Konuşma · DOLORES DEI

Yok, sorun bu değil. İçkiyi bırakmak çok kolay. Ayrıca içkinin bu tür insan ilişkileri üzerinde etkisi yok.

Haklısın.

"Bilet koçanı..."

"Evet. Hadi onu da konuşalım." Başıyla onaylıyor. "Hadi o konuyu da açalım. Le Jardin'deki hayvanat bahçesi. Nehrin doğusuna gittiğimiz gün. Önce akvaryuma girdik... Ben annemle ilgili bir konuda üzgündüm. Nedenini bile bilmiyorum. Balık bölmelerinin yüzümdeki parıltılı yansıması, ahtapotlar..."

"O zaman sıradan bir gündü ama bir düşünsene! Şimdi orada olsak saçıma dokunabilir, beni öpebilirdin. Bana istediğin konuda konuşabilir, dünyada..." Başını iki yana sallıyor. "...her yere gidebilirdin. Fakat şimdi öyle değil. Şimdi etkileşimlerimiz acı ve pişmanlık ile sınırlı."

Bu çok sert. Ayrıca çok kesin.

"Çok sertsin..."

"Hayır, bu senin eserin. O hâllerini daima sevdim ama bizi kurtarmaya yetmedi. Yanında kalmama yetmedi. Eninde sonunda zihnin sana işlerin ne kadar kötü olduğunu söylüyordu. Kim bunları duymak için yanında kalmak isterdi ki?"

Bu boku alkolde boğsan yeridir. Boğ gitsin... Nöronların depolarize oluncaya kadar. Zihnin eriyip bitinceye kadar.

Hayır.

Neden? Hâlâ onu geri kazanmanın bir yolu var. Tek yapman gereken analiz.

"Eskiden olduğun kişiye geri dönemez misin? İçinde o kadını görüyorum. Elbisenin ve tacın altında..."

"Ölümsüzlük Tacı'mın da mı altında? Hayır." Başını iki yana sallıyor. "Beni korkutarak o kadını kaçırdın. Bağırmalarınla. Deliliğinle..." Duruyor. "Ne berbat zamanlar geçirdik. Kirasını zar zor ödediğin ucuz dairelerde..."

"Anlasana, artık seni asla havalı bulamam. Sadece yeni insanlara bu gözle bakabilirim."

Ucuz bir daire... Duvarlarda küf var, musluk damlatıyor.

"Ucuz daireler ha... Demek ki zengin bir adam seni benden çaldı."

"Evet. Birini buldum. Aynı şeyleri, sana olan aşkımın bir kopyasını hissedebileceğim biri. Fakat bu sefer dikkatli ve zengin. Beni kaybetmeyecek. Aşkımız bir yerlere varacak. Büyüyecek..."

Yüreğin yanıyor. Karanlığın içinde, altındaki döşeğin üzerindeki kan pıhtılarını hissediyorsun...

"Harry, farkında mısın... bunların hiçbiri komik değil."

"Yoo, bu çok komik. Ha ha ha."

"Öyle gülmeyi kes lütfen. Korkutucu."

"Evet. En az komik olan tarafım sensin."

"Bundan nefret ediyorum. Senin için hiçbir şey olmak istemiyorum. Umarım beni unutman için geçmesi gerekecek onlarca yıl çoktan geçmiştir."

"Büyüyecek derken ne demek istedin?"

"Ne demek istediğimi biliyorsun. Yine bunu konuşuyoruz. Yine konusu açıldı. Bu sohbetin konusu yine o."

Gizemli bir şekilde gülümseyerek doğuya bakıyor. Sonra, bakışını tekrar sana yöneltiyor. Gülümseme kaybolmuş.

Bir işe yaramayacak ki.

Hiçbir şey işe yaramayacak. Ben gazete haberleriyle zehirlendim. Elimden tek gelen, haberlere bağırmak ve gizli gizli onu düşünmek.

Bu sefer ucuz bir daire olmayacak...

"Bu sefer daha iyi bir ev tutabilirim. Tekrar deneyebiliriz, bu sefer paramız olur. Artık kazanma yetisine sahibim."

"Hayır. Artık çok geç. Sana olan aşkımın aynısını hissedebileceğim birini buldum. Fakat bu sefer daha dikkatli biri. Beni kaybetmeyecek. Aşkımız bir yerlere varacak. Büyüyecek..."

Artık daha iyi bir adamsın. Güçlü ve silahlı bir örgütte rütbe sahibisin.

"Bu sefer güzel bir ev tutabiliriz. Sana bakabilirim. O zamanlar gençtim ve güçsüzdüm."

