Konuşma · VİTRAY CAM

Hükümdar mı?

Daha fazlası. Abide, Kurucu Parti tarafından seçilir. Tarih boyunca bu sadece altı kez gerçekleşti. Reál Bölgesi'nin hukuk sistemi, çağımıza rast gelmesi hâlinde abideliğin işleyebileceği şekilde kuruldu.

Hakkında başka ne biliyorum?

Birçok şey. Meclis mensubu bir kadındı, nüfuzlu bir soylunun eşiydi ve Suresne (günümüzde Sur‑la‑Clef) Kraliçesi Kâşif Irene'in başdanışmanıydı. Ayrıca, olağanüstü güzellikteydi.

Kadim üzüntüyle örtülü. Bu tarihî bilgileri hatırlamak istediğine emin misin? Onun uzun ince formu altında böyle bir cüce gibi dururken...

Evet, çok yazık. Bayık tarih. Kafamızı açmayalım birader, devam edelim. Kafamızı yakalım.

Peki, başka? Zeki miydi?

Feci. Meclis kadınlarının, erkeklere ilginç meşgaleler sunabilmeleri için yeterince iyi derecede briç ve satranç oynayabilmeleri beklenirdi. Felsefe, teoloji ve bilim alanında da bilgi sahibi olmaları teşvik edilirdi. Kültürlü bir süs bebekti bir nevi...

Dolores Meclisi'ndeki konumunu en iyi şekilde kullandı. Meclis, dönemin önde gelen düşünürleri ve sanatçılarının uğrak yeriydi. Gizliden gizliye, dönemin yeni devlet filozoflarından biri hâline geliyordu. Neşter gibi delici bir bakışla...

Neredeyse yapay bir çekiciliğe sahip olan zeki biriydi. Çağdaşlarının gözünde, zamanın dışından, türün geleceğinden çıkagelmiş bir elçiydi. Hepimiz ona delicesine âşık olduk. Abideliği ilan edilmeden önce bile nüfuzu muazzamdı.

Neden?

Kâşif Irene, onun tavsiyesiyle pusun içine düzenlenen bir dizi seyahat düzenletmişti. Sıklıkla trajediyle sonuçlanan bu yüksek maliyetli çabalar, sonunda Yeni Yeni Dünya'nın, yani üzerinde durmakta olduğun gerçeklik parçasının keşfedilmesiyle temize çıktı...

İlk keşif gezisinden dönüldükten iki yıl sonra taç giydi. Tarihteki en büyük çağ olarak kabul edilen Dolores Dönemi başlamış oldu.

Vay.

Vay ki ne vay. Abideliği ilan edildiğinde ve yıllardır danışmanlığını yaptığı kraliçe onun önünde diz çöktüğünde öylesine duygu doldu ki akciğerleri göğsünde parlamaya başladı...

Görgü tanıkları, etrafı hâlihazırda güneş ışığıyla çevriliyken, altın rengi tellerin elbisesinin altından görülebilecek şekilde parladığını söylüyordu.

Bu yüzden, Reál Bölgesi kültürlerinde akciğerler sevginin sembolüdür.

Umurumda değil.

Peki. Abideliği ilan edildiğinde ve yıllardır danışmanlığını yaptığı kraliçe onun önünde diz çöktüğünde öylesine duygu doldu ki akciğerleri göğsünde parlamaya başladı...

Görgü tanıkları, etrafı hâlihazırda güneş ışığıyla çevriliyken, altın rengi tellerin elbisesinin altından görülebilecek şekilde parladığını söylüyordu. Tekrarlıyorum: Akciğerleri parlamaya başladı. Şimdi umurunda mı?

Bu bilgiler nereden geliyor?

Geçmişten. Hüzün dolu bir tanker o. Fermente olmakta. Uzak durmalısın.

Siktir et bu acıyı, biraderim. Sağlıklı değil.

Hayır. Bilmen gerek.

Evet. Daha fazla kurcalamamak en iyisi.

Kesinlikle. En alttaki seçenekle zihninin bu köşesinden çık: "Canı cehenneme."

Korkutucu bir tarafı var mıydı?

Korkutucu, senin semantik hafızana fazla duygu yüklü gelen bir terim. Ya da hafızandan geriye ne kaldıysa işte...

Korkutucu. Basit bir kelime. O, insanlık için kötü biriydi ve sen de onu düşünmeye başlamamalıydın!

Haklısın. Uyarıya kulak verme zamanı.

Güzel. Şimdi en alttaki seçenekle zihninin bu köşesinden çık: "Canı cehenneme." Burada yeterince durdun zaten.

