Rozmowa · Lustro

Napraw kran nożycami do metalu. Niech to lustro przestanie parować.

Kran jest naprawdę mocno sponiewierany, ale może uda ci się poprzykręcać jego elementy z powrotem.

Sprawnie wykorzystujesz nożyce, stosując dokładnie taki nacisk, jaki potrzeba. Kran znów zaczyna przypominać armaturę. Para przestaje buchać.

No widzisz, potrzebujesz tych nożyc. Wszystko się ze sobą wiąże. Wszystko ma jakiś cel.

Warstwa pary powoli znika z lustra – nie musisz go już wycierać.

No widzisz, potrzebujesz tych nożyc. Wszystko się ze sobą wiąże. Wszystko ma jakiś cel.

Twoje dłonie, choć zwinne, nie podołają temu zadaniu bez pomocy. Lepiej wyciągnij nożyce do metalu.

Nożyce wypadają ci z rąk, kiedy próbujesz przykręcić nimi kran. Jedno wiesz na pewno: nigdy raczej nie byłeś hydraulikiem.

[Zostaw na razie lustro w spokoju].

Zanurz się głęboko w swoim umyśle, aby znaleźć źródło miny.

Pochodzi z Nowego – trzeciej dekady bieżącego stulecia. Minęło dość czasu od upadku Rewolucji, żeby przez ulotną chwilę gospodarka wolnorynkowa wydawała się ostatecznym i niezachwianym sposobem życia naszego gatunku.

Dobrze...

Było dobrze. Jak podczas rejsu po spokojnych wodach. Wszyscy urządzali wnętrza i fasady domów w pasujące do czasów barwy złota i szampana – nazywano to Nowym Stylem. Ale co najważniejsze: narodziło się disco.

Dla Revacholu, twojego miasta, oznaczało to jedną rzecz. A imię jej Guillaume le Million!

Jeśli imię się nie rymuje, to znaczy, że źle je wymawiasz.

Z olśniewającego wiru muzyki disco, na otwartym boîte de nuit gdzieś w Zachodnim Revacholu, wyłoniła się na ekranie blond grzywa Guillaume'a. Zaśpiewał jakąś bzdurę. A potem zrobił minę.

A coś więcej? Na przykład: kim jestem? Czemu zapiłem się w mrok zapomnienia?

Znasz mniej więcej najnowszą historię disco, zdążyłeś już też poznać kilka innych strzępków informacji. Pamięć o przeszłości pozostaje jednak spowita w mroku. Może nigdy nie powrócić. Lepiej bądź na to gotowy.

Znasz mniej więcej najnowszą historię disco. Resztę spowija mrok.

Jak dawno temu było Nowe?

Między chwilą obecną a okresem, kiedy ta mina pasowała tobie albo komukolwiek innemu, rozciąga się bezkresny ocean czasu. Jeśli wierzyć kalendarzowi – dwie dekady. Ludzkość wpadła podczas nich na mieliznę, świat wygląda inaczej. Ten wyraz twarzy to relikt przeszłości.

Jakieś dwadzieścia lat. Między chwilą obecną a okresem, kiedy ta mina pasowała tobie albo komukolwiek innemu, rozciąga się bezkresny ocean czasu. Ludzkość wpadła podczas niego na mieliznę, świat wygląda inaczej. Ten wyraz twarzy to relikt przeszłości.

Czy to ma coś wspólnego z Orkiestrą Ostentacji?

Raczej nie. OO musiała po prostu rozbudzić twój umysł. Jest zresztą raczej disco-rockowym zespołem...

I to by chyba było na tyle. (Zakończ).

Nie musi tak być. Możesz zachwycać się Guillaume'em i jego uśmiechem niczym korek od szampana, kiedy tylko zechcesz... Może przywróci mu to nieco blasku?

Czyli ją od niego przejąłem? Czemu?

