Konuşma · SYLVIE

Evet, kesinlikle bakmalısın. Kaybetmiş olman berbat bir şey.

Üniformanı çok uzun zamandır giymiyor gibisin.

Oluruna bırakacağım. Her şeyin cevabını bilmeme gerek yok.

Doğru. Fazla soru sormamak daha iyi, yoksa insanlar senin bir polis olduğunu falan düşünecek.

Bu konuşmanın aynısı daha önce de yaşandı. Bu genç kadının karşısında otorite kurmak senin için geçmişte de önemliymiş anlaşılan. Aynı şeyleri yaşama.

"Silahımı gördün mü?"

"Lütfen, hayır. Yine mi bu... 'Havalı silahınızı' herkes gördü dedektif." Sesi oldukça sinirli geliyor.

"Sana silahımı mı gösterdim? Bu ne zaman oldu?"

"Silahınızla birilerini etkilemeye çalışıyordunuz. İnsanlar yemek yiyordu ve..." Bir an tereddüt ederek duruyor, devam edip etmemek konusunda kararsız kalıyor.

Bu işin sonu iyi bir yere varmayacak gibi. Gerçekten öğrenmek istiyor musun?

"Sonra ne oldu? Ne yaptım?"

"Silahınızı insanların suratına doğru sallayarak tasvir etmeleri için yalvardınız. Bunun sizi 'rahatlattığını' söylediniz. Sonra da intihar konulu şakalar yapmaya başladınız. Ortam çok çarpıcı bir hâl aldı."

Yine mi bu mesele? Sizi bundan kurtarmaya çalışıyordum.

Neyden?

Silahınızı, hem de gerçek silahınızı, şakağınıza dayayıp beyninizi uçurmuş gibi yapıyordunuz ya hani? Bundan işte. İnsanlar bundan hoşlanmıyor.

Hmm... Hatırlıyorum. Bağıra bağıra, "Beynim duvarlara saçıldı, duvarlar kıpkırmızı oldu. Ben bunu göremem çünkü dağılan benim beynim. Beynim olmadan göremem ki!" gibi şeyler söylüyordun. Çok hoş bir manzaraydı.

Pudingini yemeye çalışan zavallı bir adamın yanında çığlık atıyor, tükürükler saçıyor, kafana sıkıp ızdırabına son veriyormuş gibi yapıyordun... Tükürüklerinin bazıları adamın yemeğine geldi. Ondan sonra bir lokma bile yememiştir...

İnsanlar senden uzak durmaya, hatta çaktırmadan dışarı kaçmaya çalıştı ama sen yine de bağırmaya devam ettin: BURADA KANUN BENİM VE BENİ DİNLEMEK ZORUNDASINIZ. HEPİNİZ BİR CİNAYET SORUŞTURMASINDA ŞÜPHELİSİNİZ!

"Neden kendimi öldürme tehdidinde bulunayım ki? Şu dünyaya baksana, burada kalmayı çok isterim!"

Hattın diğer ucuna sessizlik çöküyor.

"Eee, ne diyeceğimi bilemiyorum."

"Ben de."

"Evet de silahıma ne oldu?" (Sonuçlandır artık.)

"Hiçbir fikrim yok. Tek bildiğim, sonrasında silah yerine para sallamaya başladığınız. 'Büyük paralar yalan söylemez,' ve 'Silahlarla para alınmaz ama parayla her zaman silah alınır,' gibi şeyler söylemeye başladınız."

"Silahınızı satmış gibi bir hâliniz vardı ama inanın bana, bunu kesinlikle sormadım." İç geçiriyor.

"Kendimi öldürmeliydim..."

"Hayır, lütfen daha fazla intihar tehdidinde bulunmayın! İyi ki o aptal silah artık yanınızda değil..."

Bu dünyadan ayrılmak için silah kullanmak dışında çok sayıda yaratıcı yöntem var.

"Bilmek istemiyorum aslında. Ne olduğunu öğrenmek istemiyorum."

