Konuşma · VİTRAY CAM

"Akciğerleri parlıyormuş... Yok ebesinin..."

"Çok süpermiş, abi. Burada böyle dinî sembolizmi sorgulaman falan. Efsane."

"Evet, parlayan akciğerler cidden manyakça." Kilisenin gerisinden bir ses geliyor. "Camı tahtalarla kapatalım. Sinüs dalgalarımız bozulmasın, değil mi?"

"Evet. Parlayan akciğerler oldukça sıra dışı. O bir seferin ardından bir daha hiç parladıkları görülmemiş." Temizlemek üzere gözlüğünü çıkarıyor.

"Aslında bu kilise, kıyı... Oyalanmamalıyız. Ne yapmaya geldiyseniz tamamlayın da işimize devam edelim. Dalıp gitmek için iyi bir yer değil burası."

"İnsan değil o."

"Çok süpermiş, abi. Buraya gelip onu insan olmamakla suçlaman falan. Aynen, abi!"

"Aynen." Kilisenin gerisinden bir ses geliyor. "İnsan değildi. Eleştirel bir zihnin var, polis bey. Hişt, Andre. Camı tahtalarla kapatalım. Kimse dans ederken öyle korkutucu şeyler istemez."

"Peki..." Teğmen, temizlemek üzere gözlüğünü çıkarıyor. Bir süre sonra, konuşuyor:

"Bu kilisede, genel olarak kıyıda oyalanmamalıyız. Dalıp gitmek için iyi bir yer değil burası. İşimizi sonuçlandırıp devam etmeliyiz."

Bağır: "Savaş suçlusu!"

"Iıı..." Andre ne diyeceğini bilemiyor. "Hava soğuk abi, o cama asırlardır bakıyorsun. Dans et, biraz ısın!"

"Aynen." Kilisenin gerisinden bir ses geliyor. "İnsan değildi. Eleştirel bir zihnin var, polis bey. Andre, hatta camı tahtalarla kapatalım. Kimse dans ederken öyle korkutucu şeyler istemez."

"Bilemiyorum..." Temizlemek üzere gözlüğünü çıkarıyor. "Farklı bir devirdi. Farklı bir savaştı."

"Her neyse. Bu kilisede, genel olarak kıyıda oyalanmamalıyız. Dalıp gitmek için iyi bir yer değil burası. İşimizi sonuçlandırıp devam etmeliyiz."

"Çok güzel kadın..."

"Süper, abi! Evet, kadını disko ışıklarıyla aydınlatalım. Anodik müzik kulübünde böyle... kutsal şeyler görenler aklını yitirecek."

"Dedim sana, Andre." Kilisenin gerisinden bir ses geliyor. "İnsanlar dans ederken o kadını görmek istemez. Sağlıklı olmaz. Ayrıca üzerine disko ışıkları falan da koymuyoruz. Daha beter olur."

"Öyle. Muazzam bir kutsal figür. Fakat biz burada ne yapıyoruz bilmem..." Temizlemek üzere gözlüğünü çıkarıyor.

"Bu kilisede yani. Genel olarak kıyıda... Oyalanmamalıyız. Dalıp gitmek için iyi bir yer değil burası."

"Abi, orada epeydir duruyorsun... Yarım saat oldu!" Kirpi saçlı genç, kilisenin soğuğunda öte taraftan sesleniyor.

"Ne düşünüyorsun? İyi misin?" Biraz endişeli gibi görünüyor.

Sıklıkla gelmiş geçmiş en büyük insan olarak görülse de Dolores Dei'in tekinsiz bir tarafı vardı. Etrafında sürekli Nişangârlar olurdu...

Bu bir gizem. Kendine acıma ve pişmanlıkla bezeli bir gizem. Zihninin bilmediği bir sebeple, onun zarif gözlerine bakmak sana boğulmaya hazır olduğun hissini veriyor...

Yüreğin biliyor. Fakat henüz söylemek istemiyor. Bunlar şimdilik bilinmez olarak kalsın.