Wszyscy byli zachwyceni. Może myślałeś, że część tej chwały odbije się i na tobie? I może się nawet odbiła? Niemniej teraz nie ma już po niej śladu. Został tylko ten grymas.

Kiedy ją robię, czuję potrzebę kląskania językiem: klik, klik!

Kląskania używa się do poganiania koni. Jest go też dużo w lokalnym megahicie Guillame'a le Milliona „Spokojna (twoja rozczochrana)”.

Czasami dodajesz jeszcze do tego pistolety z palców, bo, inaczej niż Guillaume le Million, jesteś policjantem. To twój sposób, żeby powiedzieć: jestem uzbrojony i niebezpieczny.

Pochodzi, jak cały ty, z jakiegoś złego miejsca w twojej przeszłości. Nic więcej na razie nie wiesz.

Za dużo już tego kretyństwa. Czas pozbyć się tego dekadenckiego, homoseksualnego uśmiechu. Czas, żebyś zobaczył się takim, jakim jesteś naprawdę.

Na ścianie łazienki wisi stare lustro. Widać w nim odbicie twojej twarzy, takiej, jaka jest bez miny. Po prostu zarośniętej.

Na ścianie łazienki wisi stare lustro. Widzisz w nim swoje odbicie i przyklejoną do gładko ogolonej skóry minę. Wciąż jeszcze do niej nie przywykłeś.

Na ścianie łazienki wisi stare lustro. Widać w nim odbicie twojej twarzy, a na nim minę.

Na ścianie wisi spowite półmrokiem stare lustro. Nie widzisz się w nim dokładnie – jedynie zarys męskiej sylwetki. Nie umiesz sobie przypomnieć twarzy, która się tam ukrywa.

Naprawdę? Nic?

Naprawdę. Wszelka pamięć o tym, jakim jesteś człowiekiem i kogo masz w swoim życiu, a nawet wiedza o świecie zatonęły w tętniącym ci w żyłach morzu alkoholu. To nie była zwykła pijacka noc, a etanolowy potop. O katastroficznej skali.

Biorąc pod uwagę, ile synaps utopiłeś w kieliszku, to cud, że zdołałeś w ogóle pomyśleć to zdanie. Przerwałeś tym samym akt prawdziwego samousunięcia.

Wytrzyj lustro.

Powoli wyciągasz rękę ku powierzchni lustra...

Czekaj! Ewidentnie tego nie przemyślałeś. Nie spodoba ci się to, co tam zobaczysz. I już nigdy nie przestaniesz tym być.

Trudno. (Wytrzyj lustro mimo to).

Oto jest!

Nie masz pojęcia, czym jest to coś, prawda?

Oczywiście, że mam. To... ee... jakaś supergwiazda? Chyba jestem supergwiazdą.

Jesteś też chyba martwy. Na twojej twarzy widać stężenie pośmiertne. A może... Czyżby to była twoja mina? Próbujesz tą twarzą zrobić jakąś minę? Ale czemu?

To chyba dlatego, że jestem supergwiazdą.

Proszę, przestań, to koszmarne! Przerażasz sam siebie.

Nie mógłbyś przestać, choćbyś nawet chciał. To neurologiczna sprawa.

Prawdę mówiąc, nie wiem, czy jestem w stanie przestać ją robić.

Nie. To byłoby zbyt szalone.

Jestem niemal pewien, że nie zdołam przestać.

O boże, masz rację! To już nawet nie jest dobrowolne! Ten uśmiech przylepił ci się do twarzy i nie chce z niej zejść...

Co on w ogóle oznacza? Jaką ty próbujesz przekazać emocję?

To wyraz bólu.

Zgadza się.

Naprawdę przez cały ten czas miałeś na twarzy ten dekadencki, homoseksualny uśmiech? Coś obrzydliwego. Nie dziwne, że nie umiałeś prawdziwie stanąć przed sobą samym.

Boże, nie wiem. To nie do opisania.