Rozmowa · Jean Vicquemare

„To już grali: Może to nie dlatego, że jest rozkapryszonym nastolatkiem w ciele 40-letniego faceta. Może to ma związek z szarotą? Może to coś pozafizycznego?”

„A może da się to wyleczyć mesmeryzmem? Ale potem myślę sobie: Nie, to mało prawdopodobne. Pewnie po prostu jest dupkiem. Chlejącym dupkiem, który symuluje amnezję, żeby wygrzebać się z łajna, w które sam wlazł”.

Gdybyście zbadali tę sprawę dokładniej, ty lub Kim mielibyście więcej do powiedzenia. Ale nie zbadaliście, więc jest, jak jest.

Gdybyś zbadał tę sprawę dokładniej, miałbyś więcej do powiedzenia. Ale nie zbadałeś, więc jest, jak jest.

„Wyjaśnię później, ale jest też inny człowiek, który stracił pamięć. Kraboczłek”.

„Kraboczłek to niefortunna nazwa, ale byłem przy tym. Kościół na wybrzeżu zadrżał z powodu dźwiękowo-przestrzennej anomalii. Mogła mieć źródła entroponetyczne lub być powiązana z falami radiowymi...”

„W każdym razie wspomniałem o tym w swoim raporcie – powinniście go przeczytać. Nie sądzę jednak, aby miało to jakikolwiek związek z tym, że upił się do tego stopnia, że uszkodził sobie mózg”.

„Kraboczłek... Słuchaj, czaję. W delirium wymyśliłeś sobie entroponetyczne wyjaśnienie tego, dlaczego jesteś niepoczytalnym pijakiem”.

„Potraktuj to poważnie. Podejrzewam, że z Martinaise może być coś nie tak”.

„No, nie był to kapitalizm. Więc to możemy skreślić z listy, lewaku”.

„Lewaku? Tak właściwie to nie jestem nawet klasycznym lewicowcem. W każdym razie nie w sensie mazowskim. Ale dobrze, odłóżmy teorię. Co więc się stało?”

„Jak wynika z waszych kontaktów z nim tutaj i w barze, oraz – choć nie chcę wyjść na »kapusia«” – robi gest cudzysłowu – „ze mną wcześniej, kiedy Harry najwyraźniej nie wiedział, kim jestem... To wszystko bardzo ciekawe”.

„Jak wynika z naszych kontaktów z nim tutaj oraz jego interakcji z miejscową ludnością, gdy nie pamiętał, że jest funkcjonariuszem milicji... To wszystko bardzo ciekawe”.

„To ty! Nie powiedziałaś mi, że nie jesteś kobietą o końskiej twarzy!” (Wskaż ją palcem).

„Poruczniku” – odzywa się z ciężkim westchnieniem. „Nie nazywam się »kobieta o końskiej twarzy«. Jestem Judit Minot. Przydzielono mnie do twojej jednostki dwa miesiące temu. Myślałam, że byliśmy przyjaciółmi...”

Wiesz, co ma na myśli, mówiąc przyjaciółmi. Ale spytaj. Na wszelki wypadek.

„Jest mi naprawdę przykro, funkcjonariuszko Minot”.

„W porządku”. Kolejne westchnięcie. „Jesteś moim oficerem dowodzącym. Ja... Ja naprawdę chcę cię szanować. Chcę, aby panowały między nami normalne stosunki”.

„To się nigdy nie wydarzy, Jude. Nie ma większego chama od niego. To przez niego wszyscy musimy przechodzić szkolenie z wrażliwości. A ja nienawidzę szkolenia z wrażliwości...”

„Funkcjonariuszko patrolowa Minot, miło mi panią poznać. Proponuję, żeby przeszłość poszła w zapomnienie”.

„Dobrze” – ton jej głosu stał się nagle bardzo zimny.

„Przyjaciółmi... z dodatkowymi korzyściami?”

„Nie” – kręci głową. „Bez żadnych korzyści”.

„Ty jebany kretynie. Ty durny jebany idioto. Jest z tobą jeszcze gorzej, niż było. Jak to w ogóle możliwe?”

