Rozmowa · Retoryka

„Niech pan wyobrazi sobie chleb tak czarny jak ziemia, z której wyrosło ziarno...”

„Wolę nie” – oponuje, spoglądając na ciebie niespokojnie. „Panie władzo, preferuję inną klasykę. Pyszną kuchnię i w miarę możliwości żadnej gleby. Zostawmy to”.

„A teraz niech pan odwróci ją do góry nogami. Czarny chleb – niczym symbol – na wierzchu. Na cześć kopalń węgla, w których pracowali nasi bohaterowie”.

„Nie, wszystko by się rozleciało” – oponuje, spoglądając na ciebie niespokojnie. „Panie władzo, nie jestem górnikiem. Preferuję inne, smaczne jedzenie. Pyszną kuchnię i w miarę możliwości bez dodatku węgla. Zostawmy to”.

„Topniejące masło, żółte niczym słońce odbijające się od pleców pracujących w polu rolników...”

„Nie jadam jak byle robotnik!” – wypala i natychmiast tego żałuje. „Panie władzo, preferuję inną klasykę. Pyszną kuchnię i w miarę możliwości z dala od czyichkolwiek pleców. Zostawmy to”.

„Sól jest kluczowa. Nie sposób z nią przesadzić. Czyż proletariat nie jest bowiem solą społeczeństwa?”

Właściciel kanapki patrzy na ciebie wzrokiem pełnym boleści. „To jak jedzenie więzienne, panie władzo. Preferuję inne, lepsze potrawy. Pyszną kuchnię i w miarę możliwości z dala od murów więziennych. Zostawmy to”.

„Nie wolałby pan mieć porządnej kanapki? Takiej z duszą?”

„Nieważne. W sumie to porozmawiajmy o czym innym”.

„Słucham, panie władzo” – kiwa głową.

„Niech no spytam, towarzyszu: sam zrobił pan tę kanapkę?”

„Tak, panie władzo” – z dumą prezentuje swoje gastronomiczne osiągnięcie. Jest wybitna.

„Ach tak? A jednak nadmierna obfitość, którą ucieleśnia, jest z gruntu zła”.

No nie wiem...

Za późno. Tatuś rozpoczął już tę podłą walkę. Postaraj się dobrze.

A co tu takiego politycznego?

To, co się tu dzieje jest polityczne...