Konuşma · ALICE

Bu kadar yeter dedektif. Yalvarmak sana yakışmaz.

"Artık burada olmak istemiyorum, evime gitmek istiyorum! Lütfen gelip alın beni..."

"Eee, dinleyin..." Kelimelerini özenle seçerek, biraz daha alçak sesle konuşuyor. "Sorun yok. Yapabilirsiniz efendim. Tamam."

"Ne diyor?"

"Başka bir şey var mıydı efendim?" Arkadan gelen sesi duymazdan gelmeyi tercih ediyor. "Çok sayıda meslektaşınız da burada. Tamam."

Meslektaşlarının önünde kendini daha fazla utandırmana engel olmaya çalışıyor.

Ne? Kendini toparladığını sanıyordum! Resmen çöküşün eşiğine geliyorsun! Dur artık!

"Lütfen, burada olmak istemiyorum... Benim..."

Boynundaki kravat, birden avını sıkıca saran bir boa yılanı gibi hissettirerek âdeta canını almaya çalışıyor.

Bu öldürücü tutuşu gevşeterek nefes almaya çalış.

Hey, hayatının en şiddetli orgazmını yaşamak istemiyorsan sen bilirsin! Tutuş biraz gevşiyor.

"Ne oluyor bana?!"

"O... bağlantıyı kesti." Telsiz operatörü artık mikrofona değil, arka plandaki birine doğru konuşuyor. "Acelesi vardı galiba..."

"Lütfen, korkuyorum! Yapamıyorum... Siktir, nefes alamıyorum... Lütfen yardım edin!"

Telsiz sessizliğe gömülüyor, bütün canlılığını kaybediyor. İletişim memuru çağrıyı sonlandırdı.

"Ne oldu?" diye soruyor nazikçe omzunu kavrayan teğmen yumuşak bir ses tonuyla. "Her şey yolunda dedektif."

"Teşkilatta buna dalavere deriz. Hiç duymuş muydun?" (Gözyaşlarını sil.)

Sana uzun, endişeli bir bakış attıktan sonra başıyla onaylıyor. "Görevimize devam etmeliyiz. Şahsen çalışmak her zaman aklımı toplamama yardımcı olur. Şimdi... Aracımda ihtiyaç duyduğunuz başka bir şey var mı, yoksa..."

18 kilometre güneydeki 41. Karakol'un telsiz odasında oturan iletişim memuru Jules "İhtiyar" Pidieu'nün etrafında yaklaşık bir düzine polisten oluşan ufak bir kalabalık toplanıyor.

Sigara dumanı ve kahkaha uğultusuna boğulan küçük odaya polis memuru Judit Minot da giriyor. Sol kolu sargılar içinde olan Minot'nun saçı kısa kesilmiş.

"Neler oluyor? Bir şey mi oldu?" diye soruyor korkmuş bir ifadeyle. Jean Vicquemare ona dönüp şöyle söylüyor:

"Partnerim iletişime geçti... Durum iyi değil. Hem polis kimliğini hem de tabancasını kaybetmiş. Aklı karışmış gibiydi, hatta hezeyanlar içindeydi." Durup düşüncelere dalıyor.

O sırada kapının yanında bir parmağını yumruk yaptığı eline sokup çıkaran ve boğuk bir sesle gülen Mack "Gövde" Torson'ınsa partneri Chester McLaine'e müstehcen bir hikâye anlattığı belli.

"Evet, Mullen siki tutmuş. Sesi körkütük sarhoş geliyordu."

"Evet, Mack haklı, boka battığı bariz. Para dilenmeye başlamadan önce bile..."

"Yeter!" Şamata birden kesiliyor. Bütün gözler Destek Memuru Vicquemare'a dönüyor. "Bu hiç komik değil! Adama acımak yerine gülüyorsunuz. O bir polis, bizden biri lan..."

"Ona yardım etmeliyiz." Minot özenle cilalanmış siyah ayakkabılarına bakıyor. Ses tonunda gizli bir sertlik var.

"Öyle mi? Bunu nasıl yapmayı planlıyorsun peki?! İçkiyi mi bıraktıracaksın?! Sabahları birlikte koşuya çıkıp havuç suyu mu içireceksin?! O yitik bir adam!"

"En zayıf anında ondan vazgeçemeyeceğimizi biliyorum. O bunu yapmazdı..." Odadaki kalabalık huzursuz bir biçimde kıpırdanmaya başlıyor. İçlerinden biri kimseye görünmeden odadan çıkmaya çalışıyor.

"Kapıya geç Mack." Torson'a çıkışı kapatmasını işaret ettikten sonra Minot'ya dönüyor. "Bana ne dedi biliyor musun? 'İyileşmek istemiyorum, kötüleşmek istiyorum.' Kendi sözleri." Derin bir iç çekiyor ve dönüp odadakilere sesleniyor.

"Bu mevzu bu odadan dışarı çıkmayacak! Ne başkomisere ne de bir başkasına bundan bahsedeceksiniz. Ona kendini toparlaması için birkaç gün vereceğiz!"

"Raporu birkaç gün bekletebilirim sanırım." İhtiyar bir sigara daha yakıyor.

"Güzel." Vicquemare diğerlerine dönüyor. "Pekâlâ millet, bu sadece bir telefon şakasıydı. Güldük eğlendik, şimdi herkes işinin başına!"

Polis memuru otoyolun diğer tarafında, kuzeyin uzak köşelerinde bir elini otomobile dayayarak sessizce eğiliyor.

"Evet, Mack haklı, boka battığı bariz..."

"Partnerim iletişime geçti... Durum iyi değil. Polis kimliğini kaybetmiş. Aklı karışmış gibiydi, hatta hezeyanlar içindeydi." Durup düşüncelere dalıyor.

"Konuşmak istemiyorum. Gidelim."

"Ne var, daha önce panik atak geçiren birini görmemiş miydin?" (Nefes almaya devam etmeye çalış.)

Buraya kadar. Fişi çekti.

"Hayır, ben iyiyim, iyiyim. Başka... şeyler vardı da."

"Şimdi onları konuşabiliriz efendim. Tamam."

Gerçekten kendini toparlaman gerek. Resmen çöküşün eşiğine geliyorsun.

"Tamamdır, anladım. Ödenek yok."

"Başka bir şey var mıydı efendim? Tamam."

"Bana daha fazla para vermeniz soruşturma için hayati önemde."

"Soruşturma için önemli diyor."

"Zırnık alamaz, öyle söyle!"

"Talebiniz reddedildi efendim. Tamam."

Hiçbir şey işe yaramıyor!

"10-4, anlaşıldı. Ben talebinizi onaylama yetkisine sahip değilim ancak..."

"Başka bir şeye ihtiyacınız var mı? Tamam."

"O mu?!" diye soruyor keskin bir ses arkadan. "Ne istiyor?"

"Paraya ihtiyacı olduğunu söylüyor."

"Bu kulağa garip gelebilir ama bazı kişisel bilgilerle ilgili konuşmak istiyorum."

"10-4, efendim. Üzgünüm ama kişisel bilgilerle ilgili taleplere olumsuz yanıt vermem emredildi. Tamam."

"Yani bana benimle ilgili hiçbir şey söyleyemez misin? Ama ben, benim!"

"10-4. Emir, emirdir. Başka bir şey var mıydı? Tamam."

"Anladım."

"10-4. Başka bir şey var mıydı efendim? Tamam."

"Eee... Peki. 10-4, efendim. Anlaşıldı, sorunuzu iletin. Tamam."