Konuşma · SYLVIE

Diğer taraftan duyulan nefes alış verişlere bakılırsa Sylvie hâlâ hatta. Her şeyi duydu.

"İkimizin de kendine göre yöntemleri var teğmen. Bırak da işimi yapayım."

"Peki." Teğmen çenesini sıkıyor. "Ama böylesine yersiz çıkışmaları onaylamadığımı bilin."

Kendiyle yüzleşmeyi reddeden ve hıncını başkalarından çıkaran öfkeli bir polis... Tartakladığı insanlarla arasındaki tek fark bir rozete ve silaha sahip olması... Az önce teğmene bu hızla yanan bir mumdan farksız yanını göstermiş oldun. Seni yargılamıyor, bu manzaraya daha önce çok şahit oldu. Muhtemelen ikiniz de gördünüz ama yine de teğmen gördüklerini aklının bir köşesine not ediyor.

Öbür taraftan bir cevap gelmiyor.

"Peki. Takma kafaya, seni anlıyorum." (Geri çekil.)

"Öyle mi?" Sesi rahatlamış geliyor. "Sizin için başka ne yapabilirim?"

"Diğerleri derken?"

"Buralarda yaşayan diğer insanlar. Yerel halk. Ben... Başım belaya girsin istemedim."

Ses tonunda bıkkınlık ve zayıflık var.

"Tamam, anlıyorum."

"Siz burada yaşamıyorsunuz, anlamazsınız. Burada polise ötenlere iyi gözle bakılmaz. Her şeyle... Şey, sendika ilgilenir. Kendi içinde."

Araya cızırtı giriyor. Çenesi ahizeye sürtüyor. Ardından konuşmaya devam ediyor. "Lütfen, ben sadece başım belaya girsin istemedim."

"Belaya girmek mi?"

"Burada otorite benim."

"Peki." Otoritene meydan okumak istemediği belli. Şimdi çok daha iyi hissediyorsun.

"Otoritemin de bir sınırı varmış yani."

"Hı hı..."

"Sendikayla ne alakası var?"

"Tamam, sıradaki soruya geçelim." (Geri.)

"Tamam..." Başka konulara odaklanıldığı için olsa gerek, artık daha sakin.

"Evet, buyurun."

"Kimin aradığını biliyor musun?"

"Hayır..." Arka planda kontrolü tekrar ele aldığını duyabiliyorsun. "Gerçekten bilmiyorum."

"Klaasje ben aradım derken yalan söylemiyormuş." Teğmen not alıyor. "Bu, söylediklerini doğruluyor. Aramayı o yapmış."

Ben olsam o kadar emin olmazdım dedektif.

Emin misin teğmen? Niyeyse bundan biraz şüphe duyuyorsun.

Ondan güzeli yok aralarında. Yalanların çirkinliği dudaklarından dökülmüş olamaz!

Klaasje ben aradım derken yalan söylemiyormuş. Bu, söylediklerini doğruluyor.

"Başkasıydı." Teğmen not alıyor. "Onu er ya da geç bulacağız, dedektif. Sadece biraz zaman alabilir."

"Bunu başkasına sormanız gerek. Martinaise'de binlerce insan yaşıyor."

Sakin ol. Onları er ya da geç bulacaksın. Sadece biraz zaman alacak.

"Hayır, üzgünüm... Bilmiyorum." Boğazını temizliyor. "Burada öyle herkesin telefonu yoktur. Bakır hırsızları kabloları çalıyor."

"İnsanların da yeni kablo taktıracak parası olmuyor. Ya sendikanın telefonunu ya da sahildeki telefonu kullanıyorlar."

Yani bir telefon sendikada bir tane de sahilin ilerisinde. Anlaşıldı.

"Bir ara benimle bir kahve içmek ister misin?"

"Hayır, kesinlikle olmaz."

O kadar hızlı cevap verdi ki başka hangi konularda bu kadar iyi acaba diye düşünmeden edemiyorsun.

Evet, hangi konularda iyidir acaba?

Beyzbol? Bilgi yarışmaları? Anahtarları havada kapmak? Kızgın bir kediyi sevmek?

Uff... Gururuna 20 puanlık hasar almış gibi oldun dostum.

"Tuvalete attığım belgelerin nerede olduğunu hatırlamadığına emin misin?"

"Evet, eminim. Bu konu her açıldığında bilmediğime daha da emin olacağım."

"Üzgünüm." Sesi çok da üzgün gelmiyor. "Başka bir şey var mıydı dedektif?"

"Polis üniformamı gördün mü?"

"Üniforma mı? Sizi hiç üniforma giyerken görmedim, üstünüzde... kendi şeyleriniz vardı. Disko şeyleri."

Rutubetli bir kiralık dairede iki polis memuru karanlıkta duruyor. Çöpler ve içki şişeleri yerlere saçılmış. Durum hiç iyi değil.

Adamlardan biri eski gazetelere basıp kaymamaya çalışarak pencerenin yanına geliyor ve perdeleri açıyor. İçeri giren ışık, hamam böceklerinin etrafa dağılmasına neden oluyor.

"Of be..." diyor Michel 'Elfboy' Williams kendi kendine. Partneri Sundance Fischer ise önce giydiği devriye üniformasına, sonra da duvarda duran tıpatıp aynı takıma bakıyor. Toz içinde kalmış, mavi renkli bir takım. "Hadi siktir olup gidelim buradan," diyor Williams'a dönerek. "Buraya günlerdir uğramamış."

"Kurbanın kıyafetlerini kimin çöpe attığını biliyor musun?"

"Hayır, bilmiyorum. Ben değildim." Yutkunuyor. "Oraya şeyden beri çıkmıyorum... Koku ve ceset beni çok korkutuyordu." Sessizliğe gömülüyor.

Eskiden Whirling‑in‑Rags'de çalışıyorsa onunla tanışmış olmalısın.

"Merhaba, ben polisim. İş yerindeki son günlerine dair bazı sorularım olacaktı."

"Ah, peki..." Sesini anında tanıyor. "Merhaba memur bey, sizin için ne yapabilirim?"

Ses tonunda bir kızgınlık var. Seninle tekrar konuştuğu için pek mutlu değil.

Ses tonunda kızgınlık falan yok. Ona çıkma teklif etmeni istiyor. Kesin.

"Sylvie? Sanırım daha önce tanışmıştık. Ben Whirling‑in‑Rags'deki dedektifim!"