Rozmowa · Lustro

Na ścianie łazienki wisi lustro. Już prawie nie jest zaparowane. Widzisz w nim swoją twarz przyozdobioną miną.

Na ścianie łazienki wisi lustro. Widać w nim twoją twarz, dokładnie ogolonego funkcjonariusza policji.

Nadszedł czas. Zaraz zobaczysz siebie takim, jakim jesteś naprawdę. To będzie naprawdę straszne, ale nie da się od tego uciec.

Za dużo już tego kretyństwa. Czas pozbyć się tego dekadenckiego, homoseksualnego uśmiechu.

Na ścianie łazienki wisi lustro. Widać w nim twoją twarz, już bez miny. Jest po prostu zarośnięta.

Na ścianie łazienki wisi lustro. Widać w nim twoją gładko ogoloną twarz, a na niej minę. Wciąż jeszcze do niej nie przywykłeś.

Na ścianie łazienki wisi lustro. Widać w nim twoją twarz, a na niej minę.

Na ścianie wisi zaparowane lustro. Nie widzisz w nim siebie, a jedynie zarys męskiej sylwetki. Nie umiesz sobie przypomnieć twarzy, która ukrywa się pod warstwą kropelek wody.

Naszedł czas. Twoje próby uniknięcia tej chwili były prawdziwie heroiczne, ale nie pozostało ci już nic innego, niż stanąć przed sobą takim, jakim jesteś, niezależnie od konsekwencji...

Nad poobijaną, zepsutą umywalką wisi lustro. Ktoś urwał w dzikim przypływie męskości połowę kranu.

Czy to nie ta sama élan, która buduje imperia i obraca w perzynę miasta? Potężna i niedbająca o drobiazgi?

Nie, raczej nie.

Z podstawy kranu tryska gorąca woda, lustro zaś pokryte jest parą. Nie widzisz swojej twarzy, jedynie zarys człowieka.

Nagle dociera do ciebie, że nie umiesz sobie przypomnieć twarzy ukrywającej się pod warstwą kropelek wody.

Nie słyszę cię przez te głośne jęki. Wiją się z rozkoszy, kiedy cudzoziemcy grają na nich jak na instrumentach. Uważaj, bo potraktują cię jak skarpetę, Harry.