Konuşma · DOLORES DEI

"Yeniden denediğimizde yolunda gitmeyen neydi? Daha iyisini yapabilirim." (Devam et.)

"Bilmiyorum. Lütfen..." Altın sandaletli ayaklarını yerde sürüyor. Uzaklarda bir tramvay, raylarda gıcırdıyor.

"Peki. Şimdi sana başka sorularım var."

"Neden? Neden beraber olamıyoruz?"

"Harry, beraber olamayız çünkü sen delisin." Gözleri, hüzünlü ovallere dönüşüyor.

Bakışlarını sana çevirmekten kaçınıyor...

"Ben deli değilim. Öyle deme."

Şimdi gözleri nemleniyor. Yavaşça başını iki yana sallıyor, kendini toparlamaya çalışırken ellerini elbisesine süreduruyor...

"Şey mi: 'Vay, bu polis deli' gibi mi?"

"Deli derken, ne gibi? Havalı deli mi?"

"Bildiğim en aklı başında insan benim."

"Bazen. Çok güvenilir de olabiliyorsun ama..." Şimdi gözleri nemleniyor. Yavaşça başını iki yana sallıyor, kendini toparlamaya çalışırken ellerini elbisesine süreduruyor...

"Deli derken... Nasıl?"

"Hadi komünizmi ikinci kez inşa etmeyi deneyelim. İşe yaramazsa bu fikri çöpe atalım ve sonsuza dek köle olarak yaşayalım."

"Evet. Tabii. Canını yakmaya devam etmek istemediğim için burjuva oluyorum ben." Bakışlarını senden çekiyor.

"Hadi Revachol'u gökteki kutsal güneşin suretine dönüştürmeyi deneyelim ama sadece ikinci kez. Üçüncüsünde onu zevk düşkünü eş‑cinsellere bırakıp gidelim!"

"Evet. Tabii. Sen şövalyesin ve ben de canını yakmaya devam etmek istemediğim için sosyalist hain oluyorum." Bakışlarını senden çekiyor.

"Hadi geleceği ikinci kez icat etmeyi deneyelim ve işe yaramazsa boş verip sosyal yardımlarla yaşayalım. Her şeyi böyle mi yapmamız gerekiyor?"

"Tabii. Sen vizyoner bir girişimcisin ve ben de canını yakmaya devam etmek istemediğim için sosyal demokrat oluyorum." Bakışlarını senden çekiyor.

"Var gücümle bile yapamıyorum. Taş yemek gibi bir şey bu."

Bir sessizlik oluyor. Sana bakıyor, sonra etrafı kolaçan ediyor. Sonra alnındaki tacı düzeltiyor.

Konuşurken yaşadığın his çakıl, granit veya çelik boru çiğnemek gibi...

"Abide Hazretleri Dolores Dei, seni üzdüğüm için özür dilerim."

"Sorun değil."

"Yani bir zamanlar böyle mi hissediyordun? Bensiz yaşayamaz mıydın?"

"Evet. Ama o zamanlar geride kaldı. Çok, çok geride."

"20 yıl mı? Çok uzun bir zaman..."

"Evet. Benim sadece bir yıl sürdü; belki iki." Gülümsüyor ve ferahlama oyunu yaparak kaşını siliyor. "Oh!"

"Haklısın. Artık kim olduğunu bile hatırlamıyorum! Ha ha!"

"Gördün mü?" Gözleri büyüyor. "Sadece biraz zaman alır. Senin için aşağı yukarı... 20 yıl sürebilir. Benim için de zordu. Sensiz yaşayamayacağımı düşünürdüm..." Gözlerinin içine bakıyor. Açık mavi irislerinde yeşil benekler var.

"Nerede yoluna girecek? CEHENNEMDE Mİ AMINA KOYAYIM?"

Ah, evet! Şimdi yola gelecektir. Seni tekrar sevmesini sağladım, Harry.

Aptal mısın sen?

Kadın bir şey söylemek üzere. İşte geliyor. Adamımızı tekrar sevmeye başlıyor.

Abide Hazretleri Dolores Dei, hava gemisi valizinin sapıyla oynuyor. Yüzünde acılı bir ifade var. Kahredici.

Gördün mü?! Bir şey söylemiyor!

Anlamıyorum. Yani... kendisi demişti...

"Birbirimize iyi gelmiyorduk. Ben sana kötü geliyordum. Göremiyor musun, kötüyüm ben. Durmam gerekiyordu, kötü bir insana dönüşemezdim... Daha iyi olacaksın."

"Sadece biraz zaman alır. Senin için bence... 20 yıl sürebilir. Benim için de zordu. Sensiz yaşayamayacağımı düşünürdüm..." Gözlerinin içine bakıyor. Açık mavi irislerinde yeşil benekler var.

"Ben hiç de atlatamıyorum!"

"Ama ne? Bana güzel bir şey olduğunu söyle..."

"Neden ama dedim bilmiyorum. Aması yok."

"Deli derken ne demek istiyorsun?"

"Ne demek istediğimi biliyorsun..."

"Tamam, kravatı atacağım! Bir şeyler söylemeyi de bıraktı zaten."

"Bir şeyler söylemeyi bıraktı da ne demek?"

"Artık hiçbir şey söylemiyor. Galiba onunla bir şey yapmam gerekiyordu ama yapmadım. O da öldü."

"Mesele kravat değil, Harry! Orada o kadar uzun süre çalıştın ki artık normal bir insan gibi konuşamıyorsun! Varsa yoksa listeler. Sorular."

Sorular mı? Biri sorular mı dedi?

"Listelerim yok benim." (Yalan söyle.)

"Bu da bir liste, değil mi?"

"Ama listelerimi seviyorum."

"Mesele sadece listeler, ağaçlar ya da başka bir şey değil..." Alnındaki tacı düzeltiyor, artık elleri titriyor. "Sen üzgün oluyorsun, Harry. Aşırı üzgün. Kimse o kadar üzgün olamaz. İzlemesi çok güç..."

"Başkaları da üzgün oluyor ama senin gibi değil. Moralin yıllarca bozuk oluyor, sonra bir şeylere vurmaya başlıyorsun... Şiddet saçıyorsun."

"Sonuç olarak, sen hastasın. Yaşlı, deli bir adamsın. Ömrünün sonuna kadar cehennemde olmalısın. Ben de Mirova'ya gitmeliyim."

"Başkaları da üzgün oluyor ama senin gibi değil; senin moralin yıllarca bozuk oluyor. Yalnızca ansiklopedi bilgileri ile iletişim kuruyordun... Çok yalnızdım."

"Başkaları da üzgün oluyor ama senin gibi değil; senin moralin yıllarca bozuk oluyor. Ta ki düşüncelerine isim takmaya ve bir şeylerle konuşmaya başlayana kadar..."

"Başkaları da üzgün oluyor ama senin gibi değil; senin moralin yıllarca bozuk oluyor. Moralin bozuk olmadığında da etrafta koşturup sorular soruyorsun. Milyonlarca soru..."

"Mesele sadece listeler değil..." Alnındaki tacı düzeltiyor, artık elleri titriyor. "Sen üzgün oluyorsun, Harry. Aşırı üzgün. Kimse o kadar üzgün olamaz. İzlemesi çok güç..."

"Evet ama listeler olmadan konuşmak mümkün değil."