Rozmowa · Lustro

Na ścianie łazienki wisi stare lustro. Widać w nim odbicie twojej twarzy, takiej, jaka jest. Zwykłego, dokładnie ogolonego funkcjonariusza policji.

Nadszedł czas. Zaraz zobaczysz siebie takim, jakim jesteś naprawdę. To będzie naprawdę straszne, ale nie da się od tego uciec.

Spróbuj zmazać z twarzy minę.

Coś jakby w tobie pękło – zakończenie nerwowe, myśl, smutek. Twoja twarz w lustrze jest nagle wolna od grymasu, który ją wykrzywiał. Bóg jeden wie, jak długo.

Ciągnący się tyle czasu żart, jakim stało się twoje życie, nagle się urywa. Z lustra spogląda na ciebie smutny, stary człowiek.

Coś jakby w tobie pękło – zakończenie nerwowe, myśl, smutek. Twoja twarz w lustrze jest nagle wolna od grymasu, który ją wykrzywiał. Bóg jeden wie, jak długo...

Nadal nic z tego. Tak łatwo się jej nie pozbędziesz.

Za późno. Mina jest zapisana w twojej pierwszorzędnej korze ruchowej niczym obraz na kliszy. Zmiana jej na inną wymagałaby małego neurologicznego cudu.

Stań twarzą w twarz z samym sobą.

Czas, abyś poznał prawdę, brüder.

Jestem gotowy.

Miłość... czas... Revachol...

Wszystko to gówno.

Wszystko?

Wszystko.

Nawet miłość?

Zwłaszcza miłość, brüder. Spójrz prawdzie w oczy: nikt nie jest skłonny do niezbędnych poświęceń. Nie w tych czasach.

Spójrz w głąb siebie. Wiesz, że to prawda, bo boli.

Co się dzieje? Myślałem, że odniosłem sukces!

Brüder. Odniosłeś sukces...

Tylko prawdziwy rojalista jest w stanie odnaleźć w sobie wolę do stawienia czoła rzeczywistości mimo panującego w niej mroku. Do spojrzenia w pustkę i zrobienia tego, co trzeba.

Jak poznać, czy jestem prawdziwym rojalistą?

Przed sobą widzisz dźwignię. Pociągnij ją, a twój ukochany Revachol zatonie w atomowym ogniu. W mgnieniu oka zginą miliony. Ty jednak ocalejesz. Ty i głos w telefonie.

Ten głos... Taki ciepły i słodki...

Nie, nie! Tylko nie głos! Niech zamilknie...

Podczas gdy świat płonie, wy, znowu razem, odlatujecie aerostatem w stronę zachodzącego słońca. Może tym razem się uda? Oszczędź Revachol, a nigdy więcej się o ciebie nie upomni. Czy poświęcisz kolejną szansę na miłość, aby ochronić Revachol?

Przez twoją rękę przebiega mimowolny skurcz, niemalże jak odruch.

Pociągnij za wyimaginowaną dźwignię.

Twardy z ciebie skurwysyn... (Napięcie ulatnia się z twojego ciała niczym gaz). Gdybyśmy nie znali cię lepiej, powiedzielibyśmy, że zostawienie miasta na pastwę płomieni przyniosło ci radość.

Dziewięć milionów dusz nagle gaśnie. Szesnaście, jeśli uwzględnić całą konurbację.

Dość. Frankonigeryjski sąd honorowy prześwietlił swoją obnażoną duszę w świetle Cudu Siedmiokrotnego Słońca. Zamknij oczy i wiedz – oto kim jesteś:

Nic – ani ból, ani zmęczenie, głód, lęk czy pożądanie – nie zepchną cię z obranej drogi. Niczym lodołamacz zmiażdżysz wszystko, co stanie ci na drodze, i będziesz parł naprzód, cokolwiek by się nie działo.

A teraz otwórz oczy i popatrz na ten cud! Okręt Jego Królewskiej Mości Ostatni Rojalista opuścił port. Świat zadrży, kiedy skruszysz skuwający go lód.

