Konuşma · IVIR ZIVIRCI ROY

"Neyse, buyurun..." Tezgâhta duran makarayı sana doğru itiyor.

"Pek değil. Biraz renk katmam gerekiyor."

"Bu konuyla oldukça ilgilisiniz..." Önündeki bant yığınına bakıyor. Bant, dükkânın göz alıcı ışıklarıyla parıldıyor.

"Değil, olay da o. Temponun ne kadar yumuşak olduğunu anlatamam. Bomboş, hiç bas yok! Sadece bızzt-bızzt-bızzt yapıyor. Bu kaset ile müziği sert hâle getirebiliriz."

"O civarlarda birkaç genç kulüpçüyle tanıştım. Kiliseyi bir gece kulübüne çevirip tuhaf bir neo-disko müzik çalmak istiyorlar. Yardım edeceğime söz verdim."

"Sahilde birkaç hevesli gençle tanıştım. Bu tuhaf neo-disko müziğinden çalmak istiyorlar."

"Bir saniye, sen hep film kasetleriyle uğraşmıyor musun? Aynı şey değil mi?"

"Hayır, farklı... O kasetlerin benim için bir anlamı var. Bu ise değersiz bir bant yığını."

"Hmm, o zaman belki bana yardımcı olabileceğin başka bir konu vardır."

"Tabii..." diye mırıldanıyor, gözleri tekrar duvarlardaki ışık gösterisini takip etmeye başlıyor.

"Burada öz varlık geçiyor mu? Bende bolca var da." (Sertifikayı göster.)

Elindeki belgeyi inceliyor. "Bu..." Öksürüğü lafını bölüyor. "Köylüyü prens yapacak böylesine bir şeyi kazanma fırsatını kesinlikle kaçıramam."

"Asıl ticaretin döndüğü yer hisseler. Benim burada kazandığım üç beş reáli siler atar."

Üzülmüş gibi görünüyor. Biraz mutlu edersen belki cömert bir havaya girebilir.

"Dükkânın nesi var ki? Benim hoşuma gitti."

"Bir şeyi olduğundan değil. Dükkânımı seviyorum. Yalnızca..." Ses tonunu değiştiriyor. "Hepimizin hayatında biraz şanslı olmaya, piyangonun vurmasına ihtiyacı var."

Bir şeyler gizliyor.

"Bana anlatmadığın bir şeyler mi var?"

Uzunca iç geçiriyor. "Borca battım memur bey. Uzun süredir kendimi burada mahsur kalmış gibi hissediyorum." Elindeki kâğıda bakıyor. "O hisseler çıkış yolum olabilir."

Adamın yüzündeki kırışıklıklarda yazılı acıya bak... Vay be! Bu adam yıllardır dipten hisse almaya çalışıyor.

"Bu borç uyuşturucudan mı?"

"Hem evet hem hayır. Dükkânı aldıktan sonra biraz param kaldı, o ara başladı. İstediğimi yapabilirdim. Bu durumdaki bir genç ne yapar?"

Ne yapmaz ki?

"Hiçbir fikrim yoktu. Aklıma gelen tek şey, tamamını yardım kuruluşlarına yatırmaktı. Cepheden ayrıldıktan sonra bir şeyler yapmam gerekiyordu... Hem onlar hem de kendim için."

Zaten yaralıymış...

Omurgasından yukarı bir ürperti yükseldi.

Kâbusa kurban gitmiş. Kemiklerine dek işlemiş ısırık izleri var.

"Bu nasıl borca battığını açıklamıyor."

"Hayır... Kısa süre sonra zihinsel travmamla başa çıkmanın başka yollarını aramaya başladım. Günün çoğunu tek başıma geçirmek daha da azdırıyordu. Kendi zihnimle baş başaydım."

"Bir arkadaşım bu durumla nasıl başa çıkılacağını biliyordu. Amiyane tabirle pirhoya vurmaya o ara başladım. Aslında çok faydası oldu ama aylık ek bir masraf eklenmiş oldu... Hâlâ da öyle."

Şimdiyse yalnızca varlığını sürdürmek için bile mecbur.

"Ödesen bile tekrar borca gireceksin gibi görünüyor."

