Konuşma · KRİPTOZOOLOĞUN EŞİ LENA

"51 yılının ilkbaharındayız."

"Doğru, canım! Muhteşem!"

Rahatladığı anlaşılıyor. Senin için epey endişeleniyordu ama şimdi omuzları gevşiyor...

"Doğru, canım! Muhteşem! Bu kalemi al. Bilgi her zaman ödüllendirilmelidir."

"Kesinlikle 43 yılı."

"Ah, hayır, canım! 51 yılının ilkbaharının başlarındayız."

Yanıtından tedirgin olmuş hâlde, sandalyesinde geriye yaslanıyor.

Teğmen duymuyormuş gibi yapıyor ve sohbetin dışında kalıyor.

"Tabii. 973 yılı."

"Şaka ediyorsun. Bir kez daha dene. Hangi yıldayız?"

"Tek bildiğim şu: Kıyamet vaktine yaklaşıyoruz."

"Olabilir, canım, olabilir. Fakat şimdilik 51 yılının ilkbaharındayız."

Hangi yılda olduğunuzu bilmeyişine kaygılanıyor, kıyametten söz etmene değil. Kesinlikle kıyamet vakti gelmiş olmalı.

Teğmen çenesini ovuşturarak seni inceliyor.

"Bu gerçeklikte cidden amaçsızca sürüklenmekte olabileceğinden şüphelenmeye başlıyorum," diye düşünüyor teğmen. "Nasıl bu kadar kötü olabilir ki? Neyse. Artık bulaştık bir kere."

"40'lı yaşlarımın sonunda kötü bir yıl. Yoksa 50'li mi? Yaşımı bile bilmiyorum."

"Sıkma canını. 51 yılındayız ve ilkbaharın başındayız. Eminim ki önümüzde daha güzel günler var."

Sana moral vermeye çalışsa da elleriyle battaniyesinin kırışıklıklarını düzeltiyor, telaşlı görünüyor.

Yeni, 30'lu yıllardaydı. Yeni'den beri 20 yıl kadar geçtiğine göre şimdi 50'lerde olmalıyız.

Aldığın kasetin üzerinde 43 yılı yazıyordu. En modern şarkıları dinleyen en modern bir adama benziyorsun, o hâlde yıl 43 olmalı.

"Açıkçası Revachol hakkında tek bir nane bilmiyorum. Burası nasıl bir yer?"

"Nereden başlasam?" Gri gözleri açılıyor. "Revachol, dünyanın en güzel şehridir. Burada olduğumuz için çok şanslıyız."

"Benim bizzat gördüğüm çok fazla şehir yok ama herkes bunu söylüyor. Revachol nadide bir mücevher. Bu şehir eskiden dünyayı yönetiyordu... Daha güzel günler görmüştü tabii." Yüzündeki ifadeyi incelerken duraksıyor. Hiç anlamıyor gibi görünüyor olmalısın.

"Hı hı, tamam."

"Evet, peki Revachol...?" Seni süzüyor.

"Bakın... Hiçbir fikrim yok."

"Revachol şehrindeyiz, canım." Sana endişeli bir bakış atıyor.

"Uygarlığın eşiğinde."

"Şey... Revachol?"

"Aynen öyle. Güzel Revachol şehrindeyiz."

"Cehennemde. Hepimiz cehennemdeyiz."

"Insulinde'de mi?"

"Evet, ama daha doğrusu Revachol şehri kıyısında, Martinaise semtindeyiz."

"Revachol'dayız."

"Doğru! Whirling‑in‑Rags adlı bir pansiyondayız."

"Bir savaş alanında. Dünyanın kıyısında."

"Şehrin bazı kısımları hâlâ öyle görünüyor, değil mi..."

"Whirling‑in‑Rags adlı bir sahil pansiyonundayız, canım. Whirling de Revachol şehrinde."

"Cidden bilmiyorum... Köhne bir otelde?"

"Daha doğrusu, Whirling‑in‑Rags adlı bir sahil pansiyonundayız. Whirling de Revachol'da."

"Ölüyüz. Birbirimize musallat oluyoruz. Hayaletleriz."

"Duymamış olayım." Anaç bir endişeyle sana doğru bakarken başını yana eğiyor.

"Hayattayız, Whirling‑in‑Rags adlı bir sahil pansiyonundayız. Whirling de Revachol şehrinde."

"Martinaise'deyiz."

"Doğru! Revachol şehri kıyısında, Martinaise semtindeyiz."

"Umarım haklısınızdır. Umarım durum çok kötü değildir..."

"Nerede olduğumuzu biliyorsun, değil mi?"

"Evet, durumu abartıyorum. Dediklerimi unutun."

Başıyla onaylıyor ama hâlâ endişeli görünüyor.

"Artık gitmem lazım." (Bitir.)

"Tabii, canım. Soruşturman rast gitsin!" Hafifçe el sallıyor.

"İyi misiniz? Size çarptığım için çok özür dilerim. İçime ne kaçmıştı bilmiyorum."

"Ah, gayet iyiyim ben! Daha ziyade senin için endişeleniyorum. O neydi öyle?"

"Kafeterya müdürü kötü bir adam. Şerefsiz, anlayışsız."

"Nasıl yani?"

"Acımasız para talepleriyle bana eziyet ediyordu."

"Linç olayı yüzünden diken üstünde. Ona çok insafsızlık etme. Neyse, yaralanmadığına sevindim."

"Sanki bedenimin kendi iradesi vardı. Koşuyordum, gövdem döndü, ellerim ayıp bir işaret yaptı... Buna tanık olduğunuz için özür dilerim."

"Kendini çok hırpalama, canım. Savaş ya da kaç hissi çıkageldiğinde insanlar tuhaf şeyler yapar. Yaralanmadığına sevindim."

"Cidden, o neydi öyle?"