Konuşma · KORTENAER

"Kardeşimizi asıp sonra da konuşarak kurtulabileceğini mi sandın?" Gözleri parlıyor.

"Durun, polis!" (Aralarına gir.)

"Kaybol, komedyen. Siz polisler şansınızı harcadınız. Şimdi adaleti sağlamanın vakti geldi." Dudaklarını yalayarak silahını kalabalığa doğru sallıyor. Bir anlığına dengesini yitirip geriye doğru yalpalıyor.

Sanırım biraz sakinleşmiş...

Hayır, sakinleşmedi. Ateş açmak üzere.

Hanginiz peki, kim haklı?

O haklı. Ben yanılmışım.

"...POLİTOĞLU İT!" Kaskın altından gelen ses düşüncelerini bölüyor. Yalnızca son söylediğini duyuyorsun.

"Sakin... Bugün burada kimsenin ölmesi gerekmiyor..."

"Ha, bugün insanlar ölecek. Buradan böyle gitmeyeceğiz. Bu mağara adamları onu herkes görsün diye astı..."

"Kimse kimseyi öldürmeyecek. Şu silahları bırakalım da medeni insanlar gibi konuşalım."

Durumun ciddiyetini anlamıyor gibi görünüyor.

Katil, bir hırıltı sesi çıkararak tüfeğini dolduruyor...

Lider, kasklı adama başıyla hafif bir işaret veriyor. Bir anda elindeki mavi tıbbi ispirto titrek bir şekilde parlıyor. Nedense çekici görünüyor...

Hadi bakalım! SON PERDE. Beni yak ve onun suratına fırlat!

Bir saniye. İnsan biçiminde bir petrol bomban olması iyi. Gerçekten iyi. Ama önce onu yumuşatman gerekiyor. Bir argüman sun!

Eğer vakit kaybedersen insanlar ölecek.

Hayır. Bunu yapabiliriz. Biraz daha uzat. Sinirini boz şu herifin.

Bu sinirini bozmak meselesini pek bilemiyorum. Ya o senin sinirini bozarsa? Elinin titremesini zor engelliyorum...

Hayır, lütfen. Barış; şimdiye kadar işe yaradı. Aklına gelen ilk fikirden başla, oradan devam et...

Ne yaparsan yap, ne yapacağını düşünerek vaktini boşa harcama.

Bir argüman düşün!

"...Hassiktir, mermileri unuttum." (Orada öylece dur.)

"Ne dedin, paçavra? Seni duyamıyorum. Ağzında bir dolu yarak var galiba. Ruud..."

Siktir, sıçtık. Ona herhangi bir şey söyle, daha fazla bilgiye sahip olduğunu söyle!

"İyi o zaman. Öldür beni hadi. Ölmeyi istiyorum."

"Ha, ne?" Teğmen sana hızlı bir bakış atıyor.

"Sana yardımcı olayım o zaman..." Adam soluna bakıyor. "Gebert şunu."

Sağında katil tüfeğini kaldırıyor ve sana nişan alıyor. Hareketleri sağlam ama tüfeğin uzun namlusu yavaşça sallanıyor...

Bir Ister AR-FA7, hafif zırhlı araçları vurmak için üretilmiş. Seni paramparça eder.

Atıştan sıyrıl.

Sola doğru atılıyorsun. Kızgın bir kurşun kümesi yalnızca milimetrelik farkla yanından geçiyor, ceketinin kumaşını parçalıyor. Dünyanın en hafif yumruğu gibi geliyor.

(Bağır.) "Bana ateş etmeyi bırak!"

Adam başını yana yatırıyor, süzülen dumanın ardını görmeye çalışıyor... Bir sonraki atışa hazırlanıyor.

DİKKAT! Solunda De Paule da bir atış yapmaya hazırlanıyor, Kim'e doğru!

Teğmen, sessizce ve titremeden "Of, lütfen..." diyor. Nişan alıyor, suratı soluk...

Ruud'un kaskındaki göz deliğine nişan alıyor. Aşırı zor bir atış...

Bunu yapmak zorunda. Tüfekli adam sana tekrar ateş edecek.

Sonra... iki el atış sesi aynı anda patlıyor. Biri teğmenin tabancasından, diğeri de De Paule'ünkinden. Teğmene hedeflenmiş durumda ama ıskalıyor. Arkanda bir çığlık duyuyorsun...

Çığlık atan kim?

Glen... Bir kan birikintisinde can veriyor. Biçimsiz hâle gelmiş gövdesinde iki tane mermi yarası var, yaralardan kırmızı gayzerler gibi kan fışkırıyor.

AMANIN! DİKKAT!

Dumanın ve kargaşanın ardından iki soğuk gözün sana baktığını görüyorsun. Sonra bir tabanca göğsüne hedef alıyor, mesafe yakın. Sonra adam tetiği çekiyor...

Bırak ne olacaksa olsun.

Kaçamıyorsun. Vakit yok. Kasığında bir şey patlıyor. Bütün alt vücudun yanıyor ve bacakların artık seni taşıyamıyor... Bir kukla gibi yere düşüyorsun.

Acı, çığlık atabilmen için fazla yüksek. Ciğerlerindeki havayı boşaltıyor. Her şey kararıyor, sen düşerken bulanık görüntüler uzaklaşıyor...

Hangi kısımlarım... eksik?

Çoğunlukla sıvı kısımların ve hızla azalmaya başlıyorlar. Uyluğun iç kısmında bir ana atardamar var...

Alt tarafın büyük bir kısmı.

Umurumda değil. Boku yedim.

Merminin girdiği yerde kemiği de hissediyorsun. Oldukça keskin bir şey var, parmaklarının altında kırık bir diş gibi.

Of...

...hepsi gitti. Gözlerini aç artık. Neler olduğunu görmen gerekiyor!

Hayır. Hayır. Bu yalnızca bir korku. Hem... kimin umurunda. Seni zaten kimse istemiyor.

(Gözlerini açmaya çalış.) Ne görüyorum?

Hiçbir şey. Sürekli bir karanlık. Acıdan patlayan ışıklar. Onların oluşturduğu uzak gölgeler, korkunç bir sahne oyunu gibi...

"Kan kaybediyorsun!" Hiçlik. Karanlık ve acıyla birlikte gelen ışık patlamalarının bulanıklığı. Bu bulanıklığın arasından bir silüet çıkıyor, üstüne doğru eğilmiş. Tanıdık bir ses, telaş ve korkuyla dolu.

"Kim, yalan söyledim. Kim olduğumu hatırlamadığım konusunda. Uydurdum... Her şeyi hatırlıyorum."

Teğmen, "Kendini bırakma!" derken, gözlerinden akan ateş gibi sıcak yaşları hissediyorsun.

"Ben işe yaramaz hıyarın tekiyim ve hayatımın aşkı beni terk etti."