Konuşma · JOYCE MESSIER

"Daha önce Martinaise'e gelmiş miydiniz?"

"Evet, birkaç kız arkadaşımla fakir semtlerini geziyorduk. Teknelerimiz vardı ve..." Gülümsüyor. "Bunu lütfen başıma kakmayın, metresim kesinlikle kakmamıştı."

"O zamanları özlüyor gibisiniz."

"Fazla özlediğimi söyleyemem. Ziyaret ettiğimiz tek yer burası değildi. Ozonne'dan tanıdığım kız arkadaşlarımla parlak teknelerimizi alırdık, yağmacılar gibiydik..."

"Koalisyon 08 yılında ayak bastığından beri sahilin gördüğü en kötü şey olduğumuzu söylüyorduk. İnanabiliyor musunuz?!" Başını cüretkâr bir şekilde arkaya atıyor.

Olamaz. Duygusalmış epey. Yoksa buraya neden gelsin?

Sadece o da değil. Daha derinlere kök salmış bir şeyler daha var, bir hastalık gibi.

"Siz öyle diyorsanız..."

Bir anda "Aşırı radyasyona maruz kaldım dedektif," diyor. "Bazen pusla ilgili hastalığımdan kaynaklı saçma şeyler yapabiliyorum. Buraya yelken açmak gibi. Yani hikâyenin özü..."

"Yılda 22 gününüzü pusta seyahat ederek geçirmeyin, 20'li yaşlarında aptal arkadaşlarınızla fakir semtleri dolaşmayın ve Evrart Claire'in postasını teslim etmeyin." İncecik parmağını göğsüne bir ok gibi doğrultuyor...

"Yeterince memnun kaldınız mı dedektif? Evrart için yaptığınız posta teslimatı göreviniz hakkında bana başka neler söyleyebilirsiniz? Bu bölgeyi geliştireceğini mi düşünüyorsunuz?"

Parmağını epey sertçe doğrultuyor. Bir bıçak gibi.

Kadının cildi ve hidrofobik yağmurluğunun arasındaki sıcaklık artarak üzerine işlemiş Numb 12 parfümü ısıtıyor. Ağzından sadece şu kelimeler çıkabiliyor...

"Numb 12."

Soğuk havayı kokluyor, sonra yavaşça elini geri çekiyor.

Belli belirsiz bir damlacık havada duruyor. Uzun zaman önce yazılmış bir mektuptaki ciklet kokusu gibi hoş...

Kadının hidrofobik yağmurluğunun altında, cildi ve sentetik kauçuğun arasındaki nemin içinde. Ve boynundaki ipek fuların üzerinde, bir parfüm. Adını söylemekten başka bir seçeneğin yok...

Bir anda "Aşırı radyasyona maruz kaldım dedektif," diyor. "Bazen pusla ilgili hastalığımdan kaynaklı saçma şeyler yapabiliyorum. Bu işi üstlenmek gibi. Yani hikâyenin özü..."

Yani en başta Martinaise'e gelirken bu da mı bir etkendi? İlginç.

"O zaman neden buraya geldiniz? Bu iskeleye?"

Olamaz. Duygusalmış epey.

Duygusalmış epey. Tam nedenini öğrenecek kadar iyi tanımıyorsun onu. Şimdilik sırlarını saklamaya devam ediyor.

"Ergenlik zamanlarınızda mı? Daha önce bahsettiğiniz gibi fakir semtlerde geziler mi yapıyordunuz?"

"Kısa süreli hafızanızın sağlam olduğuna sevindim. Ama ergenlik çağımda değildim, 20'li yaşlarımın başlarındaydım. Berbat bir disko şarkısı hatırlıyorum..."

"Disko berbattır."

"Benim kadar değil..." Koya doğru bir bakınıyor, yeşil gözleri parlıyor.

"Disko berbat değildir."

"Öyledir... ama benim kadar değil..." Koya doğru bir bakınıyor, yeşil gözleri parlıyor.

