Konuşma · DOLORES DEI

"Evet, Harry. Benim." İç çekiyor.

Anlamı acı.

"Sen acının sembolüsün."

"Harika. Şimdi de acının sembolü oldum." Yüzündeki gülümseme bir anda siliniyor. Hava hâlâ soğuk.

Bunu söylemek istemiyorum.

Neden ki? Dolor acı demek.

Dolores Dei. O kadar.

Dudaklarındaki gizemli gülümseme, senin orada olduğunu unutmuşçasına giderek genişliyor. Harika ve rahatlatıcı bir düşünce içinde. Sonra seni fark ediyor ve gülümseme birden kayboluyor.

ÖLDÜRÜCÜ DARBE geliyor.

"Ben yapmadım. Elim yaptı." (Sağ elini kaldır.) "Seni parmaklarım aradı."

"Keşke aramasalardı. Gerçekten. Ben çoktan Mirova'daydım. Güvendeydim. Gecenin ılıklığında. Müstakbel aşkımla sarmalanmış hâlde. Orada, seni gittikçe daha az düşünüyorum. Sen aklıma bile gelmeden haftalar geçiyor..."

"Hatta aylar. Yakında acı duymadan koskoca yıllar geçecek. Orada, Mirova'da, saadetimin kutsal minnetiyle oturuyorum. Elimi karnımın üzerine koyuyor ve gülümsüyorum..."

"BAŞKA BİR KONUDAN bahsedelim."

"Başka hiçbir şey yok."

"Sen benim karımsın."

"Hayır Harry." Başını iki yana sallıyor.

"Evliydik biz. Bana o mektubu yazmıştın, attığım mektubu..."

"Evli değildik. O zaman nişanlıydık, Jamrock Merkez'in dış kesimlerindeki küçük bir evde yaşıyorduk. 20'li yılların başında patlayan boru hattının oluşturduğu gölü hemen geçince. Bulunduğu sokağın adı da..."

Çatlamış asfaltı ve ayaklarına dolaşan kuru yapraklarıyla sokak önünde uzanıyor. Tepende sokak lambalarının halkaları asılı. Kambur gölgeler evlerine market poşetleri götürüyor. Köşedeki küçücük kibrit kutusunun ışıkları yanıyor.

"Voyager Yolu."

"Voyager Yolu 21A." Üzüntüyle başını sallıyor. "Çok uzun zaman önceydi. Milyon yıl önceydi, Harry. Hayır, yüz milyon yıl önceydi. Seni asla tahmin edemeyeceğin kadar çok seviyordum. Seni kimsenin kimseyi sevmediği kadar çok seviyordum."

"Fakat artık bunlar geride kaldı. Hiçbir yere varmadı. Çocuğumuz ya da dikili bir ağacımız olmadı. Biz olası tüm dünyalar içinden en soğuk olanında yaşıyoruz Harry. En uzaktaki yıldızın yörüngesindeyiz. Izdırap bu, düpedüz ızdırap..." Yavaşça başını iki yana sallıyor: "Çok fena havalimanına gitmek zorundayım."

"Anladım. Anladım, havalimanına gitmen lazım!"

"Oraya gerçekten, gerçekten, gerçekten gitmem gerek. Dünya tarihinde hiçbir insan şu an benim gitmek zorunda olduğum kadar havalimanına gitmek zorunda kalmamıştır. Yani, Harry..."

"Bir zamanlar sana olan sevgimden daha şiddetli bir şekilde oraya gitmek zorundayım. O kadar yani..." Valizine bakıyor.

"Sorularımın hepsine yanıt verdikten sonra gitmene müsaade edeceğim."

"Sorular o zamanları geri getirmeyecek Harry." Yavaşça başını sallıyor.

"Siktiğimin havalimanından bahsetmeyi keser misin!"

"Hayır Harry. Dünya tarihinde hiçbir insan şu an benim gitmek zorunda olduğum kadar havalimanına gitmek zorunda kalmamıştır. Yani..."

"Ne?"

