Rozmowa · Jean Vicquemare

„Nie, Kim, musisz mi pomóc. Zniszczmy ich”.

Harry rekrutowany

„Chodzi o pancerz? Nikomu innemu nie wydaje się przeszkadzać”.

„Poważnie?! Nikomu nie przeszkadza? Może dlatego, że jesteś gliną w egzoszkielecie!”

Harry odrzucony

„Nikomu innemu nie wydaje się przeszkadzać mój strój FALN”.

„Przeszkadzać? Harry, do diabła, jesteś gliną! Oni się ciebie boją!”

„Nikomu innemu mój styl nie wydaje się przeszkadzać”.

„No więc o co chodzi?” (Przejdź dalej).

„Harry, chcemy ci pomóc. Trant, zdaje się, że powinieneś przejąć pałeczkę”.

To kobieta o końskiej twarzy. Nie wiem, skąd wziąłeś to określenie, ale było kompletnie idiotyczne. Nigdy więcej nie powinieneś się tak do niej zwracać.

„Umm...” – robi krok do tyłu. „Nie wiem do końca, co tutaj robię. Poproszono mnie jako eksperta – nie oczekujcie ode mnie zbyt wiele. Jestem w najlepszym razie entuzjastą kognitywistyki”.

„Specjalizuję się w całkiem czymś innym. Moja domena to neurologia...” – robi gest cudzysłowu – „...w czysto teoretycznym zakresie. Właściwie to chyba powinienem już iść...”

„Nie... Trant, teraz już za późno. Tkwisz z nami w tym gównie!” – odwraca się do ciebie. „Co masz na swoją obronę, zasrańcu?”

A co on ma na swoją obronę? Zostawił cię samego wśród gradu kul!

Zasraniec. Co za ciekawy przydomek.

„Wspominałeś coś o jakiejś grupie zadaniowej?”

„Tak, jednostka do spraw przestępstw poważnych pod dowództwem poruczników Du Bois i Vicquemare'a. Coś ci to mówi?”

„Tak. Jasne. Łapię. Jednostka do spraw przestępstw poważnych”.

Odwraca się do Minot. „Nie pamięta”.

„Widzisz? On naprawdę nie pamięta. To nie był tylko »chory żart« – przynajmniej tyle dobrego”.

„Tak, mnóstwo dobrego”.

„Odśwież mi pamięć. Kto jeszcze należy do tej grupy?”

„Odświeżyć ci pamięć? To cholerna jednostka do spraw przestępstw poważnych. Czyli ty, ja, Jude, Trant jebany Heidelstam i Guillaume Bevy...” – wpatruje się w ciebie.

„Ja w zasadzie jestem tylko cywilnym konsultantem”.

„Pierdol się, siedzisz z nami w tym gównowozie”.

„No dobra. To czym się ta jednostka zajmuje?”

„Zajmuje? To jednostka do spraw przestępstw poważnych! Czyścimy biurka ze spraw, żeby 41 nie wychodził zawsze na najgorszy komisariat w mieście. Teraz jesteśmy na poziomie odmęty gówna. Dzięki tobie”.

To twoja posse. A właściwie to, co z niej zostało. Uważnie dobrana. Nieuważnie wytracona.

„41. komisariat nie jest...” – zamyśla się, aby nie kończyć tego zdania.

„Tak, no... Po pierwsze, kim jest Guillaume Bevy?”

„O, a to nawet ciekawa historia!” – nie uśmiecha się. „Guillaume Bevy to reporter milicyjny, który dołączył do naszego zespołu. Był naprawdę niezły. A potem odszedł, bo stracił wiarę w twoje zdolności kierowania jednostką”.

„Odeszli też inni. Dobrzy, inteligentni ludzie. Których nigdy już nie odzyskamy. Zostaliśmy tylko ja i ta niezwykle cierpliwa funkcjonariuszka patrolowa. No i Trant, bo zmuszam go, żeby został”.

Czy ten Guillaume Bevy jest blondynem i miłośnikiem okularów przeciwsłonecznych?

„Czy ten Guillaume Bevy to blondyn w okularach przeciwsłonecznych? Jak ty wcześniej...”

„No, masz to!” – macha na ciebie palcem. „Dociera do niego! Udawałem go. Spójrz na mnie, jestem G-Bevy. Miało być śmiesznie, ale ty naprawdę masz uszkodzenia mózgu, więc wyszło średnio”.

Szczerze sądził, że to będzie zabawne. Dla was obu.

„No dobrze, Trancie Heidelstamie. To w jakiej sprawie dajesz tu konsultacje specjalne?”

„W jakiej sprawie?” – potupuje jedną stopą. „Poproszono mnie, żebym wyraził opinię na temat teorii z pogranicza nauki, jakie pojawiły się w Königsteinie w latach trzydziestych. Dotyczące częściowej amnezji psychourazowej. Teorii osobowości grupy...”

„Chce sprawdzić, czy jesteś wariatem. To bystry gość. Kontynuujmy”.

„A więc Trant Heidelstam okazuje się być... konsultantem specjalnym Trantem Heidelstamem...”

„Tak, jestem Trant Heidelstam. Nigdy nie twierdziłem, że nie jestem”.

„No dobrze, więc w jakiej sprawie dajesz tu konsultacje specjalne?”

„No właśnie” – patrzy na zdezelowane baraki, a potem na ciebie. „Poproszono mnie, żebym wyraził opinię na temat co bardziej dziwacznych teorii, jakie pojawiły się w Königsteinie w latach trzydziestych. Takich jak częściowa amnezja psychourazowa, teoria osobowości grupy...”

„Chce sprawdzić, czy jesteś wariatem. To bystry gość. Kontynuujmy”.

„Dobrze, jesteś Trant Heidelstam. Konsultant specjalny. Rozumiem”.

„Jeszcze raz...” – rozgląda się. „Poproszono mnie, żebym wyraził opinię na temat teorii z pogranicza nauki, jakie pojawiły się w Königsteinie w latach trzydziestych. Chodzi na przykład o częściową amnezję psychourazowa, teorię osobowości grupy...”

„Zaraz, to o co chodziło z tym dzieciakiem?”

„Z Mikaelem? Mikael to mój syn”.

Jego syn? To jakiś żart... Wszyscy cię okłamują!

„Ach. Rozumiem. Przepraszam”.

„Nie ma sprawy”.

„Ach tak?! To po co były te wszystkie arcyciekawe historyjki? Szpiegowałeś mnie?”

„Nie. Interesował mnie po prostu budynek Felda i Przyczółek w Martinaise. No i Mikael chciał zobaczyć Martinaise. To był zbieg okoliczności”.

To, że był tam ze swoim synem... nie było przypadkiem. Trudno to dostrzec, ale martwił się o ciebie. A przy tym był zainteresowany budynkiem Felda.

„Ach tak?! A gdzie, kurwa, ten twój syn jest teraz, konsultancie specjalny?!”

„Wysłałem go do domu” – odpowiada spokojnie. „Mikael jest teraz z matką. Dzielimy się opieką nad nim”.

„Mówiłem. Jedna szklanka wódki dzieli go od zabicia kogoś”.

„Może... tak bym tego nie ujął. Ale to prawda – przejawia agresję nierzadką w ostatniej fazie alkoholizmu”.

„Kompletnie nic mi to wszystko nie mówi...” (Przejdź dalej).