Konuşma · DOLORES DEI

"Mesele kendine iyi bakmak. Hayat bir yarış değil."

"Yanlış. Gayet de bir yarış. Ben de kazanacağım."

"Bu konuşmayı tekrar yapamayacağım..." Ağlayacak gibi görünüyor; döktüğü gözyaşları sevinçten de olmayacak.

"Haklısın. Her şey bok amına koyayım."

"Hayır, değil... Nihayet finansal anlamda kendine yetebilmene sevindim. Cidden sevindim ama bunu kendin için yapmalısın. Benim için değil. Benim ihtiyacım yok. Benim koşa koşa havalimanına gitmem lazım!"

Başarısız oldun. Başarısızlık bu. Yönetime el koyma. Şafak baskını. Kırık dökük ağaçlardan yapılan kâğıt paralar... Düpedüz delisin. Deli ve yitik. O yanında olmayınca altı milyar bile seni düzeltemez.

"Yeni birini buldun, değil mi? O herif benim yanımda fakir kalır. Onu KÜL EDECEĞİM. Bir insanın sahip olması gerekenden daha fazla param var. Zenginliğim KORKUTUCU. Ben TANRIDAN bile zenginim!"

"Bağırıyorsun Harry." Duruyor. "Bunu yapamam. Artık senin duygularından korkamam. Artık deli mangır gibi şeylerden konuşamam. Lütfen, bırak gideyim."

"Son zamanlarda kitap okuyorum. İdeoloji ve sermaye ile ilgili bir sürü yeni fikrim var."

"Güzelmiş Harry ama şu an seninle ideoloji tartışmak istemiyorum cidden..."

Tartışma olmayacak. Duygusal ve gerçek olacak.

"Ne bulduğumu bir bilsen! Çok güzel şeyler var olabiliyormuş. Gizemli, hatta maddenin de ötesinde."

"Bunları dinlemeye bayılacağım bir zaman vardı. Her bir kelimeni can kulağıyla dinlerdim. Sana kendini zeki, haklı ve umutlu hissettirirdim. Fakat şimdi o zamanda değiliz. Şimdi cehennemdeyiz ve cehennemde de yalnızca havalimanı var. Bir de, sıkıcı anlaşmazlık."

Duydun mu? Anlamsızlığın sesi bu. Anlam, fikirler, teoriler; bunların hepsi buharlaştı. Geriye sadece kuru sessizlik kaldı. Kararlı bir zihnin sesi. Tıpkı diğer dört milyar zihin gibi. Çok üzgünüm.

"Lütfen dinle. Şunu fark etmeme yardımcı oldu: Gitmene izin veremem çünkü seni sevmek imkânsız. İzlemem gereken bir yıldız gibisin."

Uzun bir iç çekiş, binlerce yıl sürercesine.

Kayısı kokulu ciklet, yanağına sürtünüyor.

"Yıldız değilim ben. Kafası karışık, senin zihnini yiyip bitiren genç bir kadınım. Yıldız yok. Işık yok. Gelecek olmayacak. Yalnızca bu kavşak var. Bir de havalimanı. Durmadan, acımasızca, kurtuluş ya da umut olmaksızın mutlaka oraya gitmem gerek."

Yıldız söndü. Işığını o tekrar yakamaz. Sen de yakamazsın. Maddenin içinde ya da ötesinde hiçbir şey yok, yalnızca kararlı bir zihnin sıkıcı hayır deyişi var. Tıpkı diğer dört milyar zihin gibi. Çok üzgünüm.

"Düşündüm de hepsi sadece anlamsız zırvalar. Kendimi öldürmeliyim."

Hiçbir şey söylemiyor. İşkence gibi.

"Yıkılmaz bir şövalye oldum ben."

"Güzel. Bu... çok hoş." Gerektiğince etkilenmişe benzemiyor.

"Geri dönmenin bir yolu var. Güzellik krallığına. Bizim krallığımıza. Gidip pusun içinde yaşamalıyız, tatlı aşkım. Gel ve benimle birlikte kehribarın içinde hapsol! Sonsuza kadar!"

"Çok yorgunum, Harry. Bütün bunlardan çok yoruldum..." İç çekiyor. "Görmüyor musun, zaten seninle kehribarın içine hapsolmuşum. Burada takılıp kaldık. Bunu daha fazla yapamam. Havalimanı, gelecek demek. Kahkahalar ve rahatlık demek... Gitmem lazım."

