Rozmowa · Lustro

A teraz otwórz oczy i popatrz na ten (mały) cud! Okręt Jego Królewskiej Mości Skromny Rojalista opuścił port. Nie jesteś największym ani najpotężniejszym lodołamaczem na morzach świata, lecz istniejesz i płyniesz.

(Ukłoń się). Tak. Moje serce będzie zawsze bić dla Revacholu. Jestem wszystkim, co mu zostało. Wiecznym rojalistą.

Tak. Rzeczywiście nim jesteś – napięcie ulatnia się z twojego ciała niczym gaz. Ma szczęście, że jesteś i pilnujesz jego snu.

Zaraz, a Kim też może być w tym aerostacie?

Niech będzie. Wasza trójka odlatuje razem aerostatem w stronę zachodzącego słońca. Bez odpowiedzi pozostaje pytanie: czy poświęcicie miłość, aby chronić Revachol?

Pamiętaj: rojalistą się nie rodzisz, trzeba nim zostać. A jedynym, co może nas zniszczyć, jest to, co nas wcześniej uformowało. Trzymamy to w zamknięciu, w najgłębszych piwnicach naszego umysłu. Tak głęboko, że zapominamy, gdzie to jest.

Czy to cię zgubi, czy uleczy?

Trzymamy to w ukryciu jak straszliwą tajemnicę. Karmimy przez szpary w podłodze z jakiegoś ohydnego poczucia nostalgii. Na tyle, żeby utrzymać to przy życiu. A mimo to wciąż przychodzi do nas w chwilach słabości, nieproszone. Źródło wstydu i paniki...

To straszliwa alegoria... tego, co jest po drugiej stronie.

Przyjdzie dzień, kiedy będziesz musiał zejść do tej piwnicy ze strzelbą, rąbnąć to, co tam żyje, prosto w łeb, po czym odejść, nie oglądając się za siebie.

Zaraz, ale czemu mam to robić?

Twoje serce może należeć do Revacholu lub należeć do mroku. Dopóki pozostaje między nimi rozdarte, nie zdaje się na nic.

I co się wtedy ze mną stanie?

Będziesz mógł kochać Revachol, jak nikt go nigdy nie kochał. Będziesz jego czempionem, a on będzie ci wierną kochanką. Jeśli zdołasz tylko dokonać tej ostatniej ofiary, w końcu zaznasz szczęścia.

Zadaj więc sobie pytanie: czy, kiedy nadejdzie czas, zdołasz strzelić przeszłości w łeb i odejść, nie spoglądając nawet na jej gnijące szczątki?

Chyba nie będę w stanie tego zrobić.

Nie przegnałeś jeszcze wszelkiej słabości, ale zrobisz to. Wiemy, że to zrobisz...

(Zarepetuj wyimaginowaną strzelbę). Zrobię, co tylko trzeba. Dla Revacholu.

Opuchnięte dziwki, anarchiści schizofrenicy i zdeformowani lichwiarze drżą, zasłaniając oczy, kiedy przechodzi on: le gendarme en diamant!

Uniosę każde brzemię.

W takim razie równie dobrze mogę się poddać...

Kto mówił cokolwiek o poddawaniu się?

Nie poddam się. Nie mogę się poddać.

Jak śmiesz mówić tak o Revacholu...?

Spójrz prawdzie w oczy, brüder. Nikt nie ma siły woli, żeby go odbudować. Nie zrobią tego, co należy zrobić.

Mylisz się. Wciąż jeszcze można cofnąć czas. Sprawić, aby wszystko było richtig.

Spójrz prawdzie w oczy, brüder. Nikt nie ma siły woli, żeby wszystko naprawić. Nie zrobią tego, co trzeba.

Niemożliwe.

Możliwe, tak właśnie jest. To jedna wielka kupa gówna.

Co to było? Czy ty się właśnie wzdrygnąłeś przed własnym obliczem?

To był tylko odruch!

Problem jest jasny: nie dajesz rady. Jesteś porażką. To wszystko dla ciebie za wiele.

Ale czego jest za wiele?

Miłości... czasu... Revacholu... wszystkiego. Presja aż rzuca cię na kolana.

Popatrz na siebie: chodzisz wszędzie z tym ponurym wyrazem twarzy niczym pobity kijem pies.

Hej! Doprowadzenie twojej twarzy do tego stanu wymagało małego neurologicznego cudu!

Dałeś się zaskoczyć. Przez bramy twojego jestestwa wdzierają się armie bólu i gówna. Łupią cały dobytek, porywają köbiety...

Tylko nie moje köbiety...

O tak, nie ma ich już. Zabrali je obcy najeźdźcy, bo nie dotrzymałeś swoich najstarszych, najszlachetniejszych ślübów. A najgorsze jest to, że ich zdaniem tak może być lepiej...

I teraz każdej nocy, której ty masturbujesz się w ruinach swego dawnego wielkiego domostwa, one doznają zaspokojenia przez obcokrajowców o wysokim poziomie testosteronu, znających techniki seksualne o wiele bardziej zaawansowane od twoich żałosnych stęków i ruchów frykcyjnych.

Nigdy nie jest za późno! Mogę to jeszcze odwrócić...

Nie, jest o wiele za późno. Możesz już tylko czuć się źle, bo zawiodłeś, i nic na to nie poradzisz. Tak jest zbudowany świat...

Okazuje się, że przez cały czas nosiłeś swoje prawdziwe oblicze. Twarz przegrywa, twarz tego, kto spogląda na siebie i rozpacza. A teraz won sobie z oczu.

Niech ten nowy wyraz twarzy będzie pamiątką, niemożliwym do zmiany znakiem wstydu. To twarz przegrywa, twarz tego, kto spogląda na siebie i rozpacza. A teraz won sobie z oczu.

Chwila no, w kutaszeniu jestem równie dobry, co...

Co tam gadasz? Nie słyszysz sam siebie przez głośne jęki köbiet zaspokajanych przez cudzoziemców, którzy grają na nich jak na instrumentach. Uważaj, bo potraktują cię jak skarpetę, Harry, chłopaczku.

Przyjmij swój los z cichą rezygnacją.

Nie masz nawet nic do powiedzenia, co? Tak po prostu przyjmiesz te ciosy? Może jeszcze złap się za kostki i tak siedź? Dlatego właśnie od początku nie miałeś szans.

Boże, czy to musi być takie okropne?

Tak, powinno być okropne, bo poniosłeś porażkę. Porażka to słabość, a słabość jest okropna. Tak jest zbudowany świat...

Nie, tylko nie dobytek...

O tak, wszystko przepadło. Buszle ziarna, osolone mięso, gąsiory pełne gorzkiego piwa. Nie ma. Twoje pola uprawne płoną, twoje domostwo to spustoszona skorupa. Jesteś zrujnowany.

A o tym, co spotkało twoje köbiety, lepiej nawet nie wspominać...

Jasna cholera...

O nie...

Ta głupia mina była twoją ostatnią linią obrony, ale i ona w końcu padła. Przez bramy twojego jestestwa wdzierają się armie bólu i gówna. Łupią cały dobytek, porywają köbiety...

Ale tak bardzo się starałem! Robiłem postępy!

To nie wystarczyło. Po prostu nie masz tego czegoś...

Wcale nie.

Tak, zrobiłeś to. Nie ma sensu zaprzeczać...