Konuşma · DOLORES DEI

"Bu sefer zaten baygın ve kan kaybediyor olmam güzel. Aksi takdirde tekrar bayılacaktım."

"Polis dedektifi olduğum için mektup üzerinde el yazısı analizi yaptım, böylece senin yazdığını bilebiliyorum."

"Artık bir önemi yok."

"Anılarımız daima bizimle olacak." Valizine yaslanıyor ve hafifçe gülümsüyor: "Ben daima bunun etkisinde olacağım. Fakat artık sona erdi. Geriye mutlak, acımasız bir cehennem kaldı."

"Gitme..."

"Gitmek zorundayım Harry. Cidden, 20.30'u kaçırdım bile..." Parmakları, valizin sapını kavrıyor. "Şimdi gidiyorum..."

Hayır! Söyleme. Yalvarma. Bu sadece gitmesini sağlar!

(Başka çarem kalmadı.) "Lütfen..."

Dur, evet! Önce başka sorularım var. Liste nerede?

Evet! Sinir sisteminden fırlayıp duran seçeneklerin arasında bir yerde... doğru olan gizli. Onun seni tekrar sevmesini, havalimanına falan gitmemesini sağlayacak!

Yutkun.

"Bunun ne anlama geldiğini biliyorsun."

"Benden mi?"

"Tabii ki hayır." Karnına bakıyor, sonra gözlerini kaldırıp senin geçkin gözlerine bakıyor...

"Seninkini aldırmıştım. Hatırlamıyor musun, fakir göt oğlanı? Sersefil göt oğlanı seni."

"Benden değil."

"Tabii ki hayır." Karnına bakıyor, sonra gözlerini kaldırıp senin geçkin gözlerine bakıyor...

Dudaklarını kıpırdat.

Hiçbir şey yok, sadece yastıklar var. Tepkisiz... Fakat kayısı tadında.

Kayısı kokulu ciklet.

Ayakların, attığın adımlar nedeniyle hâlâ titriyor. Sanki muazzam bir mesafe katettin. Karşısında duruyorsun; bedeni sana yakın, sıcaklık yayıyor. Gözlerini kapatarak dudaklarını onun dudaklarında dolaştırıyorsun.

"Biraz daha kalabilir misin? Konuşmamız lazım. Kocaman, efsanevi bir hesaplaşma daha yaşamamız lazım."

"Hayır Harry." Üzüntüyle başını iki yana sallıyor. "Hayır, ben kocaman, efsanevi bir hesaplaşma istemiyorum. Havalimanına gitmek istiyorum. Mirova'ya 22.20 uçuşuna biletim var..." Hüzünle sana bakıyor. "Cidden..."

"Artık konuşacak bir şeyimiz yok. Bütün kelime kombinasyonlarını tükettik. Atomlar artık bir araya gelince bizi oluşturmuyor. Bizi, aşkımızı, doğmamış kızlarımızı oluşturmuyor..."

"Hepsi gitti. Havalimanına gitmem lazım. Revachol'u ve seni terk etmek zorundayım. Sen de yalnız kalmak zorundasın... Cehennemde... Sonsuza kadar... Bu böyle."

Of, ne yaparsan yap, sakın henüz onu öpmeye çalışma. Bütün bunların üstüne olmaz, hâlâ sersem gibisin... Şimdi denersen düşersin...

"S-selam."

"Selam."

Sessiz kal.

Sabırsızca nefes veriyor.

"'Selam' mı? Bu kadarcık mı?" (Gülümse.)

"Yani... Sana da selam?" Kaygıyla yanıtlıyor.

"Özür dilerim. Seni rahatsız etmemeliydim."

"Evet." Tekrar etrafına bakıyor. "Yani, hayır...Fakat biraz acelem var."

"Nasılsın?"

"Esasında çok iyiyim. Hem iş hem de aşk bakımından. Hayatımın tatminkâr ve huzurlu bir dönemindeyim." Üstünkörü başını sallıyor. "Sen nasılsın Harry?"

"Kendi zihnimde kayboldum. Seni özlüyorum."

"Ben de kendi zihnimdeyim. Hepimiz kendi zihinlerimizdeyiz."

"Orada beni özlüyor musun?"

"Bazen... Eskisi kadar sık değil. Çok fazla zaman geçti. Burada göründüğünden daha fazla..." Ayaklarına, kavşaktaki siyah beyaz şeritlere doğru bakıyor. Video kiralama dükkânının ışıkları, saçlarında parıldıyor.

Sana hep uyarıda bulunduğum şey bu işte.

"Peki. O zaman ben kendi zihnime döneyim."

Yanıt vermiyor. Kendi zihnine geri dönüyorsun. Sessizlik hâkim.

Çaresizlik yükseliyor.

"Asılmış adam vakasını tamamen çözdüm."

"Vay, işe bak. Tamamen hem de..." Gülümsüyor. Yine hüzünlü bir gülümseme, kaşları çatık.

Hevesli görünmeye çalışıyor.

"Sana söylemiştim, hâlâ iyi şeyler olabiliyor."

"Evet, galiba."

"Kesinlikle. Şey..." Etrafa bakınıyor. Uzaklarda trafik sesi duyuyorsun. Üzerinizden bir hava gemisi geçiyor, bir yerlerde köpekler havlıyor.

"Bu hiçbir şeyi değiştirmiyor."

"Öyle deme... Bu pozitif şeylerin sana aptalca geldiğini biliyorum Harry ama işe yarıyor. Hepimiz mutlu olmakla yükümlüyüz. Sen de. Olacaksın da. Şimdi..." Etrafına bakınıyor...

"Pek iyi değilim."

"Ölüyorum. Harabe bir uçaksavar kulesinde. Göğsümden kan damlıyor..."

"Of, Harry..." Kafasını sallıyor, kaşları endişeyle çatılıyor.

"Kendine dikkat etmelisin. Artık genç bir adam değilsin. Böyle devam edersen..." Susuyor.

"Yeni bir tür keşfettim."

"Vay, işe bak. Yeni bir tür..." Gülümsüyor. Yine hüzünlü bir gülümseme, kaşları çatık.

"Valizde ne var?"

"Sadece asam, globe crucigère'im, yedek bir ipek elbise. Diş fırçası. Seyahat belgeleri. Bir de Ölümsüzlük Tacı."