Konuşma · KIM KITSURAGI

(Çıkarıp dağılmakta olan çiçeği göster.) "İşte bu. Hatırladın mı?"

"Bu şehirdeki her çöp soruşturmayla bağlantılı değil. Her şeyi saklamanıza gerek yok."

Haksız!

"Hayır, Kim. Bu şehirdeki her çöp, soruşturmayla ilgili."

"Tamam," diyerek pes ediyor, belli ki aslında böyle düşünmüyor.

"Tamam."

"Hı-hı."

"Ne?"

"Çatıdalardı. Onları... yakalayamadım. Sikeyim sakarlığımı..."

"Bu şehirdeki her çöp soruşturmayla bağlantılı değil. Her şeyi yakalamanıza gerek yok."

"Etrafta bir sürü... eski silah deposu ve sığınak var..."

"İstesek daha binlercesini buluruz. Revachol'da her yerdeler."

O kadar da gizemli görünmüşlerdi.

"Bir sike yaramaz olduklarına inanamıyorum!"

"Duygusallaşmaya gerek yok."

"Hiçbir şey demeyeceğim..."

Kısa bir sessizlik. O da hiçbir şey demiyor.

"Belle‑Magrave tüfekten atılmış antika bir mermi... 4,46 mm. Böyle bir tüfek bulmak ne kadar zor olabilir? Ne kadar zor olabilir?"

"Oldukça kolay. Savaştan kalmış binlercesi var. Tamamı kullanılmaz hâlde. Bulunmasının kolaylığı zaten mermiyi işe yaramaz yapan şey."

"Peki duvardaki... ah... delik? Biri onu izliyordu."

"Bilmiyorum..." Boynunu ovuyor. "Delik yıllardır oradaydı."

"Mucize henüz gerçekleşmedi. Henüz olaylar bitmedi."

Ne cevap vereceğini bilemiyor. Pencereden dışarı bakıyor, sonra sana dönüyor.

Gündüz vakti olduğunu tahmin ediyorsun.

"Bence vaka çözmek... nasıl bir şey, biliyor musun?" (Sonuçlandır.)

"Vaka çözmek hakkındaki düşüncelerinizi dinlemeye hazırım."

"Vaka çözmek çok zor."

"Gerçekten de çok zor."

Sesi, şaşırtıcı derecede yorgun geliyor.

Geçirdiği beyin sarsıntısı başını döndürüyor olmalı.

"Aynen öyle. Pes edelim. İçme zamanı."

"Olmaz." Kısa bir sessizlik. "Topallamaya hazır mısınız?"

Hiçbir şey söyleme.

"Topallamaya hazır mısınız?"

"Pes etmeyeceksin, değil mi?"

"Hayır." Kısa bir sessizlik. "Topallamaya hazır mısınız?"

"Vaka çözmek inanılmaz kolay."

"Gerçekten mi? Bana zormuş gibi geliyor."

"Aslında sana vakanın zorluğundan bahsetmeden önce vakayı biraz daha konuşmak istiyorum."

"Dinliyorum."

"Vaka çözmek neredeyse imkânsız."

"İnsana bazen öyle gelebiliyor, evet."

Bir kaşını kaldırıyor. Üzerindeki pervane sabırla dönmeye devam ediyor.

"Tamam, tekrar soruyorum, Klaasje kaçtı mı?"

"Kesinlikle," başıyla onaylıyor. "Aynen öyle oldu. Çuvalladık."

Durumu kabullenmiş. Kabullenmeye vakti olmuş.

"Dışarıda bir şey kol geziyor. Hissedebiliyorum."

"Ne geziyor?"

"Bir şey."

"Bir şey," diye tekrarlıyor. Bu bir şey, onu heyecanlandırmışa benzemiyor.

"Hiç."

"Hımm..." diyor, başka bir şeyleri düşünüyor.

"O sıçtığımın ayak izleri!"

"Evet," diyor. "Vakayı bizim yerimize çözmedikleri için o ayak izlerinin ben... Au diable."

"Tüm bunlar ben La Puta Madre'nin piyonu olduğum için oldu, değil mi?"

"Kendinizi bu kadar önemsemeyin. Batı Revachol'daki polislerin yarısı onun piyonu. Öyleyseniz bile bu soruşturmada önemli bir etkisi olmadı."

"Tamam."

"Tamam," diye tekrarlıyor.

"Konu olup olmadığım değil, öyleyim. Jules öyle söyledi, karakolumdan biri."

"İnsanların benim La Puta Madre'nin parasını yediğimi söylediklerini duydum." Gözlerinin içine bakıyor. "Ama yemiyorum."