Konuşma · KORTENAER

"Evet! Konuşmaya devam et!" Teğmen yarana sertçe bastırıyor. "Beni duyuyor musun?! Uyanık kal!"

Ama kalamıyorsun. Çok zor. Göz kapakların ağırlaşıyor ve sesler gittikçe uzaklaşıyor. Sonra üşümeye başlıyorsun. Teğmen de gidiyor, uzaklarda bir yerlerde. Neredeyse gidiyor... Sonra bir anda bir his beliriyor! Arkasında bir şey hissediyorsun...

İnce beyaz bir gölge, dikiliyor. Orada biri duruyor... Silahını teğmene doğrultuyor. Teğmen bunu görmüyor. İki eliyle de senin yarana bastırıyor...

Çığlık at, DERHÂL! Ölecek.

Hayır!!! Kim...

"HAYIR," diyorsun ve silahını ona veriyorsun. Elin titriyor ve gözlerin korku dolu.

İşte bu kadar. Tereddüde yer yok. Teğmen harekete geçiyor, boşalmış bir yay gibi. Kanlı elinden silahı alıyor ve arkasına ateş ediyor.

Zayıf bir çığlık duyuyorsun, bir kadının çığlığı. Sonra ses kayboluyor, sanki biri kasetçalarda DUR tuşuna basmış gibi. Kadın kayboluyor. Kim de kayboluyor. Sonra bütün dünya kayboluyor...

Mutlak karanlığa düş.

Bu ölüm. Bir kapı daha, bebeğim. Bir kapı daha.

Hayır. Bırak çatışmaya döneyim.

Kim mi? Kim falan yok. Çatışma yok, bitti... Vardı...

Kendine acı. Kapıdan geç.

Kapıdan geçmiyor. Vücudu geçmiyor. Of, hayır, ufalanmıyor... Aksine, şişiyor. Saatlerce. Acı çekiyor. Uykusunda inliyor.

Sonra çürüyor. Dezenfekte oluyor. Bir de ilaç kokuyor ve ağzındaki salyayı hissediyor. Ağrı kesicilerin arasında sürükleniyor. Zorlu uykusunda tepiniyor.

Gidemez. Vaka çözülmeden olmaz.

Uzakta bir radyo sesi var. Dünyanın radyosu. Sesler çalıyor: Günaydın, Elysium. Yakında dünyaya geri döneceksin.

Susadın. Yatağın yanındaki bardağa uzan. Dünya hâlâ yerinde. Biraz daha uyu...

Saatler günlere dönüyor. Yakında yine kalkacak ve uğraşmaya başlayacak, yine! Yine! Sonunda dışarıdaki o şeytani makinenin ne olduğunu biliyoruz... Kalk borusu...

Bir Coupris Kineema'nın motoru.

Hayır. Oydu. Şeytani motor o, göremiyor musun? Asla durmuyor. Sadece daha kötüye gidiyor.

Hayat zorlaşıyooor. Ama insan yaşıyooor...

...

Oydu. Şeytani motor o. Asla durmuyor. Sadece daha kötüye gidiyor.

Çatışma mı? Çatışma falan yok. Çatışma bitti, kaybedildi. 1000 yıl önce. Sen sonsuza kadar orada yattın. Düşmeye devam et. Daha derine... Kapıdan geç.

İyi, ölmek istiyorum.

Elbette. İstediğini biliyorum. Fırsatını bulunca herkes ayrılır. Devam et, düşmeye devam. Daha derine... Kapıdan geç.

Artık bir... hayalet mi olacağım?

Birader, sen zaten hayalettin. Yukarıda çığlık atıyordun... diğerleriyle birlikte. Birbirinizi korkutuyordunuz. Birbirinize musallat oluyordunuz.

Hayalet olanlar, yaşayanlar. Ölüler sessiz. Pencereleri tıngırdatmıyorlar veya kanla mektup yazmıyorlar. Bunları yaşayanlar yapıyor. Onları geride bırak. Dinlen.

İşte bu kadar. Tereddüde yer yok. Teğmen harekete geçiyor, boşalmış bir yay gibi. Kanlı elinden silahı alıyor ve arkasına ateş ediyor.

Birinin acıyla kükrediğini duyuyorsun. Bir ölüm çığlığı. Ses kayboluyor, sanki biri kasette DUR tuşuna basmış gibi. İri yarı şekil de kayboluyor. Kim de kayboluyor. Sonra bütün dünya kayboluyor...

