Konuşma · SYLVIE

"Merhaba Sylvie, yine polis."

"Of, harika." Sesi pek heyecanlı gelmiyor. "Başka neye ihtiyacınız var dedektif?"

"Üzerimde resmî polis belgeleri olmalıydı. Nerede olabileceklerini biliyor musun?"

"Ben, öff... Tuvaletinizden zorla çıkarmak zorunda kaldığım belgeler mi?"

"Tuvalete mi atmışım?"

"Evet. Oraya bir şeyler attığınız kesin. Mutfağı çok feci su bastı. Sanırım bu yüzdendi."

"Ne oldu onlara?"

"Ben... Öfff, salak belgelerine ne yaptığımı hatırlamıyorum! Yaptığım her şeyi hatırlayamam ki..." Kızınca sesindeki endişe de açığa çıkıyor.

Kazara kötü bir şey yapmış olabileceğinden korkuyor. Ardından senin söz konusu olduğunu hatırlıyor.

"Özellikle de bir kasırga sırasında... Belgeleri kaybetmek sizin suçunuz, benim değil."

Bir yanın bu konuyu hemen unutmak istiyor. Evrakları atmanın bir sebebi varmış gibi...

"Whirling'deki işini bırakmışsın... Neden?"

"Bardan neden ayrıldığımı mı soruyorsunuz?" Telsizin öbür ucunda gerildiği anlaşılıyor. "Açıkçası... Bu konuyu sizinle konuşmak istemiyorum efendim."

Neden?

"Peki. Garte yüzünden mi ayrıldın?"

"Ne?" Aniden susuyor. "Hayır, neden öyle düşündünüz ki?!"

"Sana çıkma teklif ettiğini söyledi. Böyle bir şey olmadı mı yani?"

"Lütfen bu işe Garte'ı karıştırmayın, bu sizi hiç ilgilendirmez!"

"Of, neden kendi işine bakamıyorsun ki..." diye homurdanıyor.

"Bunu konuşmak istemediğimi söylemiştim! Yine her şeyi altüst ediyorsunuz!"

"O domuzdan korkma Sylvie. Kendini savunman gerek!"

"Yani sırf biri sana çıkma teklif ettiği için işi bırakarak aşırı tepki gösterdiğini kabul ediyor musun?"

"Bir dakika, neden bu konuyu benimle konuşmak istemiyorsun?"

"Ben..." Cızırtı gidip geliyor. "Birinden uzaklaşmam gerektiği için oradan ayrıldım diyelim."

"Tamam, bu konuda seni zorlamayacağım. İşe dönecek misin peki?" (Sonuçlandır.)

"Belki dönerim, bilmiyorum..." Biraz rahatlamış gibi görünüyor. "Sadece şu anda biraz kafa dinlemem gerekiyor."

"Kimden uzaklaşmak için?"

"Kim olduğunu biliyorsunuz."

Sözlerinde ufak bir itham duyduğunu düşünüyorsun.

Paranoyaklık yapma, tabii ki senden değil başka birinden bahsediyor.

"Benden mi? Benden mi uzaklaşman gerekiyordu?"

"Gerçekten bunu konuşmak istemiyorum. Unutalım gitsin olur mu?"

"Belgelerimin Whirling'in arkasındaki çöp konteynerine nasıl düştüğünü biliyor musun?"

"Yani..." Rahatsız edici bir duraksama yaşanıyor. "Belgelerinizi tuvalete tıkmaya çalıştınız memur bey, bu yüzden tuvalet tamamen tıkandı. Ben de tuvaleti açıp belgeleri çıkardıktan sonra onları çöpe attım, ihtiyacınızın olmadığını düşündüm."

"Üzgünüm." Sesi o kadar da üzgün gelmiyor. "Başka bir şey var mıydı dedektif?"

"Sanırım gereken her şeyi öğrendim, sağ ol." (Çağrıyı sonlandır.)

Telsizin öbür ucunda çağrı gidip geliyor, ardından aşina olduğun o sesi duyuyorsun:

"Yardımcı olabileceğim başka bir konu var mı dedektif?"

"Umarım öyledir. Lütfen beni bir daha aramayın. Hoşça kalın." Artık kapatmaya hazır.

Bir saniye, sana niye kızgın ki?

Evet, hâlâ Whirling‑in‑Rags'de çalışıyorken onu üzecek bir şey yaptığın belli.

"Bir dakika, kapatmadan önce bir şey soracağım... Bana kızgınsın, değil mi? Ne yaptım söylesene. Hiçbir şey hatırlayamıyorum."

"Kızgın değilim, sadece..." Yine cızırtılı bir iç geçirme sesi geliyor. "Sürekli sarhoş ve duygusal bir hâldeydiniz, sonra da korsan martı olayı oldu. Bu yüzden artık işi bırakmak istedim."

"Ama... Garte'la konuştum ve işi onun yüzünden bıraktığını düşünür gibi bir hâli vardı."

"Gerçekten mi? Hayır, bu kesinlikle doğru değil. Garte'ı severim, gerçekten."

"Sana çıkma teklif edince sınırı aşmış olmadı mı?"

"Hayır, aslında hoşuma gitmişti; onu hep beğenmişimdir. Sadece zamanlaması kötüydü... Ceset meselesi falan..."

Bir an duraksıyor. Hattın öbür ucundaki hâlini hayal edebiliyorsun, telefon kablosu işaret parmağına dolanmış.

"Sonrasında ona ne diyeceğimi bilemedim. Ardından siz gelip mekânın altını üstüne getirdiniz. Ben de bir açıklama yapmadan ayrıldım. Belki de ona söylemeliydim..."

"Ona ben söyleyebilirim." (Kabul et.)

"Tamam ama... lütfen bu işi mahvetmeyin. Lütfen silahınızı falan çıkarmayın."

"Anladım." (Görevi reddet.)

"Peki, tamam... İşimiz bitti mi memur bey?"

"Yani benim yüzümden mi işten ayrılmak istedin?"

"Evet, tabii ki. Gördüğüm en kötü müşteriydiniz. Üstelik burada çok fazla hıyar gördüm yani..."

"Kavga eden denizciler, kıçımı elleyen sendikacılar, içki çalan çocuklar... Bir keresinde bir adam iki ay boyunca her akşam karaoke makinesine âdeta yapışmıştı ama siz..." Duraksıyor.

"Devam et. Neler yaptığımı öğrenmek istiyorum."

"Şey... Siz hepsinden daha kötüydünüz. Resmen agresifliğin sınırlarında geziyordunuz."

"En ufak konularda bile... Sabah 3'te sesi hiç kısmadınız mesela. Üstelik sürekli dinlediğiniz şarkılardan birini eskiden severdim. Artık sevmiyorum. Artık nefret ediyorum."

"Anladım. Bu kadar mı?"