"Voyager Yolu diye bir sokak." Üzüntüyle gülümsüyor. "Milyon yıl önceydi, Harry. Hayır, yüz milyon yıl önceydi. O zamanlar çok ama çok gençtik. Seni asla tahmin edemeyeceğin kadar çok seviyordum. Seni kimsenin kimseyi sevmediği kadar çok seviyordum."

"Bilmek istemiyorum! Dur."

"Yüz milyon yıl önceydi Harry... Hayır, bir milyar yıl önce diyelim. Resmen başka bir gezegende." Düşünceyle valizine bakıyor: "Çok fena havalimanına gitmek zorunda olduğumu söyledim mi?"

"Sen..." (Başını işaret et.) "Yassın."

"Yaz mıyım? Anlamadım."

"Anlamasan daha iyi muhtemelen."

"Evet. Anlamasam cidden daha iyi."

"Yok, yas diyorum. Ben yas tutuyorum ama sen daha ölmedin bile."

"Of, Harry! Kes şunu. Yas ya da hâlâ hayatta olan birinin yasını tutma lafları duymak istemiyorum. Hiçbirini istemiyorum!"

"Artık böyle yaşayamam. 80 yaşında değilim, 32 yaşındayım. Benim yaşımdakilerin yas tutmaması gerek..." Nefes veriyor, iç çekişten ziyade öfkeyle.

Bu... benim için biraz fazla. Kalbinin etrafında kaburgaların kırılıyor âdeta.

"Güzel. Galiba bir kalp krizinin yaklaştığını hissediyorum."

"Öyleyse bunu neden yapıyoruz?" Suresne Kraliçesi'nin danışmanı iç çekiyor ve aşağı, ufalanan asfalta doğru bakıyor.

"Bu çok can yakıcı."

"Öyleyse bunu neden yapıyoruz?" Suresne Kraliçesi'nin danışmanı iç çekiyor ve aşağı, ufalanan asfalta doğru bakıyor.

Yalnızca göğsünü ovuştur ve inle.

Suresne Kraliçesi'nin danışmanı iç çekiyor ve aşağı, ufalanan asfalta doğru bakıyor. Göğüs ağrın konusunda yapabileceği hiçbir şey yok.

"Tekrar düşündüm de, sen Dolores Dei'sin. Mundi ve Insulinde topraklarında hüküm süren kraliçesin, o kadar." (Sonuçlandır.)

"Evet, Harry, öyleyim. Bilinen dünyanın yöneticiliğini alınca işler benim için çok daha iyiye gitti..." Saate bakmak için elbisesinin gümüş renkli kolunu sıyırıyor. "Of, çok geç olmuş. Gitmem gerek, Harry."

Kırmızı kayışlı, ufak bir altın saat... Sıskacık bileğinin etrafında.

"Sen sadece kötü bir maymunsun. Hepimiz kötü maymunlarız."

"Dünyadan nefret etmen gerekmiyor." Akşamın ışıklarında, etrafına bakıyor. "Her şeyin ne kadar zarif ve güzel olduğunu görmüyor musun? Senin karamsarlığınla uğraşacak vaktim yok. Bu saatte durak çok kalabalıktır. Herkes havalimanına gidiyor."

"Bir saniyeliğine şu havalimanını unut... Ben yenildim. Yenildiğim kişi de sendin."

"Savaşta değildik. Ben hiç seninle savaşmadım."

"Seninle savaşmak istemedim. Sen benim sevdiğim küçük maymunsun."

Başını iki yana sallıyor. "Maymun bahsini kapatalım, konu bir yere varmıyor."

Onu sevdiğini söyledin. Bir şey hissetmek zorunda.

"Haklısın, evet. Paranoyaklık ettim. Aramızda düşmanlık yok."

"Haklısın. Sana kızgındım. Ama artık kesinlikle değilim. Hayatım çok güzel..." Etrafını kolaçan ediyor.

"Küçük maymunlar oldu mu hep bir savaş vardır. Birileri daima kaybeder."