Konuşma · VİTRAY CAM

"Şey... Sizin karakolunuz işin içindeymiş diye duymuştum. Emin değilim fakat."

Teğmen nasıl emin olmaz? Gizli bilgi mi bu?

"Anlatmadığın bir şey var."

"Sizi temin ederim ki yok." Yukarı, vitray cama doğru bakıyor.

Duvar taklidi yapıyor. İyi taktik.

"Emin değil misin?"

"Baskını üç karakol gerçekleştirdi ve 41. Karakol da onlardan biriydi."

"Ben..." (Etrafına bak.) "Buraya gelmiş olabilirim."

"Affedersiniz, onu demiyorum..." Bir an duraksıyor. "Gizli bir operasyondu. Daha fazla bilgim yok. Neden yürütüldü ya da kimler katıldı... Mıntıkam dışındaki meselelere kafa yormamaya çalışıyorum."

Neden yürütüldüğünü bilmediğini söylerken kattığı dokunuşu ancak çok ama çok mahir bir oyuncu algılayabilir...

"Buraya geldiğimi hatırlamıyorum."

"Gizli operasyon olduğuna eminim. Daha fazla bilgim yok. Neden yürütüldü ya da kimler katıldı... Mıntıkam dışındaki meselelere kafa yormamaya çalışıyorum."

"Buraya gelmişsem ne yaptığımı öğrenmem gerek." (Devam et.)

"O iş zor. Karakolunuzu arayarak gizli operasyon hakkında bilgi alamazsınız. Gerçekten hatırlamıyorsanız bunu unutmak daha iyi olabilir."

"Bir süre önce olmuş. Şu anda Martinaise'deki işimiz açısından önemi yok."

"Unutsam daha iyi." (Devam et.)

"Bence de. Bir süre önce olmuş. Şu anda Martinaise'deki işimiz açısından önemi yok."

Kurcalamamak daha iyi.

Camdaki çatlaklardan soğuk hava sızıyor. Kadının rengârenk gözleri, ikinizin üzerinde.

"Kilisenin neden terk edildiğini biliyor musun?"

"Evet, bir teorim var." Biraz duruyor, sonra devam ediyor. "Bir süre önce polis baskını olmuş. Duyduğuma göre her yere ateş edilmiş."

"Köydeki yaşlı kadın bundan bahsetmeyerek kibarlık etti. RHM'ye buralardaki çoğu kişiden daha fazla saygısı var."

Suçluluk sancısı mı bu? Teğmenin anlatmadığı bir şey var.

"Burada saygılı olmalıyız, gerçi bina terk edilmişe benziyor. Fitneciyi burada bulacağımızı sanmıyorum. Belki başka bir şey buluruz..." Etraftaki makinelere bakıyor.

"Burada saygılı olmalıyız, gerçi bina terk edilmişe benziyor. Burada linçle bağlantılı bir şey bulacağımızı sanmıyorum. Belki başka bir şey buluruz..." Etraftaki makinelere bakıyor.

"Evet." Etrafına bakıyor. "Daha önce emin olamamıştım ama burası, Martinaise'deki Dolores İnsaniyet Kilisesi olmalı. Bazı kaynaklara göre de Küçük Ahşap Kilise..."

Geri dön. (Bitir.)

Bunun hümanizmin annesi olduğunu nereden biliyordum?

Kendine verdiğin zarara rağmen, bu isim hipokampusuna yerleşmiş. Abide Hazretleri Dolores Dei bu. Hümanizmin, enternasyonalizmin ve refah devletinin abidesi. Belki de gelmiş geçmiş en ünlü insan.

Şişeler dolusu Kızıl Kaptan içsen de hüzünlü tebessümünü o beynimsi şeyinden silemezsin. O, tufandan sağ kurtuldu ve hâlâ kâbusun oluyor. Herkesin olduğu gibi, senin de sonsuza kadar kâbusun olacak.

Canı cehenneme.

Fakat... cehennem değildi o. Tam tersiydi, cennet rüzgârıydı, erkeklerin kalp kapakçıklarını uçuran...

Orada, onun önünde bir kez daha duruyorsun, ellerin iki yanında. Bir anlığına, ne yapacağına dair hiçbir şey bilmiyorsun.

Tamam. Ne zaman baştaydı?

300 yıl önce, bu isolanın, yani Insulinde'nin, Mundi kıtasından gelen gezginlerce keşfedilmesinin akabinde. O, diğer birçok şeye ek olarak, isolalararası seyahatin ve bütünleşik dünyanın abidesiydi.

