Konuşma · DOLORES DEI

"Başlangıçta evet. Sana kızgındım. Ama artık kesinlikle değilim. Hayatım çok güzel..." Etrafını kolaçan ediyor.

"Pis havalimanı, her şeyimi elimden alıyorsun."

"Öyle düşünme Harry..." Gülümsüyor.

Onun biricik havalimanı hakkında öyle düşünmene yol açtığı için gerçekten üzülüyor.

"Havalimanında gümüş pervaneli gemiler var. Bir de, binip uzaklara gideceğim çok güzel uçan trenler. Hoş ve huzurlu bir yer."

"Dünya güzel. Havalimanı güzel."

"Gördün mü?" Omuzlarından bir yük kalkmışçasına gülümsüyor.

O yük, sen ve senin nefretin.

"Ama o sıçtığımın mektubunu kaldırıp atmanın işe yarayacağını düşünmüştüm."

"İşe yaramışa benzemiyor Harry. Üzgünüm. Sana mektup yazmamalıydım. O zamanlar çok gençtim..."

"Sen... eski... falancasın.."

"Az önce Dolores Dei değil miydim? Şimdi de eski falanca oldum... Kafamı karıştırıyorsun. Bak, 22.20'de Lausanne Havalimanı'nda olmam gerek. Daha tramvayı yakalayacağım..."

Gergin bir şekilde etrafına bakmayı sürdürüyor. "Daha biletleri bile almadım..."

Hepimiz sana söyledik. Herkes seni uyardı.

Kes sesini, onunla konuşuyorum.

Sorun da o ya! Ağzından dökülenlere baksana...

"Çok daha derine, seninle asla tanışmadığımız bir yere gitsem daha iyiymiş. Çünkü HİÇLİĞİN KARANLIĞINDA insanlarla tanışmak imkânsız!"

"Harika." Başıyla onaylıyor. "Hiçliğin karanlığı. Yakında 'alaca karanlık' olur; sonra da 'dünyanın sonu' olur... Arkadaşlarım platformda beni bekliyor Harry. Kabalık etmeyeyim..."

NE?!

"Ne kabalık olur, biliyor musun? Revachol Halk Milisleri'nin teğmen dedektifini EBEDÎ AZAPLA lanetlemek."

"Sana kaba davranıyorum Harry çünkü sen mazide kaldın. Ben ve arkadaşlarım birlikte, gelecekte güzel vakitler geçireceğiz..." Akşam rüzgârı esiyor, elbisesi onu beyaz bir bayrak gibi sarmalıyor. Şöyle diyor:

"İnsanlar bu şekilde işliyor."

Yanılmışım. Artık onun üzerinde bir gücün yok. Öyle söylememeliydin. Her konuda yanılıyorum. Bensiz devam etmelisin.

"Bu çok grotesk oldu."

"Öyle. Faydasız..." Akşam rüzgârı esiyor, elbisesi onu beyaz bir bayrak gibi sarmalıyor.

Yıkık hayvan seni. Binlerce kez, o kumaşı binlerce kez sıyırdın. Altındakiyse seni hep sakinleştirdi, kendine getirdi. Aklını başına getirdi.

Zihninde hâlâ onun yatağına sokulabilirsin. Hâlâ onun tek erkeği...

Bir şey söyleme. Sadece ona bak.

Sana bakmıyor, kendi tırnaklarını inceliyor: yenmiş ve kırık. Akşam rüzgârı esiyor, elbisesi onu beyaz bir bayrak gibi sarmalıyor.

"Süper. Arkadaşların demek. Arkadaşlarına benden selam söyle o zaman."

"Söylerim," diyor. Akşam rüzgârı esiyor, elbisesi onu beyaz bir bayrak gibi sarmalıyor.

"İlkel Sürüngen Beyni haklıymış. Yüzeye çıkıp kayba geri dönmem aptallıkmış."

"Bunun anlamını bilmiyorum..." Hüsranla iç çekiyor. "Arkadaşlarım platformda beni bekliyor. Onları bekletmeyeyim, kabalık olur."

"Bu konuşmayı yaptığımıza çok memnunum. Hesabımı kapatma hissini sonuna kadar yaşıyorum."

"Ben de memnunum ama gitmem gerek. Arkadaşlarım platformda beni bekliyor. Onları bekletmeyeyim, kabalık olur."

"Derinlerde kalsam daha iyiymiş."

Hüsranla iç çekiyor. "Arkadaşlarım platformda beni bekliyor. Onları bekletmeyeyim, kabalık olur."

Herkes mi?

Herkes.

Alayınız.

"Ama sen ruhumun engin olduğunu ve daima bana geri döneceğini söylemiştin."

"İkimiz de bir sürü şey söyledik. Çok gençtik."

Oydu. Hissedebiliyorum. Narin, uzun parmaklarında görebiliyorum. Bileklerinde... Mektubu onun eli yazdı. O şeyleri söyledi.

"Aslında söylemedin. El yazısı bir mektupta yazdın. Evraklarımın arasında sakladım onu."

"Kraliçe olarak birçok mektup yazıyorum." Gözüne giren bir tel beyaz saçı uzaklaştırıyor.

Mektubu ona okumalısın. Etkili olur. Tamamını oku. Özet geçme.

Tabii. Kalbine bir kazık çak. Onun da canı yanacak. Tali hasar.

Acı çekmeyecek, sıvışacak.

"Ne demek istediğimi biliyorsun. Bana bir mektup bıraktın, daima bana geri döneceğini söyledin. Benimle ne kadar mutlu olduğuna inanamadığını söyledin."

"Pekâlâ, Harry." İç çekiyor. "Pekâlâ. Sabahtı, uyuyordun. Oda sigara ve üvez ağacı kokuyordu. Evden çıktığımda toprakta kırağı vardı. Sonbahardı, ilk sonbaharımız. Fakat anlaman lazım, milyon yıl önceydi bu. Hayır..."

"...Yüz milyon yıl önceydi. O zaman başka bir insandım. Sana olan aşkımla dolup taşıyordum. Her kelimeni can kulağıyla dinliyordum. Ah Harry, sen çok havalıydın... Fakat ben artık o insan değilim. Yerini..." Kendine işaret ediyor. "...bu insan aldı. Seni tüketecek. Harry, zihnini yiyip bitireceğim."

Elbisesinin arasından, video kiralama dükkânının ışıkları parıldıyor. Altında, siyah silüetli bir Dolores figürü hareket ediyor. Hâlâ o. Bacakları... Göğüsleri... Kalçaları...

"Voyager Yolu... Bu yeri biliyorum. Neresi o?"

"Burası, Harry." Etrafına bakınıyor. "Voyager Yolu'ndayız. Yolun sonunda. Durağa 300 metre mesafede. Video kiralamaya buraya gelirdik."

"Ev..."

"Orada." Suya, karanlığa doğru işaret ediyor. "Elektrik faturasını ödeyemiyordun. Işıksız bir mezara dönüştü orası. Milisler için eğitimde geçen yılların, benim ailemin parası... Yetmiyordu."

Alkol de işleri pek kolaylaştırmamış.

"Ben... Biz içki içiyor muyduk?"

Elbisesinin altından görünen ayak tırnaklarına bakıyor. "Herkes ara sıra ufak bir kadeh şarap içer. Ben kesinlikle içerim. Tahttaki kraliçe olmanın gereği. Bence mesele alkol değildi. Kaçınılmazlıktı."

Gördün mü? Onunla içki içersen tekrar havalı olacaksın. Onunla içki içersen alkollüyken sevişebileceksin...