Konuşma · ZARAR GÖRMÜŞ DEFTER

O kalemi tam bir kılıç ustası gibi kullanıyorsun, Harry. İyi hissettiriyor. Bir şeyler tamamlanmış gibi.

Yapılacaklar ve zaten yapılmış olanlar... Gerçeklik bunlardan oluşur. Bir Halk Milisleri dedektifi için kullanışlı bir araç.

"Teğmen, dosyamıza isim vermiş olabilir misin?"

"Aslında vermedim. Fikriniz var mı?"

Dosyaya sonunda isim vermek için iyi bir fırsat olabilir... Keşke Teğmen Kitsuragi de burada olsaydı da onunla birlikte karar verebilseydiniz. O olmadan isim vermenin anlamı yok... Bu konuya belki daha sonra bakabilirsin...

Kareli kâğıtlar ellerinde kuruyor. El yazısı fazla karışık, neredeyse hiç okunmuyor.

Ne yazık ki defterin yanında yalnızca eski, yıpranmış bir kurşun kalem var. Bu büyük olaya yakışır bir kalem değil.

Defterin yanında yalnızca eski, yıpranmış bir kurşun kalem var. İdare eder... O da zar zor...

"Kim, kalemin var mı?"

Teğmen mavi defterine bakıyor. İki tombul, parlak kalem, avcı kemerinden sallanan yüksek kalibreli mermiler gibi dosyadan sarkıyor.

Bariz. İstemese de birini sana vermekten başka seçeneği yok.

Hiçbir şey demiyor. Sadece dikiliyor... Kalemlere bakıyor.

"İyi, bu boktan kurşun kalemi kullanırım..."

Başta hareketsiz kalıp ardından yavaşça, neredeyse algılanamayacak bir hızda hareket eden teğmen tekrar notlarına bakmaya başlıyor. Seni de dosyalarınla baş başa bırakıyor.

Tehdit geçti. Geçtiği ve iki kalemi de kendinde kaldığı için memnun.

Tamamladığın görevleri, yazıların kalanına inanılmaz derecede benzeyen bir el yazısıyla kâğıda geçirmeye başlıyorsun. Bağlama uygun cümleler kurmak senin için doğallaşmış, makine gibi yazıyorsun, sadelik ve özen için geliştirilmiş bir dil:

"Birini alabilir miyim?"

"Bilin ki bunu size..." Birini çıkarıyor. "...istemeden veriyorum."

Bu güzellikle KÂĞIDA DÖK.

"Birini bana vermen gerektiğini biliyorsun, değil mi? İnsan toplumu bu şekilde işliyor diye biliyorum."

Hiçbir şey söylemeden birini çıkarıp sana veriyor. Kalem soğuk, mavi ve yazmaya hazır.

Fark etmez. Kurşun kalemi kullanırım.

(Vaka dosyalarına dön.)

"Kim, vakalarımda bir tür... adlandırma kuralı uygulamışım gibi."

"Evet, çok çocuksu," diye mırıldanıyor. "Ama açıkçası RHM'de neredeyse herkes resmî alfanumeriğin yanında adlandırma sistemini de kullanıyor."

"Neden?"

"Devrim'den hemen sonra, RHM'nin işleri nasıl yürüteceğine dair pek bilgisinin olmadığı ilk dönemlerden kalma bir alışkanlık. Gayriresmî olarak kullanılıyor. Memurlar, kendi aralarında konuşurken bu başlıkları kullanırlar."

"Bir dosyaya KARE MERMİ DELİĞİ CİNAYETLERİ adını vermişim."

"İçinizi rahatlatayım. Ben de bir dosyaya..." Notlarına bakıyor. "KAFASINDA DELİK OLAN ADAM adını vermişim. Gerçek bir kişiydi, ölüm gerçekti. Yine de bu ismi verdim. Eğlenmek için."

Gülümsüyor. "Umarım yakınları öğrenmez."

"Ona ne olmuştu?"

"Kafasına ray çivisi girmiş. Ölmüş. İş yeri kazası."

Bahsetme.

Sırrın elindeki çürümeye yüz tutmuş kâğıtlarda güvende. Neredeyse tüm sayfalar yazıyla kaplı.

"Alfanumeriği mi kastediyorsunuz? Memur, karakol, olay yerine varış süresi..."

"O, evet." (Yalan söyle.)

"Güzel. İyi bir yöntem..."

Bir şeyler sakladığınızı biliyor, beyim.

"Ama... başlık yöntemini de kullanıyor musunuz?"

"Hayır. Neden bahsettiğini bilmiyorum."

"Evet. Tabii." Kendi notlarına dönüyor, seni de notlarınla baş başa bırakıyor.

"Peki. Evet. Kullanıyorum gibi görünüyor."

"Şey... Ben de kullanıyorum. Utanılacak bir şey yok dedektif, açıkçası RHM'deki herkes kullanıyor."

"Hayır, numerik olmayanı, isim verileni kastediyorum."

"Ah, başlıklı olanı diyorsunuz. Evet, şey... Ben de kullanıyorum. Utanılacak bir şey yok, açıkçası RHM'deki herkes kullanıyor."

Bu kadar mı?

Defter yıllık. Kapağından kalan, erimiş karton kısımda 51 diyor... Öncesinde gerçekleşmiş her şey önceki bir defterde olmalı. Kısacası, bunun fazlası da var.

Alnındaki kırışıklık ve yanaklarındaki çizgilere bakınca, çok daha fazlası var. Onlarca yıl bile geriye gidiyor olabilir...

Bu kadar inceleme yeter. (Vaka dosyalarını kapat.)

Onları kapatmaktan çok, kokuşmuş kâğıtlardan uzaklaşıyorsun. Artık burnundan biraz daha uzaklar.

Adlandırma kurallarından bahsedilmiyor muydu?

Evet. Görünüşe göre... kullanışlı ama edebî bir sistem uyguluyormuşsun. Her soruşturmanın dosya numarası kenarlara yazılmış. Ancak çoğunda bir isim de var.

Hatta bir başlık bile denebilir. Kurgusal işlerden ve Vesper polis şovlarından ilham almış başlıklar.

İstemiyorum... (Vaka dosyalarına dön.)

Hem de büyük harfle yazılmışlar...

Evet, hepsi büyük harf. Birinin ismi ÖTEKİ DÜNYA DUVAR RESMİ, diğerinin KARE MERMİ DELİĞİ CİNAYETLERİ. Bir diğeri de ÇÖZÜLEMEZ DOSYA.

Daha?

Diğerleri o kadar ciddi değil: BEKLENMEDİK BİR YERDE KOLTUKTAKİ ADAMLAR ve NARGİLE SALONUNDAKİ CİNAYET, hatta ÇÖKEN BİNA bile var. Cinayetler bariz bir şekilde öne çıkıyor.

Bu pis cinayetleri seviyorsun, değil mi?

Keşke uyuşturucu evleriyle ilgili bir dosya da olsaydı, onlara bayılırsın. İnsanın kanını kaynatırlar.