Hayır. Onun kötü bir tarafı var mıydı, bilmek istiyorum...

Biliyorsun bile. Sıklıkla gelmiş geçmiş en büyük insan olarak görülse de Dolores Dei'in tekinsiz bir tarafı vardı. Etrafında sürekli Nişangârlar olurdu...

Abideler arasında sosyal hayattan en kopuk ve farkındalığı en az olanıydı. Bazı modern düşünürler, Mesque devletine karşı yürüttüğü kampanyalar nedeniyle onu savaş suçlusu kabul eder. Bir de zorunlu göç programları vardı...

Ne oldu?

Mesque devleti, abidelik sisteminden ayrılmaya çalıştı. Dünyanın bazı kısımlarında, sekülerliğe hızlı geçişin sarsıntıları yaşanıyordu. Zorunlu tuttuğu eğitim programları ve Magritte Nehri'nin yukarısının toplu göçe zorlanması da sıkıntılıydı. Muhaliflerin sesi, "İnsanlık Ordusu" adını verdiği askerî kuvvetlerce bastırılıyordu...

Orduya karşı savaşanların insandan sayılmadığı anlamına geliyor.

Satranca bayılırdı, evet ama askerî savaş oyunlarına da bayılırdı. Dolores Dei bu gibi ikonalarda sık sık iki parmağının arasında ufacık bir asker figürü tutarken tasvir edilir. Ayrıca sarı saçlıydı, görüp görebileceğin en sarışın kadındı, yeşil gözleri Pisantik mare interregnum rengindeydi...

Soylu kocası hakkında çok az bilgi var. Âdeta görevini tamamladıktan, yani Dolores Dei'i meclise tanıttıktan sonra tarihten silinmiş. Sonuç olarak evet, insanların nadiren bahsettikleri ama kadını düşündüklerinde hissettikleri yapayalnız, paranoyakça, hatta korkutucu bir şey var.

Bu incelikli dehşet, imajının bir parçası.

"Dedektif, beş dakikadır orada duruyorsunuz..." Teğmenin dingin sesi, kilisenin soğuğunda yankılanıyor.

"Ne düşündüğünüzü sorabilir miyim?"

"Bu burjuva kadına neden katlandık, vurmak için neden o kadar uzun süre bekledik?"

"Çok süpermiş, abi. Burada böyle çılgın solcu şeyler söylemen falan. Efsane!"

"Solculuk değil o, Andre. Ayrıca o tuhaf tipin kulübümüzü süslemesi gerektiğini sanmıyorum..." Kilisenin gerisinden başka bir ses geliyor.

"Toplumsal eğitim, emeklilik ve modern diplomasi kavramlarını bize o getirdi." Temizlemek üzere gözlüğünü çıkarıyor.

"Her neyse... Bu kilisede oyalanmamalıyız. Dalıp gitmek için iyi bir yer değil burası."

Belli belirsiz bir korku. Teğmen kiliseden korkuyor. Nedenini bilmiyor ama korkuyor.

"Kadının vakayla bir şekilde bağlantısı var."

"Çok süpermiş, abi. Burada böyle teoriler geliştirmen falan. Efsane."

"Şuradaki tuhaf tipi tahtalarla kapatalım, Andre." Kilisenin gerisinden bir ses geliyor. "Hümanizmin çöküşüyle özgürleşen, dans etmeye çalışan insanları rahatsız etmesin."

"Öyle yapmasak nasıl olur, Noyak?" Başka bir ses. "Bence havalı."

"300 yıl önce öldü. Vakayla bağlantısı olmadığına yüzde bin eminim..." Temizlemek üzere gözlüğünü çıkarıyor.

"Aslında bunların hiçbiri bağlantılı değil. Bu kilise, kıyı... Dalıp gitmek için iyi bir yer değil burası."

Belli belirsiz bir korku. Teğmen bu mekândan korkuyor.

"Hiç. Sadece etrafa bakıyorum."

"Süper, abi! İstediğin kadar etrafına bak, burası senin de mekânın!"

"Camı tahtalarla kapatalım, Andre." Kilisenin gerisinden bir ses geliyor. "İnsanlar dans ederken o kadını görmek istemez. Sağlıklı olmaz."

"Peki. Cama çok uzun süredir bakıyorsunuz da. Burası da soğuk..." Temizlemek üzere gözlüğünü çıkarıyor.

"Bu kilisede, genel olarak kıyıda oyalanmamalıyız. Dalıp gitmek için iyi bir yer değil burası."