Rozmowa · Retoryka

Zignoruj go. Zwracasz się teraz do całej grupy.

„My będziemy pierwszą jednostką, Upiornymi Ogarami, a pan i Gaston drugą: Królewskimi Ogarami”.

„Zgoda. A jak nazwiemy całą grupę?” – pyta, po czym szybko dodaje: „Moja propozycja to Épées de la Couronne – Miecze Korony, ku chwale mojej dawnej jednostki”.

Na pewno da się wymyślić coś z większą siłą przekazu.

Boże, przestań już z tym knuciem i zażądajże tej kanapki!

„Nie, to zbyt staroświeckie. A może by tak...?”

„Może by tak co?!” – wnosząc z jego tonu, staremu karabinierowi naprawdę zależało na upamiętnieniu towarzyszy broni.

„Rojalistyczne Rozwiązanie?”

„Dziwne jakieś. Nie podoba mi się. Na razie zróbmy po mojemu, a ty...” – wskazuje na Gastona. „Wykrzesz z siebie entuzjazm”.

Jego ton nie pozostawia miejsca na dyskusje. Wydawanie rozkazów to dla starego karabiniera druga natura.

„Dobra już, dobra” – władczy ton Renégo bierze staruszka z zaskoczenia i Gaston nie śmie się sprzeczać. „Nie będzie z tego nic dobrego”.

„Dobrze, dobrze. To skoro mamy to z głowy – DAJ MI TĘ KANAPKĘ!”

„Och...” – uświadamia sobie wreszcie, o co chodzi. „Tyle zachodu, żeby zdobyć moją kanapkę? Schlebia mi to, ale odpowiedź brzmi »nie«. W czym jeszcze mogę pomóc?”

„Jeszcze tylko jedna drobna sprawa – pańska kanapka. Chcę ją chwilę potrzymać”.

„Nie szkodzi, Gaston, tylko proszę, niech pan da mi już tę kanapkę”.

„Trzej Boiadeirowie?”

„Niszczyciele Migrantów?”

„Miliony Guillaume'a?”

„Revacholscy Miażdżyciele?”

„Prawowierni?”

„Właściwie to uczcijmy pańską starą jednostkę. Niech będzie Épées de la Couronne!”

„Ma w sobie godność. A godności nam trzeba. Ej...” – wskazuje na Gastona. „Wykrzesz z siebie entuzjazm”.

„Filipska Czwórka?”

„Ma w sobie godność. Podoba mi się. Właśnie godności nam trzeba. Ej...” – wskazuje na Gastona. „Wykrzesz z siebie entuzjazm”.

„Pluton Egzekucyjny Frissela?”

„Płomień Zemsty?”

„Lwy Guillaume'a?”

„Dość już! Ja tylko chcę kanapkę. Daj mi ją!”

„Och...” – uświadamia sobie wreszcie, o co chodzi. „Wszystko to z powodu kanapki? Schlebia mi to, panie władzo, ale i tak jej nie oddam. To mój posiłek”.

„A żeby cię...” – stary karabinier patrzy na ciebie z odrazą. „Myślałem, że cię rozgryzłem, ale widocznie nie da się ugryźć żmii”.

Nie mówisz z doświadczenia, ale owszem, da się. To pospolita praktyka wśród wielbicieli mięsa węża.

Tak manipulować jego patriotycznymi pobudkami? René to zapamięta.

„Ma klasę i korzenie. Podoba mi się”.

„Ja będę pierwszą jednostką, Upiornym Ogarem, a pan i Gaston drugą: Królewskimi Ogarami”.

„Z drugiej strony... to wcale nie chcę jednak organizować żadnej grupy”. (Zrezygnuj).

„A niech cię, synu...” – poprawia czapkę. „Kiedy zdasz sobie sprawę, że Martinaise i cały Revachol naprawdę zamieniają się w jedno wielkie szambo, będzie już za późno”.

„W takim razie...” – właściciel kanapki patrzy na ciebie niewątpliwie zbity z tropu. „Mogę jeszcze w czymś pomóc czy...?”

„Kim, mam to w garści”. (Puść mu oko).

„Jesteś tego pewny?” – unosi brew. „Pytam, bo w tej chwili wygląda na to, że organizujesz grupę samozwańczych mścicieli”.

„Nie rozumiecie, panowie? My, miejscowe chłopaki, musimy trzymać się razem. Sprawić, że ludzie znów poczują się bezpieczni”.

„Najpierw zabierają nam pracę, potem kobiety, a kiedy zostanie panu już tylko kanapka – anarchiści przyjdą i po nią”.

Te wypowiedzi brzmią albo strasznie faszystowsko, albo komunistycznie. Co jeśli nie chcę ich wybierać?

Nie. Umrzesz z głodu.

Nie umrzesz. Wszystko jest w porządku.

Albo wybierasz opcję faszystowską, albo komunistyczną, albo spierdalaj.

Ejże... Spokojnie tam, Złote Usta. Nie musi niczego mówić. Włącz z powrotem tryb policjanta i przerwij tę rozmowę, jeśli chcesz.

(Wskaż na kanapkę). „Pańska krwawa kanapka to narzędzie ucisku stworzone, by uspokajać proletariat”.

„Co?” – porucznik rzuca ci ostre spojrzenie. „Jakiego ucisku?”

„Nie będę słuchał tych komunistycznych bajdurzeń” – mówi przez zaciśnięte zęby i odwraca się od ciebie.

„Hm?” – wesoły mężczyzna drapie się skonfundowany po głowie. Nie rozumie tej sytuacji.

„Niech pan posłucha, towarzyszu: nadmierna obfitość, którą ucieleśnia ta kanapka, jest z gruntu zła”.

„Naprawdę nie rozumiem, jak moja kanapka może...” – zaczyna, ale szybko milknie.

„Ja też nie, ale czy nie wolałby pan zjeść kanapki wolnej od burżuazyjnego bagażu winy?”

„Zostanę przy swojej, panie władzo” – unika kontaktu wzrokowego. „Jest całkiem smaczna”.

Powiedz temu błądzącemu towarzyszowi, jak wyglądałaby Kanapka Ludowa. Stwórz kanapkową esencję człowieka pracującego.

„Proszę wyobrazić sobie jednak kanapkę pokrytą w całości drobnym metalicznym pyłem z fabryki...”

„To brzmi koszmarnie” – grymas obrzydzenia wykrzywia jego radosną dotąd twarz. „Chyba nieczęsto zaglądasz do kuchni. Jedzenie i polityka to marne połączenie”.

„Proszę wyobrazić sobie jednak kanapkę absolutnie minimalistyczną. Elegancką, wydajną, prostą”.

Sceptycyzm, jakim emanuje wesoły senior, dociera pewnie aż do Semenine.

Nie wyobraża sobie tego.