"Hah! Sanırım 20'li yaşlarımdaydım aslında. Ne yazık ki o yaşlarda ergendim diyemem. 20'li yaşlarımın başında olmalı çünkü berbat bir disko şarkısını çok net hatırlıyorum."

"Gençlik merkezi yerine başka bir şey olmasını mı tercih ederdiniz?"

"Öncelikle gençlik merkezi ya da size veya burada yaşayanlara her ne söylediyse o da olmayacak. Korkunç bir şey olacak. Belki de bir heykelden de kötüsü. Yani evet, başka bir şey olmasını tercih ederim."

"Ne gibi?"

"Bir balık çiftliği. Lilienne ile konuşuyordum. Fikir ondan çıktı. Altyapı hazır, benim bağlantılarımı da katarsak..."

"Maalesef bu da zaman ayıramayacağım milyon fikirden biri. Asla etrafta dolanıp parayla insanların sorunlarını çözen zengin kız olamayacağımı kabullenmem gerek."

"Çizmelerinizin numarası nedir, hanımefendi?"

"Ne?" Küçük, yeşil lastik çizmelerinin tabanlarına bakıyor. "35 sanırım. Neden? Tuhaf ayaklarım var. Çok küçükler."

Ayak izleri ona ait.

"Yani burayı satın alamayacağınıza mı üzülüyorsunuz?" (Sonuçlandır.)

"Evet. Asla vakit ayıramayacağıma üzülüyorum dedektif. Hep bakımsız kalmış bir balıkçı köyüm olsun isterdim."

Bu konuda normalden daha savunmacı davranıyor.

"Hayaletler ve eski anılarla dolu." Gülümsüyor. "Yaptığınız ayak işleri herhangi bir bilgi edinmenizi sağladı mı?"

"Buraya bir gençlik merkezi inşa etmek istiyor. Martinaise'in çocukları için."

"Üzerinde Edgar Claire'in heykeli olan bir gençlik merkezi!" Üzüntüyle başını eğip iskeleye bakıyor.

"Buyurun, ona yardım edin. Ne yapıyorsanız yapın. Onu durduracak gücüm yok."

Nem derinin içine işliyor. Gözlerin kadının bakışlarını takip ediyor, kadın başını ağ toplayıcıya... ardından Martinaise sahilinin ilerisindeki isimsiz köyün beton meydanına çeviriyor.

Gözlerini kapat.

Beton plakalar soyut bir şekil oluşturmak üzere buluşuyor, içlerinde küçük ayak izleri. Lastik çizmelerden kalan izler. Küçük lastik çizmeler.

Gözlerini açık tut.

"Üzerinde Edgar Claire'in heykeli olan bir gençlik merkezi!" Üzüntüyle suyun karşı tarafına bakıyor.

"Hiçbir yere. Konuyu değiştirelim."

"Tabii. Konuştuğunuz diğer konulara mı geçelim istersiniz?"

"Sahilin ilerisinde isimsiz bir yerleşkeye. Yakınlarda bir yer."

"Ah, evet. Oraya gitmek istiyordum..." Koya doğru bakınıyor.

Hasretle... açık ve basit bir şekilde hasretle bakınıyor. Tuhaf. Neden oraya gitmek istiyor?

"Hımm," iyi gizlenmiş bir merakla başını yukarı aşağı sallıyor.

Sana bir şey sormuyor bile. Aslında şunu söylemesi çok kolay...

"Öyle mi?" Dikkatlice gülümsüyor. "Bay Claire'i nasıl buldunuz?"

Sonunda. TARAF seçme zamanı.

"Uluslararası camianın kendisini desteklemediğini hissediyorum."

"Hadi ama! Onun da faydalı yönleri var. Yoksa bunca yıldır nasıl yönetimde kalabilirdi? Ya da bir saniye, şimdi bir düşününce..." Kendi sorusunu cevaplıyor: