Konuşma · COUPRIS KINEEMA

FAR yazılı düğmeye bas.

Farlar hafif bir tıkırtıyla açılarak aracın önündeki yola elektrikle ışık veriyor.

"Tamam. İşiniz bittiğinde uzaktan kumandayla kapatırım, artık yalnızca aracın önünde durmamız gerekiyor."

Eee... Belki Teğmen Kitsuragi buradayken açabilirsin. Bu onun otomobili.

Katlanır ışıkların açılmasını istiyorsan motoru çalıştırmak için onun anahtarlarına ihtiyacın var.

Alet çekmecesini aç.

Koltuğun altından metal bir çekmece açılıyor ve bir tık sesiyle yerine oturuyor. İçindeki aletler titizlikle düzenlenmiş.

Kırmızı uçlu levyeyi al.

Levyenin soğuk yüzeyi hoş. Düşündüğünden daha ağır.

Soğuk ve ağır, hakikat gibi. Hakikat ile tekrardan bir araya gelmiş gibi hissediyorsun.

Çeşitli kapı ve kapakları açmak için kullanışlı...

Kauçuk saplı tel makasını al.

Sapları uzun ve ince. Makas elinde şak-şak ediyor.

Bununla iyi işler çıkarabilirsin: zincir, kilit ve ip kesebilirsin; özellikle de kemer...

Kurmalı el fenerini al.

Sağlam, hava şartlarına dayanıklı ve kaliteli. Polis özel üretimi; mavi.

Karanlıkta normal şartlar altında görmeyeceğin şeyleri görmeni sağlar...

Alet çekmecesini kapat.

Alet çekmecesi yuvasına geri giriyor. Ön ısıtıcı sayacı kumanda kollarına ve kancasındaki telsizin üstüne sıcak bir ışık yayıyor.

"İhtiyacınız olan varsa alın, dedektif. Uzun bir vaka olacak. Aletlerimi esirgeyen biri değilim. Bazılarının olduğu gibi..."

Belli ki aletlerini biraz esirgeyen biri ama ne yaparsın? İş, iştir.

Parmaklarını kumanda kollarından birinin üstünde gezdir.

Beyaz süetin dokusu çok hoş ve metal debriyaj kolu avucuna çok tanıdık geliyor...

Parmakların kolu kavramakta hiç vakit kaybetmiyor. Debriyaj salındı. Kolu bırakıyorsun, debriyaj düşüyor, sağ ayağın gaz pedalının tanıdık hissini arzuluyor. Makinenin mekanik akımına uyum sağladın.

Debriyaj kolunu bırak.

Kol çekiliyor. Aktarma organlarının derinliklerinde bir yerde disk tekrardan çarkla kavuşuyor.

Nasılsın dostum?

Taze işlenmiş derinin kokusu, ön panelin pislik ve tozdan arındırılmış olması ve bardak tutacağındaki zarif küçük fırça hep beraber aynı şeyi fısıldıyor:

İyiyim, el üstünde tutuluyorum, bakımlıyım ve titiz bir sahibin elindeyim.

Bu makineyi nasıl kullanacağımı biliyor muyum?

Makinelere karşı kesintisiz bir bağ hissediyorsun.

Bir saniye, bu nasıl kullanmayı bildiğim anlamına mı geliyor?

Bir süre sonra tek cevabın sessizlik olduğunu fark ediyorsun. Ne yapmak istersen onu yap.

Debriyajı bırakıp tekrar sık.

Elbette bu yalnızca senin kafanın içinde, tabii ki öyle ama debriyaj kolunun da senin elini hafifçe sıktığını neredeyse hisseder gibisin.

Neredeydin?

Denizin dibinde...

Ne?

Ne kadar tuhaf. Araç kesinlikle denizin dibinde değil. Tam önünde duruyor, gayet bakımlı. Niye bunu söyledi ki?

Çünkü yalnız. Aynı senin gibi. Etrafında yosun ve tuhaf balıklar var, deniz salyangozları bedenine yapışmış... Yukarıda sokakların sesi var...

Bu bariz bir şekilde bir saçmalık, mantıklı bir şeyler düşünelim. Telsizi veya aletleri al ya da normal bir şeyler yap.

Karanlık bir his. Kötüye gidiyoruz. Debriyajı bırak.

Karşında bir otomobil var. Gövdesi mavi-beyaz boyayla kaplı ve logosunda 57 sayısı yazılı.

"Arka koltukta odanızın ücretini vermek için satabileceğimiz bir şey var. Şüpheli taşıma parmaklığını açın."

Süslü sözler bunlar. Çoğu kişi buna yalnızca kafes der.

"Kafesten bahsediyorsun, değil mi?"

"Evet." Surat asıyor. "O kaba ismi oldum olası sevmedim. RHM'nin itibarını artırmakta pek faydası olmuyor."

Kapıyı aç.

Aracın arkasındaki büyük motordan buhar çıkıyor. Henüz soğuması için yeterince vakit geçmemiş.

Seni karanlığın dibinden söküp alan şeytani makine bu olmalı, Coupris Kineema otomobili.

(Bitir.)

Kapıyı aç.

Kabinde seni bir kumanda kolu takımı, kancaya asılı bir telsiz mikrofonu, koltuğun altında bir alet çekmecesi ve yakıt ön ısıtıcısı sayacının hafif parıltısı karşılıyor.

İşlenmiş deri ve ağır yakıt kokusu burnuna doluyor.

Seni karanlığın dibinden söküp alan şeytani makine bu olmalı.