"Mümkünatı yok. Bugünlerde paramı daha iyi kullanıyorum. Borcum, gençlik zamanlarımdan kalan ve hâlâ çözemediğim bir sorun."

"Acıklı hikâyemden bahsettiğimiz yeter. İşimize dönelim," diyor, sanki bu konuşma aranızda hiçbir şeyi değiştirmemiş gibi.

"Vay be, gerçekten çok zor zamanlar geçirmişsin."

"Evet... Acıklı hikâyemden bahsettiğimiz yeter. İşimize dönelim," diyor, sanki bu konuşma aranızda hiçbir şeyi değiştirmemiş gibi.

"Anlaşılan çok zorlanmışsın."

"Hayır... Günün çoğunu tek başıma geçirmek bana iyi gelmiyordu, kendi zihnimle baş başaydım. Bir arkadaşım bu durumla başa çıkmanın yolunu biliyordu."

"Faydası oldu ama aylık ek bir masraf eklenmiş oldu... Hâlâ da öyle. Aslında sorun olmazdı ama o zamanlar saftım. Paramın biteceğini hiç düşünmedim..."

"Faydası oldu mu?"

"Bir süreliğine oldu ama kısa süre sonra zihinsel travmamla başa çıkmanın başka yollarını aramaya başladım. Günün çoğunu tek başıma geçirmek daha da azdırıyordu. Kendi zihnimle baş başaydım."

"Bir arkadaşım bu durumla nasıl başa çıkılacağını biliyordu. Amiyane tabirle pirhoya vurmaya o ara başladım. Aslında çok faydası oldu ama aylık ek bir masraf eklenmiş oldu... Hâlâ da öyle."

"Bir süreliğine oldu. Günün çoğunu tek başıma geçirmek bana iyi gelmiyordu. Kendi zihnimle baş başaydım ama bir arkadaşım bu durumla başa çıkmanın yolunu biliyordu."

"Faydası oldu ama aylık ek bir masraf eklenmiş oldu... Hâlâ da öyle. Aslında sorun olmazdı ama o zamanlar saftım. Paramın biteceğini hiç düşünmedim..."

"Hiçbir fikrim yoktu. Bu yüzden tamamını talihsiz insanlara yardım eden hayır kurumlarına yatırdım. Hem onlar hem de kendim için bir şeyler yapmam gerekiyordu..."

"Nasıl borca girdin?"

"Dükkânı aldıktan sonra biraz param kaldı. İstediğimi yapabilirdim. Bu durumdaki bir genç ne yapar?"

"Bu seni kötü etkilemiş olmalı."

"Evet. Stres altında geçen yılların insanı nasıl çaresiz bırakabildiği şaşırtıcı. Sanırım bu yüzden en yaygın ölüm sebeplerinden biri."

Bırak gizlesin.

"Daima ileri bakacaksın..." (Başparmağınla onayla.)

"Öyle bir şeyler işte memur bey."

İşe yaramadı mı? Ağır depresyona girmiş demek.

Ivır zıvır satan adam, iki kat camın ardından sana bakıyor. Yüzündeki ifadeden ne hissettiğini anlamak neredeyse imkânsız. Yavaşça sallanıyor ve yanağını kaşıyor.

Mücadelesini iyi saklıyor, aynı dükkânının mal yığınlarıyla saklanmış yaralı duvarları gibi.

Ivır zıvır satan adam, iki kat camın ardından sana bakıyor. Yüzündeki ifadeden ne hissettiğini anlamak neredeyse imkânsız. Yavaşça sallanıyor ve yanağını kaşıyor.

İçinde mücadele varsa bile iyi saklıyor, aynı dükkânının mal yığınlarıyla saklanmış yaralı duvarları gibi.

"Öyleyse bu hisseler karşılığında ne alabilirim? Her şeyi mi?" (Devam et.)

"Teoride öyle evet, muhtemelen hepsini alacak paranız vardır. Ancak henüz dükkânımı satıp La Delta devlerine katılmayı planlamıyorum."

Gözlüklünün kafası gerçekten de nehrin öbür tarafında çılgınca ve özgürce sallayan taşaklılara katılabilecek kadar iyi.