Konuşma · KIM KITSURAGI

"René... Zamanda geriye gitmem gerekiyor. Bana yardımcı olabilir misin?"

Teğmen sana hızla yandan bir bakış atıyor.

Duruşu gerginleşiyor.

Sıçayım, yine mi...

"Ne?!" İhtiyar asker hoşnutsuz bir şekilde sana kaşlarını çatıyor.

Ona şaka yaptığını zannediyor.

"Sakin, sakin..." Arkadaşı onu sakinleştirmek için ellerini kaldırıyor. "Eminim memur bey bunu mecaz anlamda söylemiştir. Bir adli teknik gibi bir şey galiba, değil mi?"

"Hayır, cidden zamanda geriye gitmem lazım. Revachol için."

"Bon sang, evlat. Üst katta tahtaların eksik galiba." Hafifçe şakağına vuruyor. "Bu konuda ciddisin gibi görünüyor."

"Pekâlâ, bu... fantezini sürdüreceğim ama bana bir RHM memurunun... 'zaman yolculuğuna' neden ilgi duyduğunu söylemen gerekiyor."

"Çok şanslısınız, memur bey. İhtiyar René'nin şen yüzü, kırmızı bir gökkuşağı kadar nadirdir."

Aslında o kadar da nadir değil. Kırmızı veya tek renkli gökkuşaklarına genelde güneşin doğuşunda veya gün batımında rastlanır, o saatlerde mavi ve yeşilin dalga boyları su damlacıklarına ulaşamadan dağılır. O vakitte bunu görecek daha az kişi olur.

"Dürüst olmak gerekirse emin değilim. Akışına bırakıyorum sadece."

"Tam da tarihin ihtiyacı olan şey." Aranızdaki toprağa tükürüyor. "Daha fazla serseri, şaşkın avare, kalıpsız adamlar..."

Sesinde o kadar öfke var ki alaycılık olarak algılamak çok zor.

"Sana yardımcı olamam, memur bey," diyor soğuk bir şekilde. "Hayatta ikinci şanslar yoktur. Onları hak etmiyoruz. Ürettiğimiz dünya bu, ne olduğumuzun bir yansıması. Ziyan olmuş, çirkin ve duygusuz."

Teğmen boğazını temizliyor. "Bu beyefendiler için 'zaman yolculuğu' ile ilgili olmayan sorularınız yoksa burada işimiz bitti."

Merak etme, işe yarar hiçbir şey bilmiyor, adamın miadı neredeyse dolmuş. İçinde ateş kalmamış. Ama ateşi sen taşıyacaksın. Semper fidelis, şövalye, her şey mümkün.

"Başka bir isteğin var mı, yoksa oyunumuza geri dönebilir miyiz?"

"Aslında o kadar da kötü değil."

Kraterin üstüne ağır bir sessizlik çöküyor. Kareli takım elbiseli adam nereye bakacağını veya ellerini nereye koyacağını bilemiyor. En sonunda konuşuyor:

Yalnızca sessizliği bozmak için.

"Memur bey, İhtiyar René'yi mazur görün. Onunla muhabbet etmek hep... sorunlu olmuştur." Hızlıca gülümsüyor. "Ona başka bir şey sormayı deneyin."

Başınla onayla.

"Bu gerçekten de çirkin bir dünya..."

"Ne kadar da depresif, ne diyeceğimi bilmiyorum bile..."

"İnsanoğlu yoldan çıktı. Geri dönmeleri için onlara yol göstermek istiyorum. Bir deniz feneri gibi."

İhtiyar asker başıyla onaylıyor. "Devrim'den, kıyı başından sonra bile bir ihtimal vardı. Eğer değerlerimize sadık kalsaydık..."

"Yavaşça oldu bu, bir fidenin ağaca dönüşmesi gibi. Küçük, kademeli adımlarla. Ağaçlığın alev makinesiyle bile temizlenemeyecek kadar sıklaştığı ana kadar görülemedi..."

Onu bir alev makinesiyle kesinlikle temizleyebilirsin.

"Tarihi doğru yola sokabileceğimi biliyorum."

"'Doğru yola' mı? Doğru yol bu zaten! Tek yol bu." Gözle görülür şekilde sinirleniyor. "Ürettiğimiz dünya bu, ne olduğumuzun bir yansıması: korkak, çirkin ve duygusuz."

"Ayrıca ikinci bir şans da yok. Öyle bir şeyi hak etmiyoruz! Öylece geri dönüp baştan başlayamazsın, bu her şeyi ANLAMSIZ kılar!" Yüzüne acının bir karanlığı çöküyor.

İçinde hareket eden önemli bir şey var, dışarı çıkmaya çalışıyor.

Bunu açığa çıkarmaktansa ölmeyi tercih eder.

Nedir bu?

Pişmanlık.

Neyin pişmanlığı?

O.

"O mu?"

Karabinalı askerin görünüşünde bir şefkat var. Acı veya daha karanlık bir şeyle harman olmuş bir şefkat.

Eski aşk, eski şefkat...

Daha da kötüsü, beyhude ve boğulmuş bir aşk, ihtişamlı çizmesinin topuğunun altında ezilmiş bir aşk.

Karabinalı ihtiyar askerin bakışlarını, rakibinin buruşuk suratından ayrılıp karanlık gözleri seninkilere bakarken yakalıyorsun. Demin içinde ne karışıklık vardıysa şimdi dinmiş görünüyor.

Akşam güneşinin son huzmelerinin, akılalmaz bir karanlığa yerini bırakmadan önce güne verdiği bir elveda öpücüğü gibi.

Zihninin en karanlık, keşfedilmemiş derinliklerine geri itiliyor; asla paylaşılmamalı, görülmemeli veya yüzleşilmemeli.

Duygularının gerçek bir efendisi.

Dikmek için bir ömür harcadığı yıkılmaz duvarların ardında umutsuzca yalnız. Onu kimse asla tanımayacak.

"Hayatlarımız eşsiz ve bunu değiştirmen için sana yardım olacak ne imkânım ne de isteğim var." Nazikçe başını sallıyor. "Ama polis meseleleriyle ilgili memnuniyetle yardımcı olurum."

Karabinalı asker işe yarayamayacak kadar yaşlı ve güçsüz. Ama sen yoluna devam edeceksin. Movere tempore, şövalye. Azimliler için hiçbir yol aşılmaz değildir.

Karabinalı ihtiyar asker sana temkinli bir beklentiyle bakıyor.

"Kim o?"

Cevabını biliyorsun, düşünme, söyle gitsin!

"Kim?"

"Bu sorularınla ilgili düşündüğüm şey, anlamsız oldukları. Bana şüpheci diyebilirsiniz ama zaman yolculuğunun bu cinayet vakasını çözeceğini sanmıyorum."

"Peki... Bu beyefendilerden istediğiniz başka bir şey var mı, yoksa işimize dönebilir miyiz?"

Onu bu konuya dâhil etmemeliydin. Acıyı senin bildiğin gibi bilmiyor.

"Savaş."

"S-savaş mı?" Bu kelime düşüncelerini dağıtıyor. "Yani evet. Evet... İnsanları değiştirir, hayatları değiştirir ve ee..."

"Konumuz nedir, memur bey?" Başının arkasını ovalıyor. "Bak, biz yalnızca oyunumuzu oynamak istiyoruz, yani soracağın başka soru yoksa..."