Tek bildiğin: Bu, insanlığın genç annesi ve sen de gitmelisin. Başka bir şey yap! Üzgün, endişeyle solmuş bakışından kaç.

Galiba bu heykelciği ona veremem.

Neden?

Çünkü o bir vitray cam.

Bu bir sorun gibi... Acaba başka bir şey mi demek istedin?

Ne gibi? Görev hâlâ devam ediyor mu?

Bilmiyorum. Ne düşünüyoruz? Zihninin bir kısmı çoktan başka şeylere kaydı bile...

Geriye sadece tuhaf bir hüzüncük kaldı.

Peki.

"Teğmen, bu kim?"

"Dolores Dei..." Fısıltıyla konuşuyor. "Yaşlı kadın haklıymış. Burası, Martinaise'deki Dolores İnsaniyet Kilisesi. Bazı kaynaklara göre de Küçük Ahşap Kilise."

"Dolores Dei..." Fısıltıyla konuşuyor. "Burası, Martinaise'deki Dolores İnsaniyet Kilisesi galiba. Bazı kaynaklara göre de Küçük Ahşap Kilise."

İşte hâlâ orada duruyor. Beyaz, gümüş ve kayısı renkler içinde insanlığın genç annesi. Gövdesi boyunca uzanan bir çatlak var. İnanılmaz derecede uzun boylu, oval suratlı ve üzgün. Karanlık ve parıltılı bir majeste.

Kollarının ortasında parıldayan akciğerleri, uçuşan elbisesinin altından net bir şekilde görülebiliyor. Diz çökmelisin.

Hayır.

Camdaki çatlaklardan soğuk rüzgâr sızıyor. Ayaklarının altındaki zemin döşemelerini kar kaplamış. Yukarıda, kadının rengârenk gözlerini üzerinde hissediyorsun. Seni inceliyor.

Mikroskopla inceler gibi.

Hayır. Senin böceğin değilim ben.

Bu acı düşünce zihninden geçtiği sırada teğmen de iki omzu arasında X şeklinde bir istavroz çıkarıyor. Üç parmağıyla.

İstavrozu da yapmam.

Doğru karar. O bizi bokun içinde bıraktı, ona günahımız bile verilmez. Sadece camın kayısı renkli ışığında durulur, gizlice diş sıkılır. Kadın, camdaki çatlakla ikiye bölünen o mesafeli tebessümünü hâlâ koruyor, istifini bozmuyor.

Beter olsun. Umursadığı tek şey hükümdarlık küresi, ipek elbiseleri ve havalimanına yetişebilmek. Gitmek için!

Aynı hareketi yap.

Parmak uçların dört kez göğsüne dokunuyor. Bittiğinde, hâlâ camın kayısı renkli ışığında duruyorsun. Kadın, camdaki çatlakla ikiye bölünen o mesafeli tebessümünü hâlâ koruyor, istifini bozmuyor.

Bu acı düşünce zihninden geçtiği sırada camın kayısı renkli ışığında duruyorsun. Kadın, camdaki çatlakla bölünen o mesafeli tebessümünü hâlâ koruyor.

Hayır.

Yukarı bak.

Kadın, diz çöken sana bakıyor. Müritlerinin arasında göğe doğru uzanıyor. Mimarlar, nedimler, havariler... Dudaklarında hüzünlü bir gülümseme var; yeşil mavi gözlerindeyse... Merhamet? Pişmanlık?

Hâlâ hayatta olan birinin ölümünü kabulleniyor...

Senin.

Hayır, sen kadının umurunda değilsin. Umursadığı tek şey parlak hükümdarlık küresi, ipek elbiseleri ve havalimanına yetişebilmek. Gitmek için!

Merhamet.

Bu tatlı kelime zihninden geçerken teğmen de iki omzu arasında X şeklinde bir istavroz çıkarıyor.

Ayağa kalkarken aynısını yap.

Parmak uçların, dört kez göğsüne dokunuyor. Sonra diz çöktüğün yerden, camdaki kayısı renkli ışığa doğru kalkıyorsun. Yukarıda kadın, camdaki çatlakla bölünen o mesafeli tebessümünü hâlâ koruyor.