"Bir saniye dedektif..."

"Bir saniye dedektif..."

Alice'in sesinin yerini yavaşça o tanıdık cızırtılar alıyor.

"Ben Gottlieb. Yine ne oldu?" Bu kulak tırmalayıcı tanıdık seste, sorduğu sorunun cevabını öğrenmek için en ufak bir heves yok.

"Biri kalbimi kırdı doktor."

"Bak, yatağa atıldıktan sonra terk edilmek bir hastalık değildir. İnsanlar atlatır böyle şeyleri. Onun adına mutlu olmalısın."

"Onun kim olduğunu biliyor musun? Anlatmış mıydım sana..."

"Beni yakın bir dostunla karıştırıyorsun sanırım. Ben dostun değilim. Ben sürekli aptal saptal acil durumlarla uğraşan bir sağlık çalışanıyım."

"Şu anda biriyle ilgilenmem gerekiyor," diye düşünüyor odaya göz gezdirirken. "Of, bu goriller..."

Arkada birinin sızlandığını duyuyorsun. "Gözüm doktor... Gözüm..."

"Bir dakika... Yatağa atılıp terk edilmek mi?"

"Erkekler öyle der, dedektif. Hatunun biri seni yatağa atar, sonra da terk eder ya hani. Boş meyve suyu şişesi gibi bir kenara atar."

Kişisel algılama. Belli ki şişende meyve suyu kalmamış dostum.

"Tavan vantilatörüne uzanıp kravatımı almaya çalışırken bile koluma dayanılmaz bir ağrı saplandı."

"Sebebini telefondan anlamak zor. Periferik nöralji ile yüksek tansiyondan kaynaklanmış olabilir. Kalp krizi de geçirmiş olabilirsin..."

"...ya da aslında..." Aklına gelen fikir onu olumlu anlamda şaşırtmış görünüyor. "Söz konusu sen olduğun için ikisi de olabilir."

"Bir dakika... İkisi de mi? Ama bu kötü değil mi?"

"Evvet."

"Bu kadar acı çekmeme şaşırmamalı. Sanki... hasarlıyım."

"Evet. Muhtemelen birçok yönden."

Bu konularda çok umursamaz konuşuyor. Fazlasıyla rahat.

Dr. Gottlieb'den fazla empati göremiyorsun.

"E ne yapmalıyım o zaman?"

"İçkiyi azaltman lazım kardeş. Hatta bırakman lazım. Uyuşturucuyu da... Başka bir şey kullanıyor musun?"

Ne saçmalıyor bu? Tozun sana çok iyi geldiğini biliyorsun. Aman diyeyim ha, bunu sakın ona söyleme; seni anlamaz.

İçkiyi bırakmak sağlığına anında olumlu etki edebilir.

Bak şimdi hatırladım, ne zaman toz bulacağız?

Of, toz, tatlı toz... Alkolle de çok iyi gider...

"Yine de kendimi gayet iyi hissediyorum. Muhtemelen oldukça fazla hasarı kaldırabilirim."

"Evet, pozitif düşünce her derde devadır ama ben bol bol egzersiz yapmanı da öneririm."

"Sanırım şimdilik bu kadar." (Kapat.)

"Hıhı..." Telefon kapanıyor. Hâlihazırda aşina olduğun o sesi duyuyorsun birden...

"Yardımcı olabileceğim başka bir konu var mı dedektif?"

"Ben Ateşte Yürüyen."

"Ateşte Yürüyen mi? Evet, kesinlikle öylesin. Ateşe basan tarafından nefes alma yeter. Hatta bir dakika..."

"Al ya al. Acına son ver. Diyaframından derin bir nefes al ve..." Hattın öbür ucundan abartılı bir nefes alma ve uzun bir nefes verme sesi geliyor.

Ateşte Yürüyen ölemez.

Bir çeşit sanatsal duruş olurdu.

Muazzam bir manzara; kendisine musallat olan görüntülerin sonsuzluğundan yorulan bedenin, nefesinden güç alan bir alevde yanıyor.

Kendini yakarak intihar etmek, başta üniversite öğrencileri arasında olmak üzere, bir süredir Lo Manthang'da çok moda. Özellikle olayın hemen bütün gazetelere çıktığı Co Hoi'de çok popüler bir eylem.

Neden ki?

Genç dindarlar baskıcı buldukları Serai hükûmetini bu şekilde protesto ediyor. Yavaşça yayılan Occident nüfuzunun yerel yaşam tarzı üzerindeki etkisinin de payı var. Bir insanın kendini yakması için çok fazla şeyden hoşlanmıyor olması lazım.

Gençler aptal.

Evet, özellikle de genç ülkelerde yaşayan gençler. Neyse, adama cevap ver.

"Benimle alay ediyorsun sanki."

"Ben bu karakoldaki en ciddi insanım dedektif. Şu anda ve acil olarak yaşadığın bir tıbbi sorun var mı?"

"Bunu sen de görüyorsun yani? Bedenimin karanlıktaki son meşale olacağını sen de biliyorsun yani?"

"Üçüncü derece yanıklar ve paranın yetmeyeceği bir plastik cerrahı önerisi görüyorum ama bunlar ileride olacak şeyler. Şu anda ve acil olarak yaşadığın bir tıbbi sorun var mı?"

"Yanarken kendi derimden gelecek koku... Acaba nasıl olurdu..."

"Lütfen bunu kendi kendine merak et. Şu anda ve acil olarak yaşadığın bir tıbbi sorun var mı?"

"'Kendini Yakan Polis'. Harika bir kavramsal çalışma olurdu, değil mi?"

"Daha çok kimseyi şaşırtmayacak bir gazete manşetine benziyor. Şu anda ve acil olarak yaşadığın bir tıbbi sorun var mı?"

"Başından beri planım buydu. Koalisyon hükûmetini protesto etmek istiyorum."

"Anladığım kadarıyla bu ancak onların yararına olur. Gerçekte faydalı işler yapmak yerine kendini etkisiz hâle getirmiş olursun. Şu anda ve acil olarak yaşadığın bir tıbbi sorun var mı?"

Keşke ben de alevler içinde bir genç olsaydım.

Hâlâ olabilirsin. Zamanın var. Neyse, adama cevap ver.

Onları zorla orduya almak lazım.

Eee... Zaten öyle yapıyorlar. Neyse, adama cevap ver.

Korkunç. Artık bunu düşünmek istemiyorum. (Düşünceyi göz ardı et.)

Cehalet mutluluktur derler. Hadi, adama cevap ver!

Samarskilt İdari Bölgesi'nde kendini yakma meselesi değil bu.