne deme.

"Hayır, 'ne' demeyeceğim."

"Doğru diyorsunuz. Alkolik bir kocam var. Ama o değil."

Hah! Bam! Biliyordum.

"Ama nazik ve yardımsever bir kocanız olduğunu söylememiş miydiniz?"

"Dedim ve öyle." Bir adım geri çekiliyor. "Aynı zamanda bir alkolik."

"Aynı zamanda da kayıp mı?"

"Hayır, değil. Belki de kayıptır, bilmiyorum. Muhtemelen parktadır veya Jamrock'ta bir yerlerde. Arkadaşlarıyla içiyordur." Bakışını çeviriyor.

"Onu ne zamandır... Aman, kahrolsun o!" Kitapları tamamen unuttu, onun yerine boş boş uzaklara bakıyor.

Al işte. Endişelendi şimdi.

"Kim, bana mı öyle geliyor yoksa burada bir kayıp kişi vakası mı var?"

"Ben bundan pek emin değilim," diye yanıtlıyor, mavi yakalı kadına dönüyor.

"Han'fendi, netleştirmek için soruyorum, bunu polise bildirmek istiyor musunuz?"

"Neyi bildireyim? Yalnızca dışarıda, arkadaşlarıyla içiyor... Eminim polisin muhitteki ahmakları kovalamaktan daha önemli işleri vardır."

"Olmaz efendim! RHM şehirdeki bütün ahmakları kovalamaya hazır. Sizi önemsiyoruz!"

İç geçiriyor ama ifadesinde biraz şükran ve rahatlama seziyorsun.

"Pekâlâ, buyurun. Bir sorunuz var mı?"

"Açıkçası kayıp vakalarının gizemli olduğunu düşünüyorum."

"Sanıldığı kadar ilginç değiller, dedektif."

Doğru söylüyor. Kayıp vakaları çoğunlukla evden kaçan genç çocuklarla veya bunamış yaşlılarla ilgili oluyor. Bu kişiler genelde bir veya iki günü kayıp geçirdikten sonra kendileri geri dönüyorlar. Pek yapılacak bir arama yok.

"Neden olmasın?"

"Çünkü insanlar genelde ya kendi kendilerine geri dönüyor ya da onları asla bulamıyorsunuz," diyerek gülümsüyor.

"Ama bu gizemli değil mi?"

"Tamamlanmamış bir vakanın bir gizemi olduğunu düşünmüyorum. Hatta daha ziyade sinir bozucu."

Bu konuda haksızsın. Tamamlanmamışlık, gizemin özüdür.

"Eh, ben yine de istiyorum. Bir kayıp vakası istiyorum!"

"Peki o zaman..." İç geçiriyor. "Meslektaşım şimdi birkaç soru soracak."

"Ne tür sorular?"

"Tamam. İstemiyorum. Hadi gidelim." (Vakayı üstlenme.)

"Harika, başlayalım o zaman."

Mavi yakalı kadın hiçbir şey söylemiyor, gözleri hâlâ uzaklarda görünmez bir şeye kilitlenmiş durumda. Birkaç martı, başının üstünden uçup geçiyor.

"Tamam, anladım. Biraz sıkıcılar, değil mi? Çünkü eninde sonunda herkes kendi kendine eve dönüyor."

"Yahut dönmüyorlar ve onları asla bulamıyorsunuz," diye ekliyor, gülümsüyor.

"Haklısınız, ne yazık ki çalışan sayımız kısıtlı. Eminim kendi kendine dönecektir." (Vakayı üstlenme.)

Yalnızca başını sallıyor, hâlâ uzaklara bakıyor. Birkaç martı başının üstünden uçup geçiyor.