Konuşma · DOLORES DEI

"Listeler gayet normal. Herkesin listesi var. Sormak istediğin her şeyi listeliyorsun."

Genellikle azalan sırada... En iyisi öyle yapmak.

"Hayır." (Yalan söyle.)

"Başka bir konudan bahsedelim."

"Gördün mü? Başka bir konudan bahsedelim..." İç çekiyor.

"Liste değil onlar. Onlar ağaç."

"Bu da onlardan biri, değil mi? Şu anda bir ağaçtayız!"

"Hiç."

"Fark etmemiş olabilirsin ama polisim ben. Kolay iş değil."

"Polis mi... Orada o kadar uzun süre çalıştın ki artık normal bir insan gibi konuşamıyorsun! Varsa yoksa listeler. Sorular."

(Başınla onayla.) "Evet, ne demek istediğini biliyor olabilirim."

"Hayır, bilmiyorsun. Orada o kadar uzun süre çalıştın ki artık normal bir insan gibi konuşamıyorsun! Varsa yoksa listeler. Sorular."

"Alt tarafı bir kravattı. Geçti gitti."

"Herkesin morali biraz biraz bozulabilir."

"Biraz mı? Orada o kadar uzun süre çalıştın ki artık normal bir insan gibi konuşamıyorsun! Varsa yoksa listeler. Sorular."

"Sen insan bile değilsin."

Başını iki yana sallıyor. "Ben aslında çok sıradan biriyim Harry. Bu elbisenin ve tacın altında sıradan bir ruhum ve sıradan düşüncelerim var. İnsani olmayan tek şeyse bu..." Etrafına bakınıyor.

"Beni dönüştürdüğün şey. Böyle dediğim için özür dilerim ama bundan nefret ediyorum. Ne bu böyle? Bu kadarı çok fazla Harry. Ben..."

"Hayır, sen özelsin. Akciğerlerin parlıyordu."

"Akciğerlerim parlamıyor Harry. Tıpkı diğerleri gibiyim ben de. Hiçbirimizin akciğerleri parlamıyor, lütfen beni yüceltmekten vazgeç..."

O hâlde sen yaparsın. Akciğerlerinin parlamasını sen sağlarsın. Çektiğin acı anlamsız DEĞİL.

IŞIK TAPINAĞINI diktiğin zaman parlayacak.

Fazmit kraliçesi! Çabuk!

"Hamile olmanı affediyorum. Bunu kaldırabilirim. Sadece..."

"Harry... Senden af beklemiyorum. Benim için güzel bir şey bu." Gülümsüyor. "Güzel bir haber aldın, neden daha fazla gülümsemiyorsun?"

Ilık bir esinti, elbisesini belinin etrafına sarıyor ve bacaklarının arasından geçiriyor.

Kayısı kokulu bir hayalet, teninden ve üzerindeki kumaştan buram buram yükselip senin etrafındaki havaya karışıyor.

O buradan gittiğinde bütün yollar adımlarını özleyecek.

Tamamen farklı bir dünya.

"Tamamen farklı olan dünyaya geri dönmek istiyorum. Seninle yaşadığım şeffaf dünyaya."

"Lütfen Harry..." Elbisenin kolları suda süzülür gibi hareket ediyor. "Ne dediğini anlamıyorum. Acınası ve korkutucusun. Eski hâlinin buğulu bir tezahürü gibisin."

"Seni çok özledim."

"Geçecek..." Elbisenin kolları suda süzülür gibi hareket ediyor. "Her şey geçer."

Sessiz kal.

Elbisenin kolları suda süzülür gibi hareket ediyor. Nefes veriyor, nefesi ağır. Aklındaki fikirler tükeniyor.

"Hâlâ akciğerlerinin parlamasını sağlayabilirim, yapabileceğimi biliyorum. Bir müsaade etsen."

Yanıt yok. Gözlerinin içine bakıp senden uzaklaşırken keman kaşları titriyor...

