Konuşma · COUPRIS KINEEMA

"Kim, Garte sana Sylvie'nin numarasını vermedi mi?"

"Evet, bir saniye..." teğmen notlarına göz atıyor. "Numarası 005 1944 298."

"Anlaşıldı. Hatta kalın memur bey."

"..."

"..."

"..."

Bacağına vurarak bir marş ritmi tut.

"Biraz bekleyin, şu anda meşgul olabilir... Telefonu açmaları biraz sürebiliyor."

Yalnızca bekle. Sakinleş.

"..."

"..."

"..."

"Memur bey," sonunda yanıt geliyor. "Hatta Sylvie Malaìika var."

"Alo, merhaba." Cızırtının arasından bir kadın sesi seni karşılıyor, sesi buradan milyonlarca mil uzaktaymış gibi geliyor.

Sabırla bekle.

Teğmen Kitsuragi, yavaşça sağ ayağını yere vurarak ritim tutmaya başlıyor. Epey vakit geçti.

"Bunu şimdi yapmayalım." (Geri dön.)

"Memur bey?" Arka planda telefonların çalışını ve insanların konuşmasını duyuyorsun.

Plan değişikliği; onun numarası.

Hay sıçayım, teğmende numara vardı ve o burada değil.

Alice'i umursama ve "Kayıtlı" yazan düğmeye bas.

"... HERRR ZAMANKİ GİBİ DJ MESH VE FLACIO'YLASINIZ VE SİZE EN YENİ, EN EDEPSİZ, EN TERBİYESİZ PARÇALARI ÇALAN TO-TO-TO-TOZUTMUŞŞŞ FM'İ DİNLİYORSUNUZ..."

Yakınlarda bir martı sürüsü radyonun kükremesinden ürküp uçmaya başlıyor.

Teğmen hemen içeri uzanıp radyoyu kapatıyor. Konuşurken sana bakmıyor:

"Birileri radyoyu kurcalamış olmalı veya belki rastgele bir frekansa geçmiştir... Merkez hattını istiyorsunuz, değil mi?"

Hâlâ bakışlarını kaçırıyor ve kulakları kızarıyor.

"Affedersin, merkeze ulaşmaya çalışıyordum." (Telsizi alıp merkez hattına geri al.)

"DJ Mesh o! Tozutmuş FM'di o!"

Teğmen azimle sessiz kalıyor. Aracın paneline bakıyor.

Bir ihanet ifadesi. Sır ortaya çıktı!

Hadi, hâlâ Tozutmuş FM'e ayarlıyken radyoyu tekrar aç!

"İstediğini beğenmekte bir sakınca yok, Kim."

"Beğenmiyorum." Hafifçe omuz silkiyor. "O kanala nasıl geçtiğini bilmiyorum."

Fazla katı duruyor. Askerî teftiş esnasında komutanın onu es geçmesini umut eden bir er gibi.

Neden itiraf edemiyor ki? Bu konunun peşini bırakma. İtiraf edene kadar darla.

Uzatma. Belli ki bunu seninle paylaşmak istemiyor.

"Tamam, bu konuya girmek istemiyorsun, önemli değil."

"Cidden girilecek bir konu yok ama evet, önemli şeylere odaklanalım." Otomobile hafifçe vuruyor.

"Burası 57. Polis Karakolu. Sizi kime bağlayabilirim?" Kısa dalga telsizindeki ses tekrarlıyor.

Tekrar telsiz aç.

"...ANASININ GÖZÜ BİR DELİKANLI İÇİN FFFIRRRTINA GİBİ BİR OTOMOBİL, A-A-A-AYAĞINI GAZDAN Ç-Ç-ÇEKMEYENLER VE ÇILGIN..."

"Hay sıçayım!" Teğmen bir yılan gibi hızlıca hareket edip radyoyu kapatıyor ve merkez hattına alıyor. Sonra sana dönüyor:

"Uzun gecelerde tetikte kalmamı sağlıyor, tamam mı? Bu bir yöntem. Ben bir tozutmuş falan değilim..." Başını sallayarak öfkeyle başını eğiyor.

"Tabii, açıklama yapmana gerek yok. Unuturum gider."

"Teşekkür ederim." Gözleri meydanı tarıyor, kabine geri dönmeden radyodan gelen ani gürültüyü kimsenin duymadığından emin olmaya çalışıyor.

"Peki ayağını gazdan çekmeyen olabilir misin?"

"Sizde de bu otomobil olsa siz de çekmezdiniz," diye şakayla karışık çıkışıyor.

"Ama artık şakayı bırakalım, tamam mı? Soruşturmamız gereken bir vaka var." Tekrar kabine dönüyor.

"Bana yalan mı söylüyorsun, Kim?"

"Affedersiniz?"

"Hadi be moruk! Benimle paylaşabilirsin!"

Teğmen bir kaşını kaldırıyor. Okyanustan esen rüzgâr ortama tuz kokusu getiriyor.

O kaş! Sana karşı Otorite'sini kullanıyor... buna... karşı koyamıyorsun...

"Ben... ah..." (Başını tut.) "Affedersin... Kim."

Sessiz kalıyor.

Bu mesele yeterince uzadı. Memur arkadaşına karşı vakur olacaksın ve özür dileyeceksin.

"Yok bir şey. Boş ver."

"Hıhı." Teğmen sana bakarak kaşlarını çatıyor.

"Diyorum ki, bana yalan mı söylüyorsun lan?"

"Yapma be! Onları dinlediğini söyleseydin keşke! Selam söylemelerini isterdim."