Konuşma · ZARAR GÖRMÜŞ DEFTER

Kızgın değil. Elindeki kokuşmuş kâğıt yığını onu kendi evrakları için endişelendirdi, o kadar.

Biliyorum, biliyorum. Sylvie zaten tuvalete attığımı söylemişti.

Çöpe atılmadan önce tuvalete de atıldığını biliyorsan neden kokluyorsun?

Ben polisim. Bu da polislik. Yalnızca ipuçlarını takip ediyorum, tamam mı?

Sebepsiz yere kendi burnuna işkence etmek vakayı çözmeni sağlamayacak, ahbap.

Konu garip ve düşmanca yerlere gidiyor. Üzgünüm burun... Bunu geçelim.

Burnun minnet ile kin arasında gidip geliyor.

Bana kızgın mısın burun?

Evet, meğer burnun kendini durduramayıp bokun âlâsını koklamayı sevmiyormuş. Ne büyük sürpriz! Hadi yeter artık, indir şu defteri aşağı.

Koklama seçeneği vardı diye...

Sen de çöp ve tuvalet harmonisini görmek mi istedin? İkisi birleşince neler olacağını mı merak ettin? Peki dostum...

Belki, şey... Benim fetişim budur, olamaz mı? Bunu hiç düşündün mü burun?

Çöp ve tuvalet kokusu fetişin değil, bunu biliyorsun. Burnun da bu siktiğimin kokuları sevmiyor.

Hangi tuvaletmiş o?

Üst kattaki banyonun kokusunu tanımlamada kelimeler kifayetsiz kalıyor, şair göndermeleri gerek demiştim hatırlıyor musun?

"Üzerine bolca narenciye esanslı tuvalet temizleyici serpiştirilmiş," bir şairin kullanacağı türden bir mısra mı?

Kesinlikle öyle! Bu temizlik tableti Whirling‑in‑Rags'de kullanılıyordu. Defter tuvalete orada atılmış olabilir mi? Senin tarafından...

Pek hatırlamıyorum.

O zaman dikkatini biraz daha vermeye ne dersin? Neyse, burnunun sana söylemeye çalıştığı şey; defteri Whirling‑in‑Rags'de tuvalete senin attığın. Odandaki tuvalet temizleyici de aynen böyle kokuyor.

Hangisi? Bunu daha önce kokladın mı emin değilsin ya da daha kötüsü... Kaçırmış olabileceğinden korkuyorsun.

Altlıktaki gizli bölmeyi aç.

Hmm... Altlığın yanları tam hizalı değil, sürgüsünden çıkmış bir çekmece gibi. Plastiği yavaşça dizinde bükersen...

Sürgüler yerine oturuyor. Artık sorun olmamalı.

Bir dakika... Nedense açmak istemiyorum.

Ne bekliyorsun? Hadi...

Çünkü sonunun nereye varacağını biliyorsun.

Eğlenceli olmayacak gibi.

Bölmeyi kaydırıp aç.

İki panel hiç direnç göstermeden ya da ses çıkarmadan hareket ediyor. Bölme açıldı.

Bilet koçanlarını al.

Renkli kurşun kalemle çizilmiş iki ahtapot, gülümseyerek dokunaçlarını birbirlerine uzatmış. Biletler Doğu Revachol'da bir hayvanat bahçesi için. Akvaryum normalde hariç ama bu biletler akvaryumda da geçerli.

Git kendini gebert göt.

Sözler... bir şekilde aklına geldi.

Kim içindi?

Sence?

Sen...

Göz kırp.

İki bilet koçanı ve bir el yapımı kart görüyorsun.

Kartı al. (Devam et.)

Karta bakarken eline hareket etmesini söylüyorsun. Reddediyor. Fazla geldi. Yine olmaz...

Hayır, almıyorsun, destek ekipleri gelmeden olmaz... Açmak imkânsız. Ellerin hareket etmeyi reddediyor.

Teğmen dedektif Kitsuragi, bir karakol revirinde yan dönüyor ve "Off..." diyor. Yaraları çok acıyor.

Hmm... Sanki elinde otomatik bir savunma mekanizması var da eski sevgililerinden kalan mektuplarla beynini sikmeni önlüyor.

Ben yapıyorum. Elini oynatmasını önleyen benim. Artık bunu yapmayacağız. O sözleri okumayacağız. İnsanlar öldü. Bir daha asla geri dönmeyecek bir şey için acı çekmesi değil, işini yapması gerek.

Teğmen boğazını temizliyor. "Kişisel eşyalarınızı kurcalamak için uygun bir vakit olduğunu sanmıyorum," diyor. "Hadi devam edelim."

İnce mumlu kâğıt, bir karton parçasına yapıştırılmış. Aldığında yaprak hışırtısı gibi bir ses çıkıyor. Mor çiçekler, çiçek desenleri ve uhu izleri görüyorsun.

Aç.

Kartın içinde tanıdık bir el yazısı var. Bir kadının elinden çıkmış yuvarlak harflerle yazılmış.

20'li yaşlarında genç bir kadın. Özenle, uğraşarak ve gülümseyerek yazmış diye düşünüyorsun. Tabii bu, el yazısından anlaşılacak bir şey değil.

"Harry..." diye başlıyor... Okumaya başladın bile. "Uyandığında oku diye bir mektup yazmak istedim. Belki seni mutlu eder."

At şunu. Lütfen.

Ama beni mutlu edecek...

Revachol Koyu'ndan rahatlatıcı bir rüzgâr esiyor ve zeminin tozunu kaldırıp gazeteleri uzağa uçuruyor. Kartın da rüzgâra kapılmak üzere olduğunu hissediyorsun.

BIRAK.

Kartı rüzgâra bırak.

Hayır! Poşeti atma! Poşette toz var! İyi değil belki ama en azından bir şekilde sizi birlikte tutuyor...

Kartı rüzgâra bırak.

Rüzgâr, bir anda, kartı parmaklarından alıyor. Soğuk parmakların kartı bırakıyor. Mumlu kâğıttan hafif hışırtılar geliyor. Ani bir rüzgâr, kartpostalı çiseleyen gri göğe götürüyor. Senden uzağa...

Ufak bir kâğıt parçası Martinaise'in üzerinde dans ediyor. Sahile vuran yavaş dalgaların, savaşta harap düşmüş evlerin ve yeni batiments nouveau'ların üzerinde, yağlı ve ıslak saçlarıyla yukarıyı izleyen senin üzerinde dans ediyor...

Uzaktaki sokakların ve 8/81'in üzerinde, eski balık pazarı ve kilisenin bile üzerinde... Somut varlığı kayboluyor. Bu büyük şehir, onu senin için saklayacak. Kendi iyiliğin için, unut...