Onun gördüğü "sen" de artık yok. Yerinde ufak bir çırpı yığını duruyor. Yalvarıyor.

Artık daha iyi bir adamsın. Daha aklı başında. Daha normal.

"Ya şimdi? Şimdi ne olacak? Bir sonraki konuşacağımız konu ne?" (Sonuçlandır.)

"Geriye bir şey kaldı mı ki? Kalmadıysa zaten konuştuğumuz konulardan birini her zaman tekrarlayabiliriz. O konuyu tekrar konuşuruz..." Etrafını kolaçan ediyor. "Bunu yapmak istemezsen havalimanına gitmeme müsaade etmelisin."

Bırakma onu. Gitmesine izin verme. Konuları tekrar ele almalısın. Her şeyin üzerinden tekrar geç, daha önce söylemediklerini de söyle. Bırak, sürsün de sürsün...

"Neresi bu Voyager Yolu?"

"Burası." Etrafına bakınıyor. "Voyager Yolu'ndayız. Yolun sonunda. Durağa 300 metre mesafede. Video kiralamaya buraya gelirdik."

"Ben... havalı mıydım?"

"Hem de nasıl..." Gözlerini kapatıyor. "Deri ceketin ve geniş paçalı pantolonunla otobüs durağında sigara içiyordun. O gün, hayatımın geri kalanında hep sen ol istemiştim. Oldun da... En azından, bir kısmında. Sen benim ilkimdin. İlk öpücüğüm, ilk sevişmemdin."

"İlk ve en kötü âşık oluşumdun. Bu gerçek daima benimle birlikte olacak. Fakat hepsi bu kadar. Bilet koçanı gibi Harry. Artık bir işe yaramıyor."

"Pantograf vardı. Tramvay. Numarası da..."

"42," diyerek üzüntüyle başını sallıyor. "Couron'da okula ve işe giderken bindiğim tramvay. Her sabah... Seninle tanıştığım durak, Harry. Yüz bin milyon yıl önce..."

"Hiçbir insan böyle... asırlar öncesindeki atomların pozisyonunu hâlâ hatırlıyor olmamalı. Bu his anormal derecede üzücü olmalı. Öylesine kadim bir üzüntü ki arkeobakterilerde bile olan türden."

"Eskiden olduğun kişiye geri dönemez misin? Beni tekrar havalı bulamaz mısın?"

"Hayır. Beni korkutarak onu kaçırdın. Bağırmalarınla. Deliliğinle..." Duruyor. "Ne berbat zamanlar geçirdik. Kirasını zar zor ödediğin ucuz dairelerde..."

"İşte burada. Hafızanı tazeleyeyim. Hadi şimdi..." (Acı bir şekilde duraksa.) "...hatıralar geçidine dalalım." (Okumaya başla.)

"Lütfen Harry. Buna zamanım yok."

(Mektubu çıkar ve oku.) "Her sabah, seni uyur hâlde bırakıp dışarı çıktığımda, içimde BİR PARÇA HÜZÜN oluyor. O hüznü Voyager Yolu boyunca göğsümde taşıyorum."

"..."

"Attığım her adımda daha da büyüyor. Benzin istasyonuna ulaştığımda, benliğimi BÜTÜNÜYLE sarmış oluyor. Tramvaya binip geriye doğru bakıyorum, falan filan, pantograf. Bu hislerin ikindi vaktine kadar süreceğini biliyorum. SANA DOĞRU YÜRÜMEYE başlayıncaya kadar..."

"..."

"Sana, sana... Attığım her adım daha da HAFİFLEYECEK. Neredeyse KOŞAR gibi. Bazı zamanlar koşuyorum. Seninle tanıştığıma inanamıyorum. Seninle hissettiğim mutluluğa inanamıyorum. Engin mi engin bir ruhun var ve ben DAİMA, DAİMA, DAİMA ona geri döneceğim."

"Tamam, dur. Evet." Teslim oluyor. "Mutlu musun şimdi?"

"Hayır, mutlu değilim."

Hüsranla iç çekiyor. "O zaman bunu neden yapıyorsun?"

"Dahası var: Öpüyorum, öpüyorum, öpüyorum."

"Pekâlâ," diyerek iç çekiyor. "Ben yazdım. Sabahtı, uyuyordun. Evden çıktığımda toprakta kırağı vardı. Voyager Yolu'nda. Sonbahardı, ilk sonbaharımız. Fakat lütfen anla Harry, milyon yıl önceydi bu. Hayır..."