Konuşma · TIAGO

"Selam moruk. İçeride kahve var... Şey, demek istediğim, Anne'nin sevgisi var."

İçeride kahve mi var? Bu tanıdık geliyor. Kahve ve bayat kurabiye...

"Diğer tekinsiz tipin nerede olduğunu biliyor musun?" (Etrafındaki tuhaf makinelere işaret et.)

"Diğer tekinsiz tip mi? Ha, esa viejita muy estudiosa!" Gülüyor. "Bilmiyorum, moruk."

Viejita... nine mi demekti?

"Tamam, teşekkürler. Bakayım onu başka bir şekilde bulabilecek miyim..."

"Geri dönmesini beklemen gerek. Ya da..." Omuz silkiyor.

Ya da radyosayarını kurcala.

"Dur, yani kilisede yaşayan biri daha gerçekten var ve o bir viejita mı?"

"Hayır, ben ona giysileri nedeniyle 'viejita' diyorum, aslında oldukça genç..." Başını kaşıyor. "Belki de o kadar genç değildir... Yaş, takındığımız birçok maskeden biri sadece."

Dur, ya o Ruby ise?

"Kadın burada bir şeylerden saklanır gibi görünüyor muydu?" Teğmen de aynısını düşünüyor gibi. Küçük defterini çıkarıyor.

"Kaçak gibi mi?" Holün diğer tarafındaki, ışıkları yanıp sönen terk edilmiş radyosayara bakıyor. Sonra başını iki yana sallıyor.

"Hayır kardeş, tam tersi. Bence otoriteyi, hatta hiçbir şeyi önemsemiyor. Varsa yoksa makinelerini önemsiyor."

"Anlıyorum." Teğmen bu yanıttan memnun gibi. "Peki şimdi nerededir?"

"Söyledim ya moruk. Bilmiyorum."

"İkiniz de burada yaşıyorsunuz, nasıl bilmezsin?"

"Gidip gelişlerini takip etmiyorum açıkçası. Ara sıra radyosayarına bir şeyler yazdığını görüyorum sadece. İlgi alanlarımız farklı."

"Peki bana anlatabileceğin başka bir şey yok mu? Nasıl görünür, ne yapar, kimdir?"

"Maalesef yok kardeş. Geri dönmesini beklemen gerek. Ya da..." Omuz silkiyor.

"Burada saklanıyor gibi bir hâli var mıydı? Ya da bir şeyden kaçıyor gibi?"

"Kaçak gibi mi?" Holün diğer tarafındaki, ışıkları yanıp sönen terk edilmiş radyosayara bakıyor. Sonra başını iki yana sallıyor.

"Hayır kardeş, tam tersi. Bence otoriteyi, hatta hiçbir şeyi önemsemiyor. Varsa yoksa makinelerini önemsiyor."

"Nerede olduğunu bilmiyor musun yani?"

"Öyle dedim ya moruk."

"Uzun süredir buradasın. Kilisenin neden terk edildiğini biliyor musun?"

"Bir süre önce polis baskını oldu," diyor, sesi bir anda donuklaşıyor.

"Siz tanık oldunuz mu?"

"Pek değil. Ya da en azından artık pek hatırlamıyorum. Anne'nin Sevgisi işini yaptı... Anne'nin harikuladeliği bu işte, sana her şeyi unutturuyor."

Polis baskınını bir diğer polis memuruyla konuşmak istemiyor olabilir mi?

Gerçekten hatırlamıyor gibi. Zaman algısında bir muğlaklık var.

"Olanları gördün mü?"

"Peki o zaman, teşekkürler." (Bitir.)

"Bence buradaki işimiz bitti, kardeş." Figür, yukarıdaki karanlığa doğru tırmanıyor.

"Bu... ilginç bir sohbetti."

"Fakat şüphelimizi burada bulabileceğimizden hâlâ emin değilim."

"Fakat bunların soruşturmamızla nasıl bir alakası olduğundan hâlâ emin değilim."

"Sen yengeç adam olmalısın."

"Kendimi bildim bileli yengeç değilim. Ama bana bu adı koyduysan sana mâni olmayacağım."

"Aslında daha ziyade örümcek gibi."

Bunu bir anlığına düşünüyor. "Ben kendimi hep alev gibi görmüşümdür. Çatı kirişleri boyunca titreşen." Duraksıyor. "Belki de tekniğim üzerinde çalışmam gerek."

Üzerinde çalıştığı başka teknikler de var. Şu oyma heykellere bak. Şuradaki de alet çantası mı?

"Dur, bütün o heykelleri de sen mi oydun?" (En yakındaki sütuna işaret et.)

"Tabii ya. Ahşap yontmak, yalnızca ellerimi meşgul tutmak için yaptığım bir şeydi..."

"...şimdiyse o elleri, kendi huzursuzluğumdan çok daha yüce bir şeye hizmet etmek için kullanıyorum."

Pekâlâ. Şimdi bağlamı ve anlamı bir düşünelim.

"Ne yaptığını anladım. Âdeta bu figürler, kiliseyle bir olmaya çalışıyor. Veya belki de Anne'yle."

"Hepsi sadece Anne için, kardeş. Fazla düşünmek gereksiz."

"Yengeç adam olmadan önce neydin?"

"Bir çetedeydim moruk. Fakat o döneme dair anılarım soluyor... Çoğunu unuttum bile."

"Yani eskiden bir çete üyesiydin ama şimdi bunu hatırlamıyor musun? İşine gelmiş gibi."

"Yukarıda olup bitenlerin işime gelir bir yanı yok..." Tavana bakıyor.

O bakışta yoğun bir özlem var. Sanki yukarıdaki karanlığa gizlenmiş şey her neyse onunla bir olmak istiyor.

"İsminizi hatırlıyor musunuz beyefendi?"

Teğmen bu bilgiyi özellikle merak etmiyor. Sadece bu diyaloğun üzerinde kontrole sahip olmaya çalışıyor.

"İsmim Tiago'dur. Fakat bugünlerde bu heceler bana pek bir şey ifade etmiyor. İsim sadece insanın kimliği değildir, aynı zamanda tabiri caizse..."

"...dostlar arasındaki yeridir, dünyadaki yeridir. Benim artık böyle bir yere ihtiyacım yok."

"Ben de isim kullanmam. İsimler artık demode. İsmimin ne olduğu umurumda değil."

"Bu pek doğru değil ama bir yerlere varıyorsun." Esrarengiz bir şekilde gülümsüyor. "Herhangi birimiz, herhangi başka bir şey olabilirdik..."

"Hepimiz biriz, Anne'nin zafer şarkılarını söylüyoruz."