Rozmowa · Lustro

Lepiej sprawdź, czy masz puls, bo wygląda to na stężałe rysy twarzy trupa.

Nie chcę wiedzieć.

I słusznie. Jeśli chcesz, to możesz spróbować coś zrobić. Albo, no wiesz – przestać gapić się w lustro.

Sprawdź swój puls.

Na opuchniętej szyi próżno szukać objawów życia, lecz kiedy kładziesz rękę na piersi, wyczuwasz nieregularne tętno. Wygląda na to, że żyjesz, przynajmniej na razie.

Nie muszę. Prawie umarłem, próbując sięgnąć po ten krawat, ale usłyszałem bicie swojego serca.

Mędrkowanie sprawia, że ta mina robi się jeszcze gorsza. Teraz wyraża dodatkowo samozadowolenie.

Ma chyba wyglądać sugestywnie. Obawiam się, że z myślą o paniach.

Proszę, obiecaj sobie samemu, że nie będziesz próbował tej miny na paniach, cokolwiek by się nie działo.

Obiecuję.

Ty kłamco. Nie umiesz powiedzieć prawdy nawet sam sobie. No dalej, spróbuj!

Obiecuję. (Skłam).

Nikt nie będzie mi mówił, co mam robić.

Zgadza się! Nawet ty sam. No dalej, spróbuj czegoś. To nie rozkaz.

Sugeruję, że jestem dosyć życzliwy. I chyba nawet mi to wychodzi, w taki smutny, zrezygnowany sposób. Jest w tym nieco uroku.

Może kiedyś. Dziesięć lat temu. Teraz przypomina to raczej stężałe rysy twarzy trupa.

Bycie supergwiazdą.

Lepiej sprawdź, czy masz puls, supergwiazdo. Bo wygląda to na stężałe rysy twarzy trupa.

Lepiej sprawdź, czy masz puls, supergwiazdo. Bo wygląda to na stężałe rysy twarzy trupa.

Jeśli nie mogę przestać, to wolę o tym nie wiedzieć. Lepiej po prostu ją robić.

Może od tego się zaczęło? A teraz to już bez znaczenia – masz ten uśmiech zapisany na twarzy, nigdy z niej nie zejdzie...

Mogę spróbować. (Spróbuj przestać).

O boże, nie możesz przestać! To już nawet nie jest dobrowolne! Ten uśmiech przylepił ci się do twarzy i nie chce z niej zejść...

Nie. (Rób tę minę dalej).

Nie możesz, prawda? To już nawet nie jest dobrowolne. Ten uśmiech przylepił ci się do twarzy i nie chce z niej zejść...

Dobrze. (Spróbuj przestać).

Nie, tak robią supergwiazdy. (Rób tę minę dalej).

Nie mam pojęcia, czemu ona tam jest. Po prostu istnieje.

Nie robię jej. Ta mina sama się robi.

To twarz alkoholika w późnym stadium choroby.

W zbyt późnym. Na twojej twarzy widać już stężenie pośmiertne. A może... Czyżby to była twoja mina? Próbujesz tą twarzą zrobić jakąś minę? Ale czemu?

Dobry boże, dopomóż! Co to jest?!

Cokolwiek to jest, dobrze chociaż, że nie żyje. Na twojej twarzy widać stężenie pośmiertne. A może... Czyżby to była twoja mina? Próbujesz tą twarzą zrobić jakąś minę?

Miejmy to już za sobą. Wytrzyj lustro.

Może powinienem najpierw dotknąć swojej twarzy, upewnić się, że nic z nią nie jest nie tak.

Nie ma wątpliwości, że coś jest z nią nie tak.

Jak źle może być?

Od czego mam zacząć? Jest nalana. Opuchnięta... Jakbyś miał pod skórą ochronną warstwę z alkoholu.

Dobra, idę stąd. [Odejdź].

Boję się. Chcę przestać.

Nie bój się. To tylko twoja twarz. Przecież to nie tak, że ktokolwiek będzie na nią patrzył.

Przynajmniej z moim językiem wszystko w porządku. (Dotknij języka).

Nie jest w porządku. Jest spuchnięty i przypomina wijącego się między twoimi palcami ślimaka.

Wytrzyj lustro teraz.

Przykro mi. (Dotknij swojego nosa).

W to nie wątpię. Twój nos przypomina przyczepiony do twarzy niewielki balon. Boli, kiedy go ściskasz, a i nie wydaje się szczególnie mały. Zwłaszcza po tych wszystkich kieliszkach, które dla ciebie wchłonął.

Co? Co jest nie tak?

[Lepiej nie wiedzieć. Odejdź].

O nie. Nie zrobię tego. [Wycofaj się].

Lustro w łazience zostało dokładnie wytarte. Widzisz w nim odbicie swojej twarzy, takiej, jaka jest. Zwykłego, dokładnie ogolonego funkcjonariusza policji.

Nadszedł czas. Zaraz zobaczysz siebie takim, jakim jesteś naprawdę. To będzie naprawdę straszne, ale nie da się od tego uciec.

Za dużo już tego kretyństwa. Czas pozbyć się tego dekadenckiego, homoseksualnego uśmiechu.

Lustro w łazience zostało dokładnie wytarte. Widzisz w nim odbicie swojej twarzy, takiej, jaka jest bez miny. Po prostu zarośniętej.

Lustro w łazience zostało dokładnie wytarte. Widzisz w nim odbicie swojej twarzy i przyklejonej do gładko ogolonej skóry miny. Wciąż jeszcze do niej nie przywykłeś.

Lustro w łazience zostało dokładnie wytarte. Widzisz w nim odbicie swojej twarzy, nawet teraz przyozdobionej miną.

Na ścianie łazienki wisi lustro. Już prawie nie jest zaparowane. Widzisz swoją twarz, taką, jaka jest. Zwykłego, dokładnie ogolonego funkcjonariusza policji.

Nadszedł czas. Zaraz zobaczysz siebie takim, jakim jesteś naprawdę. To będzie naprawdę straszne, ale nie da się od tego uciec.

Za dużo już tego kretyństwa. Czas pozbyć się tego dekadenckiego, homoseksualnego uśmiechu.

Na ścianie łazienki wisi lustro. Już prawie nie jest zaparowane. Widzisz swoją twarz, taką, jaka jest bez miny. Po prostu zarośniętą.

Na ścianie łazienki wisi lustro. Już prawie nie jest zaparowane. Widzisz w nim siebie i przyklejoną do gładko ogolonej skóry minę. Wciąż jeszcze do niej nie przywykłeś.