Kırılıyorsun. Boylu boyunca ilerleyen kırıklar hissediyorsun. Çatlakların arasından öfke çıkıyor, sonra hiçbir şey çıkmıyor. Ne kral var, ne adam, ne de şövalye. Çatlaklardan başka hiçbir şey yok.

"Beni yıktın. Fakat kendimi yeniden inşa ettim. Faşizmle."

"Ama Harry, kendini yeniden inşa etmiş gibi görünmüyorsun, bensiz dağılmış gibi görünüyorsun. Artık bakmaya bile dayanamıyorum, anlıyor musun? Kendimi suçlu hissediyorum. Sana baktığımda bunu hissediyorum. Lütfen bırak gideyim..."

Kırılıyor. Boylu boyunca kırıklar hissediyorsun. Çatlakların arasından hiçbir şey çıkmıyor. Ne kral var, ne adam, ne de şövalye. Çatlaklardan başka hiçbir şey yok. Bakması acı veren, camdan bir örümcek ağı gibiyiz. Kadın da kafasını çeviriyor.

"Haklısın, hoş değil. Her şey bombok ve kendimi öldürmeliyim."

Hiçbir şey söylemiyor. İşkence gibi.

"Etkilenmedin mi?"

"Ben... Ne diyeceğimi bilemiyorum. Yorgunum."

"Yüzüme bak. Ne kadar sert olduğumu göremiyor musun?" (Elmas sertliğindeki faşist suratına işaret et.)

"Harry, hiç de sert gibi görünmüyorsun, bensiz dağılmış gibi görünüyorsun. Artık bakmaya bile dayanamıyorum, anlıyor musun? Kendimi suçlu hissediyorum. Sana baktığımda bunu hissediyorum. Lütfen bırak gideyim..."

"Senin aslında Dolores Dei olmadığın hissine kapılıyorum."

"Dolores Dei ile ne demek istiyorsun bilmiyorum." Sana merakla bakıyor. Bu gizemli konuya girmek istermiş gibi görünmüyor.

"Sesini daha önce duydum. Telefondaki sessin sen."

"Harry, bunu yapmamalıydın..." Başını çok yavaşça iki yana sallıyor. Beyaz saçları, omuzlarını süpürüyor.

"Ne yapmamalıydım?"

"Beni öyle aramamalıydın..."

Mahvettin. Hâlâ şansın vardı. Daha uzun süre beklemeliydin, o seni arayabilirdi!

"Biliyorum. Keşke bıraksaydım da sen beni arasaydın. Sabırsızlık ettim."

"Harry, gerçekten böyle mi düşünüyorsun? Biz yıllardır konuşmuyoruz... Seni aramak istemiyorum. Senden haber almak istemiyorum. Her geçen yıl seni daha az düşünüyorum; sen aklıma bile gelmeden haftalar geçiyor..."

"Hatta aylar. Yakında yıllar olacak. Geçen her mevsimde ışıklar biraz daha flulaşıyor. Orada, Mirova'da, saadetimin kutsal minnetiyle oturuyorum. Elimi karnımın üzerine koyuyor ve gülümsüyorum..."

Senin etrafında hava soğuyor. Kadın karnına doğru, sonra sana bakıyor. Gözleri muazzam bir mesafe ve gizemle dolu.

Kara gözlü köpekler sokaklarda dolanıyor; elma ağaçlarının sıska dalları, allı karalı yamalı çatıların üzerine sallanıyor. Batı Revachol, akşam güneşi... Uzaklara gitmiş ve kendine bir hayat kurmuş. Bizden, engin ruhumuzdan çok uzaklara.

"İsmin..."

İsmi Dora. Telefondaki ses öyle söylemişti.

Dora, Dolores'in kısaltması...

...Du Bois, evet. Dora Du Bois.

"Demek o yüzden Dolores Dei aklımda..."

"Ne yüzden?"

"Sen Dora Du Bois mısın?"

"Yo, hayır, hayır, hayır." Başını iki yana sallıyor. "Buna tekrar girmeyeceğiz."

Öldürücü darbe henüz bu değildi. Kendini şimdilik kurtardın. Buralarda bocalamaya devam edersen olacağı kesin.

Hayır. Olamaz. Dolores Dei o. Hümanizmin abidesi.

Haklısın. Faydasız ve sıkıcıyım. Sana katabileceğim hiçbir şey yok. Bu iş için yanında daha iyi biri olmalı...

Evet.

"Dora, sen misin?"