To prawda. Masz poważny problem.

„Wciąż jesteśmy przyjaciółmi, tylko ja mam głupią głowę”.

„W porządku”. Kolejne westchnięcie. „Jesteś moim oficerem dowodzącym. Ja... Ja naprawdę chcę cię szanować. Chcę, aby panowały między nami normalne stosunki”.

„Skąd wiedzieliście, że tu jestem?”

„Kierownik baru, którego wychujałeś, powiedział nam, gdzie cię szukać”.

(Odwróć się mniej więcej w stronę Whirling i krzyknij). „Niech cię diabli, kierowniku baru! Zdradziłeś mnie po raz ostatni!”

„A właśnie, to wielkie aero-graffito przed lokalem, płonące – ty to zrobiłeś?”

„Tak, ja je podpaliłem. To był poetycki gest”.

„Wiedziałem. Nie mówiłem, Trant? Mówiłem, że to nasz zasraniec”.

„To z »Mirowej 82« autorstwa Lu Jiatuna, prawda? O Dziewczęciu Komunizmu – tytułowej powracającej bohaterce. O zjawie, która...” – rozgląda się, wyczuwając zniecierpliwienie swoich towarzyszy, i porzuca dalszy wywód. „Dobry wybór, Harry”.

Ma rację. To właśnie serajski poeta Lu Jiatun z lat pięćdziesiątych ostatniego stulecia napisał...

„Nie zachęcaj go, Trant”.

„Dobrze”.

„Tak, ja to zrobiłem. Jako poetycki gest”. (Skłam).

„Wiedziałem. Nie mówiłem, Trant? Mówiłem, że to nasz zasraniec”.

„To z »Cyklu Mirowej« autorstwa Lu Jiatuna, prawda? O Dziewczęciu Komunizmu – tytułowej powracającej bohaterce. O zjawie, która...” – rozgląda się, wyczuwając zniecierpliwienie swoich towarzyszy, i porzuca dalszy wywód. „Dobry wybór, Harry”.

„Zrobił to taki jeden wyrostek, chuligan”.

„No nie wiem...” – mruży podejrzliwie oczy. „Brakowało tylko podpisu »Zasraniec«”.

„A właśnie, to wielkie czerwone aero-graffito przed jego lokalem, oblane rządowym paliwem – to twoja robota?”

„Dobrze. Rozumiem. Garte wam powiedział”.

„Umm...” – rozgląda się. „Ludzie na tej ulicy też nam pomogli. Ustalić, gdzie jesteś”.

„Jesteś legendą wśród pijaków, Harry. Legendarnym lokalnym pijakiem”.

„Po całej tej sprawie z Sylvie on mnie zdradza...”

„Zasrańcu” – mówi, grożąc palcem – „wcale cię nie zdradził. Powiedział nam tylko, w którym kierunku poszedłeś. Kto to jest Sylvie?”

„Sylvie to dziwka. Jeździ na karuzeli kutasów. Cudzoziemskich”.

„Super” – ocenia, kiwając głową. „Dziwka. Cudzoziemcy. Nienawiść”.

„Umm...” – wtrąca się, próbując rozładować sytuację. „Ludzie na tej ulicy też nam pomogli”.

„Jesteś legendą wśród pijaków, Harry. Legendarnym lokalnym pijakiem”.

„Sylvie to dziewczyna, z którą zeswatałem Garte'a. W dodatku ocaliłem jego lokal!”

„Dziwne. Nie wspominał o tym. A lokal wcale nie wyglądał na ocalony – przed budynkiem było wielkie aero-graffito. Płonące”.

„Dziwne. Nie wspominał o tym. A lokal wcale nie wyglądał na ocalony – przed budynkiem było wielkie aero-graffito. Zmieszane z krwią”.

„Nikt. To nieistotne”.

„Oby tak było”.

Chce przez to powiedzieć: „Lepiej, żebyś nie imprezował z tą Sylvie, zasrańcu”.

„Ja ocalam jego lokal, a on mnie zdradza?!”

„Czy ty mnie szpiegowałeś?”