Konuşma · YAZILIMCI SOONA

"Evet, evet," diyor hayal kırıklığıyla. "Hiçbir şey olmadı, devam edelim."

Korkusuna rağmen olağanüstü bir şeyin olmasını umuyordu.

"Ne demek 'hiçbir şey olmadı'? Yutağı buldun mu?"

"Hayır." Yüzünü ellerine yaslıyor, alnına masaj yapıyor.

"Hayır, hipotezim yanlışmış. Buna göre, koordinatları doğru hesaplamış olsaydım bir şey duymam gerekiyordu. Dediğim gibi: Sessizlik, sadece onu çevreleyen şey."

"Fakat bu..." Başını kaldırıyor, kilisede kirlilik yaratan bütün o makinelere, yerde haşerat gibi duran çöreklenmiş kablolara bakıyor. "Yine bir başarısızlık. Sessizliğin sesi, sessizlik. Hepsi bu."

"Siz de kulaklığı takıp bir şey duyabilecek misiniz diye bakabilirsiniz ama fazla umutlanmayın."

Sessizliğin sesi sessizlik mi? Daha fazlası olduğuna eminsin...

Böyle olamaz. Sen de dinlemelisin.

"Aman ne güzel. Ben de nihayet adaya gideceğiz sanıyordum..." Teğmen kendi kendine mırıldanıyor.

Yüzündeki ifade "fakat konu ilgimi çekiyor" diyor.

Harika. Bu görevi boş verip adaya gidebileceğimizi biliyorsun, değil mi? Hadi şu vakayı çözelim!

Cuno çoktan adaya gitmiş, senin ne cehennemde kaldığını merak ediyor olmalı... Ya da umurunda değildir. Evet, muhtemelen umurunda değil.

"Hadi ama, bir şey duyabildin mi?"

"Yo, tabii ki hayır." Hayal kırıklığına uğradığı çok belli. "Hiçbir şey olmadı, devam edelim."

"Bir şey duyabiliyor musun?"

Yanıt vermiyor, gözleri kapalı ve kaşları birleşik, derin bir odaklanma hâlinde duruyor ve bir eliyle kulaklığı bastırıyor.

"Var olmayan, herhangi bir özelliği olmayan bir şeyin korkutucu olduğu varsayımında bulunmak niye?"

"Çünkü bize ölümü hatırlatıyor. Biz insanlar ölümün epey korkutucu olduğunu düşünme eğilimindeyiz."

Ölüm cidden korkutucu. Baştan başlaman mümkün değil. Yoksa mümkün mü?

"Şey, artık bunu yapmak istediğimi sanmıyorum... Fazla tehlikeli gibi." (Yavaşça geri çekilmeye başla.)

"Hayır..." Nefes alıyor, kararlı. "Yapmak zorundayız." Kocaman kulaklığını takıyor, klavyede SESİ AÇ tuşuna basmaya hazır...

"Ne?"

"Bilemiyorum, korkuyorum sadece. Belki korkutucu bir şey olacaktır. Belki dünyayı paramparça edecektir."

Çıktıyı dolduran şeytani mürekkep gibi, bağlam ve anlam silinecek.

"Fazla düşünüyorsun."

"Dur, neden kulaklığın sesini kapatmıştın ki?"

"Açıkçası..." Seninle göz göze gelmekten kaçınıyor. "Açıkçası biraz korkuyorum."

"Sorun ne?"

"Pekâlâ," diyerek sessizliğini bozuyor. "Hiç. Şimdi tek yapılması gereken, kulaklığın sesini açmak."

"Getirmemi istediğin haricî kopya hakkında..."

"Evet?"

"Buz ayılı dondurucuda bir not buldum. Haricî kopyanın 'daha güvenli bir yere' taşındığı yazıyordu."

"Durun, kimden not?" Kadın donakalıyor. "Filaman belleği nereye götürdüğünü yazmamış mı?"

"Haricî kopyanın yakınlardaki bir dondurma makinesinin içinde olduğu yazıyordu. Sulisław diye biri notu imzalamıştı."

"Zawisza, tabii ya..." Rahatlıyor. "Proje yöneticimiz Sulisław Zawisza. Of, kopyayı 'güvenli' bir yerde saklama meselesini fena kafaya takmıştı. Sürekli yeni özellikler katma peşindeydi..." Mırıldanıyor. "Bir de Kafalar Vadisi meselesi var..."

"Sanki bir fark yaratacakmış gibi. Veri kaybı yaşandığında haricî kopya son derece güvendeydi. Veri kaybı anormaldi." Küstahça kollarını kavuşturuyor.

"Hele o kafalar... Kafalar konusuna girmeyeceğim bile. Milyonlarca kafa..." Duruyor. "Dondurma makinesindeki kopyayı bulun, olur mu? Teşekkür ederim."

Bin Kafa Vadisi? Bunun tınısı hoşuna gitti.

"İsmi haricî kopyaysa neden hâlâ çalışma alanının içinde?"

"Off, yine mi bu konu..." Derin bir nefes alıyor, sonra içini döküyor: "İçeride değil, bodrumda. Yani gayet güvende ve faaliyet alanına kesinlikle bağlı değil."

Bodrumda mı? Teknik olarak hâlâ içeride gibi...

"Ve hayır, yedeği binanın dışına çıkarmak onu veri kaybından korumazdı. Yedeği bodrumda saklamanın hiçbir yanlış tarafı yok. Olup biten çılgınca bir kazaydı ve yedeğin nasıl saklandığıyla hiçbir ilgisi yoktu."

"Anlaşılmayan bir nokta var mı?" Yalvaran ve öfkeli bakışlarla sana bakıyor.

Belli ki bu onun için sıkıntılı bir konu. Kendisini pek çok kez açıklamak zorunda kalmış olmalı.

"Dondurma makinesini buldum ama açamadım. Tamamen donmuş."

"Bu iş gülünç bir hâl alıyor. Buzu çözdüremiyor musunuz? Ya da ne bileyim, dondurma makinesini bilemiyorum... Bir şey düşünün işte."

Bir çözüm var ama henüz bunu sana vermek istemiyor. Çok değer verdiği bir şey.

"Eski çalışma alanı derken Lanetli Ticaret Bölgesi'ndeki Fortress Accident stüdyosunu mu kastediyorsun?"

"Evet, orası. Kitabevinin içinden oraya girebilirsiniz. Dükkân sahibine biraz açıklama yapmak zorunda kalacaksınız sadece."

"Haricî kopya tam olarak nerede?"

"Devasa buz ayılı dondurucuda, söyledim ya. Kırmızı parlak gözleri var, fark etmemek imkânsız. Buz ayısının içindeki haricî kopyayı almanız gerek."

Fakat... dondurucuya gittin, kopya orada değildi. Bir not vardı...

"Binanın kilerinde devasa bir buz ayılı dondurucu var, onun içinde."

"Merak etmeyin, ayıyı fark etmemek imkânsız." Hüzünle gülümsüyor. "Çok çirkin."

"Esasında Lanetli Ticaret Bölgesi'ne girdim bile."

"Güzel. O hâlde binanın kilerinde duran devasa buz ayılı dondurucuyu biliyorsunuzdur. Filaman, dondurucunun içinde. Gidip alın."

"Dur, kitabevindeki kadın, yani Plaisance mı?"

"İsmi o sanırım."

"Filamanı neden gidip kendin alamıyorsun?"