"Hayır," diye çığlık atıyorsun: "ARKANDA!" diyor kanlı dudakların. Gözlerin korku dolu.

Tereddüde yer yok. Teğmen arkasını dönüp ateş ediyor, bu hareket esnasında bedeni senin üstüne düşüyor...

Zayıf bir çığlık duyuyorsun, bir kadının çığlığı. Sonra ses kayboluyor, sanki biri kasetçalarda DUR tuşuna basmış gibi. Kadın kayboluyor. Kim de kayboluyor. Sonra bütün dünya kayboluyor...

Tereddüde yer yok. Teğmen arkasını dönüp ateş ediyor, bu hareket esnasında bedeni senin üstüne düşüyor...

Birinin acıyla kükrediğini duyuyorsun. Bir ölüm çığlığı. Ses kayboluyor, sanki biri kasette DUR tuşuna basmış gibi. İri yarı şekil de kayboluyor. Kim de kayboluyor. Sonra bütün dünya kayboluyor...

"Vur... Öldür." Kanlı dudaklarının mırıldandığını duyuyorsun. Anlayabilmesi için silahını ona vermeye çalışıyorsun. Ama anlamıyor. Gözlerinin içine bakmıyor ve oradaki korkuyu görmüyor.

Yalnızca başını sallıyor, hâlâ başında çömelmiş bir şekilde. Uzaktan bir silah atışı duyuyorsun. Kadife gibi yumuşak... Sonra teğmenin ceketinde kırmızı bir çember oluşuyor. Hızlıca büyüyor.

Bir yastık gibi üstüne düşüyor. Soğuk naylon ve kan, ışıklar sönerken üstüne doğru çöküyor. Bütün ışıklar. Duyduğun son şey gözlüğünün yanındaki kaldırıma düşmesinin sesi.

"Orada... Arkanda..." Kanlı dudaklarının mırıldandığını duyuyorsun ama seni anlamıyor. Gözlerini içine bakmıyor ve oradaki korkuyu görmüyor. Sana güvenmiyor.

Bırak karanlık seni alıp götürsün.

Daha tamamen karanlık değil. Ayrılmak üzereyken o da seninle orada. İnce şeklin hareket ettiğini hissedebiliyorsun, bir yılan gibi. Sonra uzak bir silah atışı. Kadife gibi yumuşak. Boğuk.

Büyük bir yastık üstüne düşüyor. Soğuk naylon ve kan. Işıklar sönerken üstüne doğru çöküyor. Ve sesler. Dünyanın sesleri. Kayboluyor.

Daha tamamen karanlık değil. Ayrılmak üzereyken o da seninle orada. İnce şeklin hareket ettiğini hissedebiliyorsun. Sonra uzak bir silah atışı. Kadife gibi yumuşak. Boğuk.

Bir gölge, dikiliyor. Orada biri duruyor, silahını teğmene doğrultuyor. Teğmen bunu görmüyor. İki eliyle de yarana bastırıyor...

"Herkes uydurduğumu biliyor. Ben sadece bir ayyaşım. Aptal, ölü bir ayyaşım."

"Kayısı gibi kokan beyaz bir gölge var, o... hep orada."

Teğmen, "Kendini bırakma!" derken, gözlerinden akan ateş gibi sıcak yaşları hissediyorsun.

"Engin bir ruhum olduğunu söyledi. Benim... engin bir ruhum var mı?"

"Onu aramamalıydım. Artık benden nefret ediyor."

"Beni yeniden sevmeye başlayabilirdi... ama onu aradım ve artık sevmeyecek."

"Lütfen onu ara, Kim... Beni dinlemiyor."

"Unutamıyorum. O kadar içsem bile..."

"Hızlı yaşa... yaşlı öl." (Acıyla yüzünü buruştur.)

"Evet! Konuşmaya devam et!" Teğmen yarana sertçe bastırıyor. "Uyanık kal! Bana bak!"

"Elbette... Vurulup ölüyorum. Zavallı it..."

"Vazifedeyken vurulmak... dert değil."

"Hiç kimse benimle bir şey yapmak istemiyor... Kimse benimle partilemek istemiyor."

Teğmen, "Kendini bırakma!" derken, gözlerinden akan ateş gibi sıcak yaşları hissediyorsun.