Zaraz, co się stało z moją twarzą?

To był już najwyższy czas na przegnanie z twarzy tego żałosnego, smutnego wyrazu i zastąpienie go idealnym odbiciem twojej niezłomnej woli, szlachetnego cierpienia.

Może uczyni cię to odpornym na pokusy, więc przynajmniej wyniknie z tego coś dobrego?

To wyraz twarzy pierwszych twórców praw, szlachetnych tyranów. Dziś wstępujesz w ich szeregi...

Będziesz parł ku mroźnym krainom Katla i Vaasa, rozbijając każdą taflę lodu na swojej drodze. Nic, absolutnie nic nie powstrzyma lodołamacza...

Khm. Niezmiernie przypomina twarz na tym dość nieszczęsnym t-shircie z mięśniakiem, który masz akurat na sobie...

Będę mógł kiedykolwiek zrobić inną minę?

Nigdy. Niech służy ci jako stałe przypomnienie niesionego przez ciebie świętego, niemożliwego do zrzucenia brzemienia.

Można i w takie słowa ubrać fakt, że uszkodzenia nerwów w twoim ciele są poważne. Zmienić ten wyraz twarzy będziesz mógł już tylko, korzystając z palców...

Khm. Niezmiernie przypomina minę, którą robi mięśniak na tym t-shircie, który uparcie nosisz...

Khm. Niezmiernie przypomina minę, którą Hjelmdallermann zawsze robi na okładkach książek...

Budzisz przerażenie nawet w sobie samym!

To był już najwyższy czas na przegnanie z twarzy tej żałosnej miny i zastąpienie jej idealnym odbiciem twojej niezłomnej woli, szlachetnego cierpienia.

Nigdy nie odrzucę swoich ślübów. (Zakończ).

A teraz krzyknij na całe gardło: JESTEŚ SZLACHETNIE CIERPIĄCY.

W zniszczonej chacie na odległym wybrzeżu mężczyzna w średnim wieku tłucze pięścią o ziemię i wydaje z siebie zwierzęcy krzyk, patrząc w okruch zaparowanego szkła...

Znad Zatoki Revacholskiej odpowiada zimny wiatr. Mieszkańcy rybackiej wsi owijają się szczelnie płaszczami i kocami...

Odsuwasz się od lustra. Pod twoją stopą skrzypi deska podłogi.

Odsuwasz się od lustra. Kropla wody odrywa się od rury pod umywalką.

Zimna wilgoć wdziera się w szczeliny między deskami ścian. Nie ma tu nikogo, kto byłby świadkiem twojej przysięgi...

Kiedyś wierzyłeś, że pochodzisz z dużej rodziny z wieloma przyrodnimi braćmi i siostrami, ale gdzie są teraz? Jak byś nie krzyczał, nie słyszą cię...

W zapleśniałej łazience zniszczonego hostelu na skraju Martinaise mężczyzna w średnim wieku w ataku furii zaciska dłonie na umywalce tak mocno, aż bieleją mu knykcie...

Jego kolega wypełnia akurat ostatnie puste pola swojej wieczornej krzyżówki, kiedy słyszy z pokoju obok coś w rodzaju zwierzęcego wycia. Kieruje swoje oczy ku drzwiom ich wspólnej łazienki...

Odkłada papier i szybko zapisuje w swoim notatniku datę i czas oraz uwagę: „HDB – możliwy nawrót? Zgłosić jak najszybciej”.

Wzdycha i powraca do swojej krzyżówki. Jest funkcjonariuszem policji, a nie niańką.

Wbrew wątpliwościom, lękowi, sentymentalności i słabościom przesz wciąż naprzód niczym prujący wody mroźnego Morza Północnego lodołamacz.

Jesteś zmęczony, wystraszony, smutny, głodny i obolały, a przede wszystkim: zdezorientowany. Mimo to jednak, niczym mały lodołamacz, najmniejsza jednostka we flocie, przesz stale naprzód...