Bunların hiçbirini yapmayacaksın. En fazla onu ağlatırsın sen.

"Yeni bir tür keşfettim. Senden esinlenerek adlandıracağım. Dolores fazmiti. O da senin gibi güzel ve ayrıca beyaz bir kafası var."

"Haberlere çıkacak bir şeye benziyor... Bunu istemiyorum, tamam mı?" Biraz duraksıyor. "Lütfen öyle adlandırma. Yeni bir tür keşfetmiş olman hiçbir şeyi değiştirmez. Başka biri yeni bir tür keşfedip benim adımı verseydi gururum okşanırdı. Ama sen değil."

"O hâlde ben seni farklı biri yaparım. Akciğerlerinin parlamasını sağlarım. Seni sonsuz kılarım."

"Harry... İnsanların sonsuza dek mutlu olmasının tek bir yolu var ve sen bana bunu sağlamadın..." Başını iki yana sallıyor.

"Sana zihnimle bir IŞIK TAPINAĞI inşa edeceğim. Akılalmaz ölçülerde bir tapınak. Daha önce kimsenin yapmadığı bir şey olacak. Bunu radyosayarlarla inşa edeceğim."

"Ölümsüz bir ışık tapınağı mı? Güzelmiş. Birinin bana böyle bir şey yapmasını isterim; kim istemez ki? Ama sen yapma. Senden hiçbir şey istemiyorum."

"Haklısın. Akciğerlerin parlamıyor. Parlamasını hak etmiyorsun."

"Öyle bir şey istemedim zaten. Benim hükümdarlığımla ya da türümüzü yönlendirdiğim istikametle alakası olmayan bir halk hikâyesi sadece..." Etrafını kolaçan ediyor, sonra yine sana bakıyor.

Zaten akciğerlerinin parlamasını sağlayamıyor, sadece onu ağlatıyordun. Belki artık onu bile yapamazsın.

"Ama o zaman bütün bunlar manasız."

"Evet ve benim Mirova'ya olan güzel mi güzel uçuşuma gecikmeme neden oluyor. Beni senden ve Revachol'dan çok ama çok uzağa götürecek olan."

"Tamam, ısrar etmeyeceğim. Başka sorularım var."

"Başka sorular şu an en son ihtiyacım olan şey..." Kulak kabartıyor. "Şşt, duydun mu? 42 geliyor galiba..."

Hayır. Henüz değil. Başka tramvay o. Sorularınla ve öpücüklerinle onu kazanmak için bol bol vaktin var...

"Artık davranışlarımın sorumluluğunu alıyorum. Yeni bir adam oldum. Oturaklı ve normal."

Ne diyeceğini bilemiyor.

"Artık sapına kadar normal biriyim."

"Evet. Peki. Buna sevindim."

"Haklısın. Normal değilim ben. Bok gibiyim."

"Bunu söylemen ne kadar canımı yakıyor, biliyor musun?" Sesi düpedüz öfkeli. "Bok gibiyim, beni bok ettin falan... Artık bunu yapamam. Seni daha fazla deli ve bombok edemem, beni kötü birine dönüştürmene müsaade edemem. Gitmem gerek..."

Tam bir yok oluş. Yok edildik Harry. Hiçbir zaman güçlü değildin, hiçbir zaman merkezci ya da başka bir şey değildin. Artık deli ya da bok gibi bile olamıyorsun. Hiçlik olmak zorundasın. Aşkın parıltısı ve zarafeti olmadan bir hiçsin.

"Demek istediğim: Merkezciyim ben. Diğer merkezciler neredeyse beni hava gemilerine alıp götürecekti! Sensiz yaşayamayan yıkık ve deli bir adam değilim. Hatalar yaptığımın farkındayım. Bunların hepsi için de tam bir sorumluluk alıyorum. İstersen tekrar benimle birlikte yaşayabilirsin. Artık daha iyiyim."