Rozmowa · Retoryka

No dobrze, zrobimy to w ten sposób:

„Podziwiam pana dzieło, chéf, niemniej kilka rzeczy zrobiłbym inaczej”.

„Na przykład?” – jego wzrok spoczywa na kanapce. „W Revacholu drugiej tak smacznej się nie znajdzie, gwarantuję”.

W twoim umyśle pojawiają się rozmaite przepisy na pyszne dania. Jabłecznik... Kaczka pieczona... Kanapka. Bingo!

To wymaga inżynieryjnego podejścia. Sztywność strukturalna, odsłonięte krokwie, kratownice – tego typu sprawy.

Krokwie? Jak rzodkwie? To dopiero żarcik. Więcej go nie powtarzaj.

„Chleb, na którym zbudował pan to cudo, mógł zostać najpierw przypieczony”.

„To faktycznie wyszłoby mu na dobre”.

Pięknie, a teraz tylko zwieńczyć dzieło papryką.

„Powiem panu coś jeszcze – tę wolną przestrzeń między serem a szynką mogłaby zająć podsmażona papryka”.

„Ce serait délicieux!” – krzyczy podekscytowany. „Potrafiłbyś taką zrobić?”

Nie ma sprawy, ale najpierw potrzebujesz jego kanapki do celów badawczych. Jako prototyp, rzecz jasna. Jeśli będziesz zwlekał, kanapka przepadnie na zawsze.

„Nie. Nikt by nie potrafił”. (Powoli pokręć głową, wpatrując się w dal).

„Jak to... Myślałem, że...” – starszy mężczyzna chowa kanapkę wyraźnie zawiedziony i wzdycha. „Jeśli to wszystko, chciałbym już wrócić do gry”.

„Oczywiście, ale będę potrzebował pańskiej jako prototypu”.

„Mam nadzieję, że to nie jest próba pozbawienia starszego człowieka jednej z nielicznych przyjemności, jakie mu zostały” – mówi, poważniejąc, i wręcza ci kanapkę.

„W-wygrałem...?”

„Eee... tak, tak, dobrze” – ucisza cię. „Wszyscy wygraliśmy, a teraz mogę w czymś pomóc, żeby przyspieszyć ten proces?”

„Wstępne opracowania zajmują, rzecz jasna, czas, ale za sześć do dziewięciu miesięcy naprawdę zje pan kanapkę bogów”.

„Albo boga wśród kanapek?” – próbuje dorzucić coś od siebie. „W czym mogę tymczasem pomóc tu i teraz, panie władzo?”

„Nie musi się pan przejmować”. (Puść do niego oko).

„Eee... dobrze, jasne. Wcale się nie boję. Zawsze tu jesteśmy. Codziennie. Nie sposób nas tu nie spotkać”.

Wygląda na zmartwionego.

„Mogę jakoś pomóc w tej chwili?” – pyta. „Może da się trochę przyspieszyć ten proces”.

„Gdyby skrzyżował pan duży plaster olduvańskiego sera z szynką, zminimalizowałby pan straty powstałe w wyniku kruszenia się”.

„Mon dieu – toż to doskonały pomysł!” – wykrzykuje. „To w zasadzie wyeliminowałoby ten problem”.

„Jak pana plecy, Gaston?” (Stuknij się w nos i wskaż na kanapkę). „Czy to szarpane mięso?”

„No tak, to znaczy... ee... nie trzeba od razu...” – unosi ręce w obronnym geście. „Chyba nie do końca rozumiem, o co chodzi, panie władzo”.

Doskonale wie, o co chodzi.

Wskaż w milczeniu kanapkę.

Kiwa głową, zdawszy sobie sprawę, że nie odpuścisz, i oddaje ci kanapkę. „Tylko proszę... nie spiesz się z nią. Daj jej pełną uwagę, na jaką zasługuje”.

Starszy człowiek kiwa głową i odwraca się.

I w ten sposób obaj odejdziemy stąd żywi.

„Mam bystre oko, a ono podpowiada mi, że ta kanapka bardzo zaszkodzi panu na plecy”.

„Och...” – spuszcza wzrok i wydaje ci się, że tak już zostanie. „To oczywiście prawda, panie władzo. Nie jest to dobre dla mojego zdrowia. Proszę ją zabrać”.

„Niech pan da mi już tę cholerną kanapkę, żebym nie musiał wyjaśniać”.

„Już wszystko rozumiem” – mówi cicho i oddaje ci kanapkę. „Tylko proszę... nie spiesz się z nią. Daj jej pełną uwagę, na jaką zasługuje”.

Przykro mi, ale teraz pozostało ci już tylko błagać i mieć nadzieję. Błagaj, jak jeszcze nigdy nie błagałeś.

Nie będę błagał.

Tak pewnie będzie najlepiej. Ludzie nie lubią żebraków.

„Proszę, proszę, PROSZĘ, niech pan da mi tę kanapkę, Gaston!”

„Nie, panie władzo” – kulinarny geniusz kręci głową z nieoczekiwaną stanowczością. „Dajmy temu spokój, nie czuję się komfortowo”.

Człowieka mający tak żelazne zasady co do kanapki trzeba potraktować wedle słusznych zasad. Czas na politykę.

Ja już teraz brodzę po kolana w polityce, dziecinko.

Zgadza się. Więc uwolnij tę furię!

„Wrócę do trybu policjanta”. (Uśmiechnij się i kiwnij głową). „Mam kilka pytań, Gaston”.

„W porządku” – pogodny mężczyzna uśmiecha się. „Słucham z uwagą”.

„To miasto stacza się na dno. Prędzej czy później jakiś zagraniczny anarchista ukradnie panu tę kanapkę. Taki jest fakt”.

„O czym ty, do diabła, bredzisz? Jaki zagraniczny anarchista?” – pyta zdezorientowany porucznik.

Nie czas z nim teraz rozmawiać. Zignoruj go i skup się na celu.

„Hmm... nie sądzę, żebym miał się czego obawiać” – tłumi śmiech. „Dlaczego ktoś miałby...?”

„Bo tacy właśnie są cudzoziemcy, Gaston. Nie spoczną, dopóki nie ogołocą cię ze wszystkiego”.

„Jemu to nie robi różnicy” – stary weteran rzuca spojrzenie swojemu koledze. „Dopóki bęben ma pełen jedzenia, wyliże każdy but, jaki kopnie ochłapy w jego stronę...”

Dobrze, René też jest zainteresowany. Czas odbić ulice. Prawicowy populizmie, nadciągamy!

„Revachol wzywa. Potrzebuje nas. Nie jutro, nie wkrótce, ale właśnie teraz. Odzyskajmy nasz dom”.

„Teraz mówisz do rzeczy, synu” – jego twarz się rozpogadza. „We trzech, ramię w ramię, możemy coś zdziałać”.

Cokolwiek próbujesz mu sprzedać, kupuje to. Hurtowo.

„Tak się składa, że należę już do grupy, której zadaniem jest dbanie o bezpieczeństwo na ulicach” – zaznacza porucznik. „Ty zresztą też. Nazywamy się policją”.

„Panowie, przejrzyjmy i, jeśli to możliwe, dokonajmy redystrybucji naszych zasobów”. (Kontynuuj).

„Jak mam to rozumieć, panie władzo?” – w jego oczach pojawia się podejrzliwość.