Rozmowa · Jean Vicquemare

„Patrzcie tylko, co przyniosły fale” – mężczyzna odzywa się opanowanym tonem. Nagle wyraz jego twarzy się zmienia. Przekrzywia głowę...

„Chciałbym cię nazwać imbryczkiem, ale jestem autentycznie pod wrażeniem... Nie wiem, skąd wziąłeś ten cały sprzęt, ale nie mam cienia wątpliwości, że szukają go jacyś bardzo źli goście...”

„Poza tym wyglądasz jak pierdolony kretyn”.

Cokolwiek to jest, nie ma żadnego znaczenia w porównaniu z tym, co właśnie widziałeś.

To mężczyzna w okularach przeciwsłonecznych z Whirling-in-Rags! Ale gdzie ma okulary?

„To wszystko nieważne, jest taki olbrzym...”

„Właśnie to wszystko jest ważne. Spójrz tylko na siebie!” – wskazuje cię obiema dłońmi.

„Chwila... To ty. Mężczyzna w okularach przeciwsłonecznych”.

„Zgadza się. A ty jesteś jakąś... maszyną do zabijania”.

„Zgadza się. A ty jesteś jakimś... miejskim strachem na wróble”.

„Zgadza się, a ty wyglądasz, jakbyś złapał dwadzieścia chorób wenerycznych”.

„Zgadza się. A ty krwawisz...”

„No tak, tak... Co jest z tobą?”

Wciąż rozmyśla nad tą kurtką.

„Tak, »w chuj z tym«. Nikomu innemu nie wydaje się to przeszkadzać”.

„Harry, to dlatego, że jesteś gliną z napisem »w chuj z tym« na plecach”.

Jak tak się teraz zastanawiasz... Może faktycznie się ciebie bali...

Nikt się ciebie nie bał, nie dając ci tego do zrozumienia. Wszyscy się czuli bezpiecznie.

„Och... To wszystko wyjaśnia”.

„Tak, to zawsze wszystko wyjaśniało”.

Nie pierwszy raz widzi, jak odbija ci kompletna szajba.

„Vic, spokojnie...”

„Tak. Jestem cholernym gliną”.

„No właśnie – czyżby? Jesteś jeszcze gliną? Bo odchodzi tu takie grube disco, że trudno stwierdzić”.

„Wiem, kiedy ludzie nie czują się przy mnie dobrze. Nic takiego nie miało miejsca”.

„Wierz mi, nie czuli się dobrze”.

Wszyscy czuli się w twoim towarzystwie całkowicie bezpiecznie. Nie ma pojęcia, o czym mówi.

Kim rekrutowany

„Nikomu innemu nie wydaje się przeszkadzać moje krwawienie”.

„Przeszkadzać?! Harry, kurwa, wyglądasz, jakbyś potrzebował jebanego przeszczepu organów!”

Oddycha głęboko. „A jebać to, nie drążmy”.

„Cuno, wciąż mogę na ciebie liczyć, nie?”

„Wszyscy tu jesteśmy świniami” – kiwa głową, po czym prostuje plecy.

Choć wszyscy tu jesteśmy świniami, ty i Cuno jesteście nimi bardziej od pozostałych. Możesz na niego liczyć, ale później.

„A wy coście za jedni?”

„Jestem Trant Heidelstam, miło mi. Chyba mieliśmy już okazję się poznać tu i tam”.

„Jestem twoim partnerem, do cholery, Jean Vicquemare. A to twoja grupa zadaniowa” – mówi, wskazując na swoich kompanów. „A raczej to, co z niej zostało”.

„Konsultant specjalny Trant Heidelstam, funkcjonariuszka patrolowa Judit Minot”.

„Cześć”.

„Przyszliśmy zdrapać z chodnika to, co z ciebie zostało”.

Dzieciak zaraz powie, że jest Cuno!

„Czekaj...” (Szturchnij go łokciem w żebra).

„Na co mam, kurwa, czekać? Jestem Cuno. Wróciliśmy z Wyspy Śmierci”.

No. I powiedział to.

„Słuchaj... Cuno” – mężczyzna mierzy dzieciaka wzrokiem jak dowódca grupy uderzeniowej, który przymierza się do wyważeni drzwi.

„Jesteśmy z Harrierem starymi kumplami... znamy się od lat. Pozwolisz nam pogadać na osobności?”

„To nie potrwa długo. Muszę tylko omówić z Harrym jego ostatnie błędy”.

„Powodzenia” – odpowiada, po czym zwraca się do ciebie: „Chyba wpakowałeś się w niezłe szambo”.

Pozwól mu na to.

„Siły specjalne. Fajnie. Jestem Cuno. Właśnie wróciliśmy z pieprzonej wyspy” – stwierdza, wskazując fort morski znajdujący się za nim.

„Porucznik Kim Kitsuragi, 57. komisariat. Właśnie wróciliśmy z wyspy...” – stwierdza, wskazując fort morski. „Trafiliśmy tam z powodu śledztwa”.

Nawet on w tej sytuacji czuje, jakby musiał usprawiedliwiać twoje czyny.

„Być może później będziemy potrzebowali waszej pomocy” – dodaje, nagle odzyskując pewność siebie.

Jak gdyby przypomniał sobie, że jest przecież odznaczonym porucznikiem policji, a nie jakimś niegrzecznym chłopcem.

To się nawzajem nie wyklucza.

„Ale to najwyraźniej wewnętrzna sprawa, więc zostawię was, abyście mogli ją omówić między sobą”.

„Dziękuję, poruczniku”.

„Miło pana poznać, poruczniku Kitsuragi” – stwierdza ciepło i posyła porucznikowi ledwo zauważalny uśmiech.

Daje porucznikowi do zrozumienia, że on nie powinien czuć wstydu z powodu gównoburzy, jaka zaraz cię czeka.

„Toś mnie rzucił wilkom na pożarcie...”