Konuşma · TIAGO

"Benim ismim Harrier Du Bois ve dünyadaki yerim de çifte gefrayter teğmenlik."

"Ben de onu diyorum, moruk: Bunların hiçbirinin önemi yok..." Sesinde melankoli var; uzuvları tavanın aşağısında belirsiz bir gölge gibi.

"Belki de bu yüzden kendimi bu kadar yalnız hissediyorum. İsmim olmadan bir yerim yok."

"Merak etme kardeş. Yerin var, tam da burası." Sesinde melankoli var; uzuvları tavanın aşağısında belirsiz bir gölge gibi.

"Benim ismim Harry." (Tokalaşmak için elini uzat.)

"Ben de onu diyorum, moruk: Bunların hiçbirinin önemi yok..." Eline aldırış etmiyor, uzuvları tavanın aşağısında belirsiz bir gölge gibi.

"İsmim beni arkadaşlarımdan ayıran şey. Raphaël Ambrosius Costeau diye biriyle ne sıklıkta tanışılır ki?"

"Hiç tanıştığımı sanmıyorum, moruk." Bir süreliğine sessizce seni inceliyor.

Teğmen kaşlarını kaldırıyor ve öksürüyor.

Kıkırdamasını bastırıyordu.

"Bu arada, adım Tiago'dur fakat bu heceler bana pek bir şey ifade etmiyor. İsim sadece insanın kimliği değildir, aynı zamanda tabiri caizse..."

(Başını iki yana salla.) "Çok fazla insan hafızasını kaybediyor... Mutlak bir kıyamet habercisi..."

"Yok, kardeş. Öyle değil. Başına gelebilecek en iyi şey, hafızanı kaybetmektir..."

"Ben de hafızamı kaybettim ama bu hoşuma gidiyor. Yepyeni bir ben yaratarak tekrar sıfırdan başlamak gibi."

"Meselenin özü bu değil kardeş." Kaşlarını çatıyor. "Kendini hizmet etmeye adamalısın... Anne'ye hizmet etmeye..."

"Ben de hafızamı kaybettim. Kâbusum oluyor."

"Hayır kardeş. Bu boktan kurtulman gerek." Sırtını sıvazlamak istermiş gibi sana bakıyor. "Sonra, Anne'nin narin dokunuşu seni coşkuyla dolduracak..."

"Kalıplaşmış kadın bedeni tasvirlerinle kadınların nesneleştirilmesine çanak tutuyorsun."

(Çeneni ovuştur.) "Burada çok güzel... kıvrımlar yapmışsın."

"Açıkçası anlayamıyorum. Bütün bu figürler yarım kalmış gibi."

(Gözlerini kıs.) "Bunlar bir nebze... imitasyon gibi olmuş."

(Devam edelim.) "Yengeç adam olmadan önce neydin?"

"Bu adı komşuların koymuş, ben koymadım."

"Özür dilerim, insan gibi hareket etmiyordun da."

"Yengeç değilsen nesin peki?"

"Burada ne yapıyorsun?"

"Burası özel bir yer. Şurada, dünyada bir delik var. Hiçliğe giden bir çıkış yolu." Tavana doğru işaret ediyor. "Bu kilise, hürmeten deliğin etrafına inşa edildi."

"Onu tavaf ediyorum, Anne'nin bahşettiği sükûnetle. Günün birinde, oradan kana kana içebilecek kadar saf olacağım."

Daha önce "saerafimsel var oluş" demişti. Belki de bundan bahsediyordu?

"Bunlar senin mi?" (Ortalıkta bulduğun atkıyı ve ayakkabıları göster.)

"Galiba benimdi, çok uzun zaman önce..." Elindeki kırmızı eşyalara bakıyor. "Sessizliğin merkezine daha da yaklaşabilmek için onları deri değiştirir gibi atmalıydım. Sende kalabilir. Artık ihtiyacım yok."

Tırmanmasına engel olurlardı.

Epey de şık duruyorlar.

"Evet. Başka sorularım vardı..."

Kaslı figür, ahşap kirişlerde oyalanıyor, gölgelere karışıyor.

"Sürekli bahsettiğin bu Sessizliğin Annesi kim?"

"Ah, bu öyle basit bir soru değil, kardeş. O, resmi ya da heykeli yapılamayandır..."

"Karanlıkta, algının ötesindeki bir delik o. Beni kurtardı... fakat onu sana asla tarif edemem. Kimse edemez moruk. Kimse de edemeyecek."

Hayranlığı cinselliğin ötesinde. Bu delik, hiçbir insanda olmayan bir şey.

"Bir uyuşturucunun yerine bir diğerini koymadığına emin misin?"

"Hiç de öyle değil, kardeş. Bu, inançtan ibaret. Ve mutlu mesut hizmet."

Bu kelimeler fazla coşkulu. Yalan söylüyor. Size değil, bizzat kendisine.

"Mantıklı konuşuyorsun galiba." (Devam et.)

"Zaman alacağını biliyorum. Aceleye getirme."

"Benim tercih ettiğim uyuşturucu, sevgi olabilir. Ve sanırım hâlâ sarhoşluğundayım."

"Seni fena çarpmış, ha?" Ciddiyetle sana bakıyor. "Merak etme kardeşim. Anne'nin sevgi okyanusunun yanında o sevgi bir damla gibi kalır..."

"...Anne hepinizi yiyecek ve hiçbirinizi tükürmeyecek."

"Eh, uzlaşmak zorunda değiliz diyelim." (Devam et.)

"Duyarsızlık ettim. Özür dilerim. Devam edelim." (Devam et.)

"Sorun değil kardeş. Bu işlerin zaman alacağını biliyorum."

"Hayır, yargılamıyorum. Benim de uyuşturucu sorunum var."

"Görüyorum ve bu beni üzüyor. Fakat teslimiyet seni kurtarabilir. Beni kurtardı."

"İnanç da bir tür uyuşturucu."

"Bunu daha önce duydum, moruk." Başını iki yana sallıyor. "Seni bir anda ikna edemeyeceğimi biliyorum. Fakat bir düşün, en son ne zaman akşamdan kalma hâlde sessiz ayinden uyanıp önceki gece yaptıklarına pişman oldun?"

Sisteminde alkolden beter uyuşturucular dolaşıyor.

"Bunlar senin ayakkabıların mı?" (Bulduğun kırmızı deri ayakkabıları göster.)

"Galiba benimdi, çok uzun zaman önce..." Elindeki kırmızı deri ayakkabılara bakıyor. "Sessizliğin merkezine daha da yaklaşabilmek için onları deri değiştirir gibi atmalıydım. Sende kalabilir. Artık ihtiyacım yok."

Tırmanmasına engel olurlardı.

Ayakkabılar epey de şık duruyor.

"Burayı, bu kiliseyi nasıl buldun peki?"