Konuşma · TOMMY LE HOMME

"Kötü niyetli varlık mı? Vay anasını... Çok fenaymış. Umarım benim evliliğimde böyle bir şey olmaz."

"Neyse ne. Emin olduğum tek şey eski eşim olmadığı."

"Yine de... Gölgeli bir suret. Çok kötü olmalı. Umarım benim evliliğimde böyle bir şey olmaz..."

Nedense itirazınızı hiç dikkate almıyor beyim. Sözlerine sanki eski karınızmış gibi devam ediyor. Tuhaf...

"Hayır, o dünyayı yiyen büyük beyaz hayalet."

"Büyük beyaz hayalet mi? Vay anasını... Çok fenaymış. Umarım benim evliliğimde böyle bir şey olmaz."

"Uyandığımda beni bu dünyaya kadar takip etti. Düzlemsel bir avcı olduğunu düşünüyorum."

"Düzlemsel avcı mı? Vay anasını... Çok fenaymış. Umarım benim evliliğimde böyle bir şey olmaz."

"Tamam, aslında öyle bir şey yok. Konuyu değiştirelim."

"Elbette dostum, sorun yok... Bunun için teşekkür ederim. Biriyle konuşmak iyi geldi. Sormanın kolay olmadığını biliyorum." Gülümsüyor. "Umarım sen de dertlerinden kurtulmanın yolunu bulursun."

Belki de zaman zaman kendine de böyle empati göstersen iyi olur. Sadece bir öneri. Devam et.

"Deora mı?"

"Yedi Denizlerin Tacı Deora. Le Caillou'nun öbür tarafında. Ana karanın açığında Laurentide adında bağımsız bir ada. Orada küçük bir evimiz var. Kar yağarken çocuklarımın gülüşünü neredeyse duyabiliyorum..."

"Sorun değil, bana anlatabilirsin."

"Dostum." İç çekiyor. "Ne diyeceğimi bilemiyorum. Elden pek bir şey gelmiyor... Yalnızlığa çare yok ki."

"Ben bile özlem duyuyorum. Uyandığımdan beri böyle hissediyorum."

Hızlıca gözlerini kırpıştır.

Yol kayboluyor, bu sadece bir serap... Karşında üzgün bakışlı bir kamyon şoförü duruyor.

Dalgınlıktan kurtul.

Labirent gibi yolları görmezden gelebilirsin ama onlardan asla kurtulamazsın... Ruhunun içine işlemişler.

Ağır ağır yaklaş, fazla üzerine gitme. Kişisel bir meseleye benziyor...

"Hey Tommy... çıkar hadi ağzındaki baklayı. Nedir derdin?"

"Dostum bir derdim yok. Sadece kamyoncu klişeleri ve umutları; yollar ve kafiyeler. Sıkışıklık olması da cabası..." Etrafına bakıyor.

Çıkaracağın bakla bu mu cidden Tommy? Erkek erkeğe konuşmak cidden çok zor...

"BANA RUHUNU ANLAT DOSTUM!"

"Peki, peki... Hepimiz birbirimizi tanımak istiyoruz, korkularımızı falan... Ama insanların ruhu ele avuca sığmaz dostum..."

Öylece... elinden kaçıyor. BAĞIRMANIN faydası olmadığını söylemek mümkün.

"Üzgün görünüyorsun dostum. Ne var ne yok?"

"İyiyim dostum. Sadece... şu sıkışıklık moralimi bozdu. Dumanlar, kimyasal gökkuşakları, şasilerin üzerine gerilen brandalar, kapalı ve körelmiş motorlar..." Adam sözlerine dalıp gidiyor.

Belki de tam gaz doğrudan bir yaklaşım doğru karar değildir? Birinin gözlerinin içine bakıp saçmalamamak çok zor be.

"Bana şu grevden biraz bahset."

"Şey işte... Limanda ne yapıyorlarsa o. İşçiler barikat kurmuş. Talepleri var. Ne giriş var ne çıkış."

Grev yapmak birkaç kurşundan sıyrılmanı kolaylaştırır.

"Belki ben de grev yapsam iyi olur..."

"Belki de. Polislik hem az para kazandıran hem de bol mesaili bir meslek. Üstüne üstlük vurulma ihtimalin de var. Neden olmasın?"

"RHM bağışlarla çalışan, kendini yöneten bir kurum. Liderlerimizi kendimiz belirliyoruz. O, şeye karşı grev yapmak gibi olurdu... Kendi annenize."

"Hımm. İyi bir noktaya değindin."

"Evet... devam edin lütfen. Grevle ilgili soru soruyordunuz."

"Annemi tanımıyorum... ama haklarım için ona karşı da grev yapardım."

"Peki." Teğmenin yüzünde bir ifade yok. "Devam edin lütfen. Grevle ilgili soru soruyordunuz."

"Hayır, asıl senin anana."

"Bence siz bu espriyi pek anlamamışsınız... Devam edin lütfen. Grevle ilgili soru soruyordunuz."

"Sendikanın talepleri ne?"

"Duyduğuma göre çok çılgın şeyler. Yeni devasa bir vinç ve şirketin yarısını mı istiyorlarmış neymiş... Talepleri tam olarak ne emin değilim. Helal olsun ne diyeyim..."

"Duyduğuma göre şehre bir şirket temsilcisi de gelmiş. Şey... Ara bulucu gibi bir şey. O ne olduğunu bilir. Tam olarak taleplerin ne olduğunu falan."

"Ah evet. Wild Pines'dan..." Not alıyor. "Eminim kısa süre içerisinde onunla tanışırız."

"Bilmem gereken başka bir şey var mı?" (Sonuçlandır.)

"Başka bir şey mi?" Düşünüyor. "Bu pek benim uzmanlık alanım sayılmaz. Ben sadece işimi yapıp ödememe bakıyorum. Yapacak işlerim ve gitmem gereken yerler var. Hepimiz gibi."

"Hepimiz derken?"

"Kamyon şoförleri. Camionneur'ler. Bu karmaşanın bitmesini bekleyen birkaç kişi var hâlâ. Pek çoğu çoktan basıp gitti. İçmeye, tozutmaya ya da düzüşmeye." Tuhaf bir şekilde gülümsüyor. "Onları suçlamıyorum tabii."

"Sen bunları yapmıyor musun?"

"Benlik değil. Günümüzde geçici zevkleri kovalamak çok uğraştırıcı. Kontrollü hayatı tercih ediyorum... Düşünmek, tefekkür etmek, gözlemlemek falan." Yolun sonuna, ufka bakıyor... Gözünde bir şeyin ışıltısı var.

Geçici zevkleri kovalamaktan daha iyi ne var abi? Ne kadar geçici o kadar güzel! Biri bitince hemen diğerine geçebiliyorsun.

Umursamaz görünmek için elinden geleni yapıyor ama aynı zamanda katı bir tarafı var, sanki içeride derin ve sıcak bir şey saklıyor gibi.

"Sence şirket ne istiyor?"

"Para akmaya devam etsin istiyorlar dostum." Adam "ça çing" sesi yapıyor.

Onları suçlamıyor. Ama onların tarafında olmadığı da kesin.

"Emekçi bir kardeşine üç beş bozukluk atar mısın?"

"Ha?" Aniden ortaya çıkan finansal yükümlülükler onu dalgınlığından çıkarıyor. "Şey... Hayır, hiç param yok. Bitmeyen iş için ödeme yapmıyorlar."

"Kimler?"