Konuşma · TOMMY LE HOMME

Alışkanlıktan sana parmak şıklatıyor ama ardından ne yaptığını fark edip hemen duruyor. Seninle konuşmak istemiyor.

Ne bugün, ne yarın. Asla.

"Yağmurun altında trafik sıkışıklığında kaldık dostum. Nedir aklındaki?"

"Arkadaşın kadın şoförle ilgili fikrimi değiştirdim..."

"Ne?" Başını kaldırıyor. "Ama size arkadaşım olduğunu söylemiştim! Lütfen beni onu ele vermeye zorlamayın. Başkasını bulun. Burada bir sürü şoför var..."

"Yani diğerlerinin onu ispiyonlaması senin için sorun değil. Sadece kendi elini kirletmek istemiyorsun, öyle mi?"

"Tamam. Ne celladı olmak istiyorum ne kurtarıcısı. Tek istediğim geceleri rahat uyuyacak biri olmak. Biraz tanınmak da fena olmazdı."

"O bir şüpheli ve bana nerede olduğunu söylemen gerek. Söylemezsen bu soruşturmayı tamamlayamam." (Tommy'yi zorla.)

"Ben... Ben senin farklı bir polis olduğunu sanmıştım." Gözlerinin içine bakarken adamın ruhundan bir şey kopuyor.

Sıcakkanlılığını ve iyi niyetini kendi çıkarın için kullandığını fark etti.

Unutma, bunu asıl soruşturma için yapıyorsun... Bu önemli. Rahat ol. Sor.

"Kadın şoför nerede?"

"Buyur." Cebinden bir anahtarlık çıkarıyor, sana vermeden önce biraz bakıyor. Tek kelime etmeden...

Bir kamyon anahtarı. Oldukça karmaşık. Zincir kilidine benziyor.

Ardından sana veriyor. "Kamyonu hâlâ burada. Filippe heykelinin aşağısında." Heykele doğru eliyle işaret yapıyor. "Kabini yeşil. Bu anahtarlarla içeri girebilirsin. Tek bildiğim bu."

"Ne zaman gitti?"

"Geçen cuma." Artık boş bakan gözlerini açıp kapatıyor.

"Başka bir şey biliyor musun? Şu an nerede?"

"Bilmiyorum."

"Başka bir konuda bir şey daha soracaktım."

"Yok. Artık kendi düşüncelerime dalacağım. Günahlarım için af dileyeceğim. Gidip kabine bakın..." Sessizce "Umarım bir işinize yarar, birilerine yardımı olur," diye ekliyor.

"Bunu yapmak zorunda kaldığım için üzgünüm."

"Kesin öylesindir."

İstediği gibi biri olamadığı için de üzgün, iyi biri. Son mısrası, dünyadan aldığı intikam.

"Teşekkürler. Artık kabine gideyim." (Bitir.)

"Hadi gidelim Kim." (Bitir.)

Teğmen gitmeden önce adama dönüp "İş birliğiniz için teşekkürler efendim. Zor olduğunu biliyorum ama doğru olanı yaptınız," diyor.

"Gerçekten öyle düşünmüyorsun."

"Öyle düşünüyorum. Bunu düşünmesem RHM'de olmazdım. Kendinize iyi bakın efendim."

"Ne zaman gitti?"

"Geçen cuma." Artık boş bakan gözlerini açıp kapatıyor.

"Peki neden anahtarlar sende?"

"Bana bıraktı. Çünkü bana güvendi... Sıkışıklık bitince yoldan çekeyim diye. Yoksa..." Cümleyi bitirmiyor.

"Diğer şoförler araçları hareket ettirmek için ya çekecekti ya da zorla içeri girecekti." Başını aşağı yukarı sallıyor.

İçeri girseler ne bulacaklardı? Suç teşkil eden bir şey mi?

Diğer şoförler araçları hareket ettirmek için ya çekecekti ya da zorla içeri girecekti ve içeride ne bulacaklardı? Suç teşkil eden bir şey mi?

"Peki. Şimdilik bu konuyu kapatacağım." (Başka bir yol bul.)

"Teşekkürler dostum." Nefes veriyor. Rahatlamadan gelen derin bir nefes. "Vay be, bu mesele yüzünden tekrar sigaraya başlamak istedim... Kafiye yapmamı da kolaylaştırırdı."

"Kendini benim yerime koy. Başka bir soruşturma için de bu bilgiye ihtiyacım var. Bu çok önemli, başarısız olamam."

"Başarısız olursan kafana sıkmayacaksın, değil mi? Çünkü o bunun sınırında dostum."

Bu kadar emin olma, Tommy.

Hayal et. Patlamayı. Yıldızları. Elveda insan, para ve makine dünyası...

"Peki. Bu konuyu tekrar kapatacağım." (Başka bir seçenek bul.)

"Ohh. Neredeyse kalp krizi geçirecektim..." Rahatlayarak derin bir nefes veriyor. "Evet, kesinlikle tekrar sigaraya başlamam lazım."

O bir şair. En iyi mısralarını diz ona.

Bekle, burada bir şey var. Tozlu bir köşeye bırakılmış. Şöyle başlıyor...

"Aynanın sıcaklığı her daim sıfırdır. Damarları buzdandır. Gözleri her şeyin içini görür."

"Vay." Arkasına yaslanıyor, gözleri dikkatli ve heyecanlı. "Başka?"

"Sessiz ayinde sana uzatılan şarap kadehidir."

"Sessiz ayin, güzelmiş..." Kelimelerinin etkisiyle donakalıyor.

"Orada, soluğun kesilircesine, asla sana ait olmamış hercai bir benliğe bürünürsün."

"Of be," diye mırıldanıyor, tepkisini saklayamıyor. "Çok sağlamdı lan. Kendin mi yazdın?"

Öyle mi yaptın?

Yoksa okulda mı öğrendiniz? Daha önemlisi, okulda öğrendiyseniz bile bunu kim kanıtlayabilir? Yazmış gibi yapın... Biraz takdiri hak ettiniz.

"Ben ilham perisi için bir aracım sadece."

"Doğru. Ama cidden. Çok iyiydi. Senin miydi bilmek istiyorum..."

"Bu gerçek bir şairin olabilir. Ben de ezberlemişimdir."

"Önemi yok, güzel bir şiirdi. Bir polis için iyi biri çıktın."

"Polis için mi?"

"Bilirsin işte, polislerin çoğunun kafasında kafiyeden çok kavga dövüş oluyor. Hele dizelerdeki dürüstlük hiç olmaz."