Konuşma · TOMMY LE HOMME

"Asla iyi bir zaman olmayacak." Başını sağa sola sallıyor. "Uzak durman gerek dostum."

"Başka nasıl yardımcı olabilirim?"

"Sana fikrini soran oldu mu?"

"Hayır dostum, sadece sigara istedin." Sesinde hüzün var ama alınmışa benzemiyor.

"Evet, istediğim zaman bırakırım."

"Tamam dostum, sana inanıyorum." Sana garip bir bakış atıyor.

"Haklısın. Bunu yeni bir başlangıç fırsatı olarak görmeliyim."

"Aynen öyle dostum... Yeni." Yüzünde tebessüm, başıyla onaylayarak "Trafik sıkışıklığındaki anka kuşu," diye ekliyor.

"Tabii ki içiyorsun. Şu an bile içiyorsun."

"Peki..." Gözleri gülüyor. "Ama bu sonuncu ve bu kötü bir alışkanlık. İkimiz de akciğer kanseri olmadan bırakmalısın."

Sende zaten akciğer kanseri olmadığından emin misin?

Evet. Bu cümlede yanlış bir şey yok. Duyularının ekleyeceği bir şey yok. Başkalarına sorman gerek.

Gözlerinde ne görüyorsun?

Gözlerinde mi? Tanıdık bir özlem. Sarı ve kahverengi lekeler.

Nasıl tanıdık?

Söylemesi zor. Bakışları güneybatıda. Ufka doğru giden sokakta...

Yol kilometrelerce devam ediyor, diğer yollarla birleşiyor, geçitlere veya köprülere dönüşüyor ve çıkmaz sokaklarda aniden bitiyor. Ya da otoyollarda yukarı aşağı akıyor. Toprak üzerinde çapraz çizgiler oluşturuyor...

Nereye gidiyor?

Yükseltilmiş bir otoyol olarak Jamrock bölgesinin yukarısına, oradan da sonu gelmez Faubourg sokaklarına gidiyor. Yukarısında yeni ve eski binalar, havada motorların gürültüsü var.

Daha sonra...

Eski-Eski Güney var. Revachol'un en uçları. Parsellenmiş tarlaların içinden, Esperance Nehri'nden yukarı, Monte-Martin'e... Oradan da sınıra.

Sınırın ötesinde ne var?

Göremiyorsun. Şehrin dışında. İleride sis bütün görüşü engelliyor. Soğuk bir esinti yanaklarını okşuyor. Karşında üzgün bakışlı uzun bir kamyon şoförü duruyor.

"Güneybatıda ne var?"

"Anlamadım?" Hayalinden kopuyor.

Bir irkilme vücudunu sarsıyor. Soru sinirine dokundu.

"Ben polisim. Her sorunu çözerim."

Kıkırdıyor. "Polislerin bile çözemeyeceği sorunlar vardır dostum. Yalnızlığa çare yok ki."

"Ailemi özlüyorum. Tek varlığım onlar. Eşim... ikinci çocuğa gebe... Ta Deora'da beni bekliyor. Bense bu bokun içinde evimden uzakta takılıp kaldım."

"Birini özlemek nasıl bir şey?"

"Nasıl mı? Hem iyi hem kötü. İnsana mutluluk veren bir acı." Yüzünde sıcak bir gülümseme beliriyor. "Hep onları düşünüyorum. Detaylı bir şekilde, onlarla yaşadığım farklı farklı senaryolar düşünüyorum... Beni rahatlatıyor."

Durup iç çekiyor. Ardından bakışlarını sana doğrultuyor. "Ee polis efendi? Sen birini özlüyor musun?"

Bu his... o mu?

Hayır. Ondan daha korkutucu. Seni bir avcı avlıyor. Kayısı ve efkâr gibi kokan bir avcı. Bir de geçmiş.

"Silahımı özlüyorum. Kaybettim de."

"Silahını mı kaybettin? Dostum bu çok kötü olmuş. Özellikle Martinaise'de. Umarım işler sarpa sarmadan bulursun."

"Ama... teşekkür ederim. Biriyle konuşmak iyi geldi. Sormanın kolay olmadığını biliyorum." Gülümsüyor. "Umarım sen de dertlerinden kurtulmanın yolunu bulursun."

"Ben iyiyim dostum. Kimseyi özlemiyorum."

"Senin için üzüldüm dostum. Birilerini özlemek güzeldir. Burada sahip olduklarımdan fazlasının olduğunu bilmeyi seviyorum."

"Birini özlüyorum ama kim olduğunu bilmiyorum."

"Senin için üzüldüm dostum. Kimi özlediğini bilmek yeterince zor... Seninki gibi bir özlemin pek iyi yanı yok."

"Hayır. Biri beni avlıyormuş gibi hissediyorum."

"Avlıyor gibi mi? Ne avlıyor?"

"Sadece eski falanca olarak bildiğim gölgeli bir silüet."

"Eski eşin mi?"

Göğsünde bir acı hissediyorsun. Atardamarların yanıyor.

"Evet... Hayır. Aslında daha çok bir ses gibi. Bu gerçekliğe benimle birlikte gelmiş karanlık bir yankı gibi."

"Karanlık yankı mı? Vay anasını... Çok fenaymış. Umarım benim evliliğimde böyle bir şey olmaz."

"Evet, benim sorunlarımın evlilikle hiç alakası yok."

"Öyle diyorsan öyledir dostum..." Sana inanıyor gibi görünmüyor. "Ama bak dostum..."

"Bunun için teşekkür ederim. Biriyle konuşmak iyi geldi. Sormanın kolay olmadığını biliyorum." Gülümsüyor. "Umarım sen de dertlerinden kurtulmanın yolunu bulursun."

"Kesin senin evliliğinde de olacak."

"Olabilir. Beraber kalabilmek için elimizden geleni yapıyoruz. Umarım olmaz ama kim bilir..." Duraksıyor. "Bu kötü düşünceler için teşekkürler. Gerçekleşmemeleri için elimden geleni yapacağım."

"Biriyle konuşmak iyi geldi. Bunları söylemenin kolay olmadığını biliyorum..." Gülümsüyor. "Umarım sen de dertlerinden kurtulmanın yolunu bulursun."

"Endişelenme. Eminim evliliğine kötü hiçbir şey olmayacak."

"Evet... Evli olunca asla doğru olanı yaptığından emin olamıyorsun. Umarım beraber kalabilmek için elimizden gelenin en iyisini yapıyoruzdur ama... her şey olabilir. Bak dostum..."

"Bunu için teşekkür ederim. Biriyle konuşmak iyi geldi. Sormanın kolay olmadığını biliyorum." Gülümsüyor. "Umarım sen de dertlerinden kurtulmanın yolunu bulursun."

"Öncelikle... evlilik ne?"

"Kim bilir be moruk. Hem yasal bir sözleşme hem de ruhani bir bağ... Tek söyleyebileceğim herkes birbirinden farklı."

"Eski eş mi? Hayır. Varoluşun her alanında beni avlayan kötü niyetli bir varlık."