Daha fazla istiyorum.

Hepimiz istedik. Mesque ve Occident toprakları, hatta çok uzaklardaki Supramundi... Dönemin 40 Mundi'li ulusundan 21 tanesi, abidelik sistemini derhâl kabul etti. Taç giyme töreninden bile önce.

Taç giyme töreni mi?

Memleketi olan Vesper-Messina'da, Advesperascit adlı bir şehirde yapıldı. Şehrin adı "akşam çöküyor" anlamına geliyor olsa da tören, kanalların donduğu ve gökten sulu kar yağdığı bir kış sabahında gerçekleşti.

Kalabalığın çok uzakta kaldığı boşaltılmış bir meydandaydı, inci beyazı bir elbise giymişti. Abidelik sisteminin gizli servis adamları olan Nişangâr ekibi, suikast girişiminde bulunulmasından endişeleniyordu.

Çok güzel olmalı...

Ah, evet... İnsanlığın genç annesi gibi görünüyordu, mükemmel bir anneydi. Rencide edici derecede güzeldi. Sanki yüzü, omuzları ve elleri yumuşacık kuş tüyleriyle kaplıydı. Bunu iyi biliyorsun. Çok iyi biliyorsun.

Kış ortasında, etrafındaki döşeme taşlarını karlar dövüyordu. Nişangâr ekibi başına beyaz altından bir çelenk yerleştirirken, yanında devlet görevlilerinden oluşan küçük bir grup duruyordu. Taç giyme törenine çoğunlukla gizli servis mensupları şahit oldu.

Sonra?

Gizli servisteki adamlarından biri, 22 yıl sonra onu öldürdü. Dolores Dei'in tamamen insan olmadığından, başka bir şey olduğundan şüphelenen bir genç adamdı.

Ne?

Aramızda dolaşan, yüzlerce, hatta binlerce yıl boyunca bocalamalarımızı izleyen ve günün birinde tarihin gidişatına müdahale etmeye karar veren bir şey. Adamın abideye "Bizim bunu kendimiz bulmamız gerekiyordu!" diye bağırdığı söyleniyor...

Dolores Dei, av tüfeğiyle göğsünden sekiz kez vuruldu. Deli olduğu düşünülen adam, bir keresinde ona dokunduğunu ve bedeninin anormal derecede sıcak, fırın gibi olduğunu söylemiş. Bazen görev sırasındayken onun 10 dakikadan uzun süre nefes almayı unuttuğunu gözlemlemiş.

Bu insani olmayan vasıfları başka birçok kişi tarafından da gözlemlenmiş. Parlayan akciğerler gibi şeyler. Bu genellikle kitle histerisi ve dinî psikoloji ile ilişkilendiriliyor.

Nasıl göründüğü umurumda değil. Bana ne. Bana acı vermiyor.

Ah, rencide edici derecede güzeldi. İnsanlığın genç annesiydi, mükemmel bir anneydi. Sanki yüzü, omuzları ve elleri yumuşacık kuş tüyleriyle kaplıydı. Bunu iyi biliyorsun. Çok iyi biliyorsun.

Taç mı giydi? Sola gibi mi?

Evet. Memleketi olan Vesper-Messina'da, Advesperascit adlı bir şehirde yapıldı. Şehrin adı "akşam çöküyor" anlamına geliyor olsa da tören, kanalların donduğu ve gökten sulu kar yağdığı bir kış sabahında gerçekleşti.

Dur, abide tam olarak ne demek?

Tarihî kişiliklerin en yüksek mertebesi. Dünya ruhunun vücut bulmuş hâli.

Despot mu?

Bir bakıma. Abide, Kurucu Parti tarafından seçilir. Tarih boyunca bu sadece altı kez gerçekleşti. Reál Bölgesi'nin hukuk sistemi baştan aşağı çağımıza rast gelmesi hâlinde abideliğin işleyebileceği şekilde kuruldu.

Abide, yanılmazdır. Onun verdiği kararlar, karar değildir. Kaçınılmazlıklardır. Her koşulda gerçekleşecek olan, yalnızca yüzyıllar yerine onyıllara sıkıştırılarak hızlandırılan olaylardır. Abide, süregelen ve sıkıştırılmış bir olaydır, kutsal bir insandır. Bir abide hüküm sürerken yaşamak şeref ve şan demektir.

Şu anda hüküm süren bir abide var mı?

Hayır. Yalnızız.