"Harika." Sesine bir rahatlama geliyor. "Başka bir şey var mıydı?"

"Polisi arayan sen miydin?"

"Hayır, ben değildim."

"Peki neden aramadın? İş yerinin arkasında bir cesedin olması canını sıkmadı mı?"

"Ne? Tabii ki sıktı ama sendikanın cesetten zaten haberi vardır diye düşünmüştüm."

"Bizi diyorum. Polisi aramalıydın."

"Kimse polisi aramaz." Elindeki ahizeyi düzelttiğini duyabiliyorsun. "Sendika kızar."

"Nasıl yani?"

"Biliyorsunuz işte..." Uygun kelimeleri arıyor sanki. "Burada sendikanın dediği olur. İnsanlar onları dinler, onlar da kendi insanlarıyla ilgilenir ki bu da neredeyse buradaki herkes oluyor."

Saçmalık!

"Bekle, Kim..." (Mikrofonu indir.) "Doğru mu söylüyor? Buralarda sendikanın mı sözü geçer?"

"Yasal açıdan hayır. Gerçekte evet." Etrafına bakıyor. "Martinaise'de polisliği fiilî olarak Liman İşçileri Sendikası yapıyor."

Teğmenin bu durumdan duyduğu rahatsızlığı hissetmek için kelimelere ihtiyaç yok.

"Anladım. Belki de bana anlatabileceğin başka bir şey vardır?" (Geri çekil.)

"Size başka ne anlatayım bilmiyorum memur bey. Diğerleriyle, sendikayla, başımın belaya girmesini istemediğim için sizi aramadım. Üzgünüm."

"Söyle bakalım, bizi aramak yerine avlunda bir cesedin haftalarca sallanmasına izin vermenin sebebi tam olarak nedir?" (Zorla.)

"Ben... diğerleriyle başım belaya girsin istemedim."

Onu daha da zorla. Yaptıklarının yanlışlığını göster.

Hayır, onu zorlama. Ağlamak üzere sanki.

"Şunu açıklığa kavuşturalım, kendini kurtarmak için kanunları görmezden mi geldin?"

"Ben... bildirmek zorunda olduğumu bilmiyordum. Biri illaki onu indirir sanmıştım..." Sesi kesiliyor.

Yüzsüzlüğe bak! ZAYIFLIĞIN arkasına saklanmaya çalışıyor. Sen bir TANRISIN. Öfkeli ama ADİL bir tanrısın.

"Ağlamak için biraz geç kalmadın mı? Gözyaşlarını polisi çağırmak için kullanmalıydın."

Hattın öbür ucundaki genç kadının cızırtının içinde boğulacak kadar küçüldüğünü anlayabiliyorsun âdeta.

"Sorun değil, olur böyle şeyler. Senin hatan sayılmaz."

"Evet... Biliyorum, sadece..." Devam etmeden önce derin bir nefes alıyor. "Başka bir şey var mıydı?"

(Bağır.) "BEN TANRIYIM. BANA HESAP VERECEKSİN, SENDİKAYA DEĞİL. ANLAŞILDI MI?"

"Hey!" Teğmen, gözlerinde küçük bir öfke parlamasıyla sözünü kesiyor. "Kendinize hâkim olamayacaksanız sorguları bundan sonra ben yapayım, siz de sessizce not alın."

"Kusura bakma, bana ne oldu bilmiyorum. Bir an kendimi kaybettim... Öfke sorunlarım olabilir."

"Belli ki öyle. Lütfen kendinize hâkim olmaya çalışın." Gözlerindeki öfke kayboluyor, ses tonuysa eskisinden bile daha yumuşak sanki.

Öfke sorunları yaşayan, yeterince maaş almayan, fazla çalışan ve hem kişisel hem de profesyonel yaşamında çöküşün eşiğine gelen bir polis... Bu istisnai bir durum değil. Teğmen de bunun farkında. Seni anlıyor.