Rozmowa · Jean Vicquemare

„Tak, szpiegowałem cię. Byłem w tym barze. Miałem na głowie perukę i idiotyczne okulary. Nie rozpoznałeś mnie – własnego partnera. Przeszedłeś obok jak gdyby nigdy nic...”

„W przebraniu... Dlaczego?”

„Słyszałem, że straciłeś i rozum, i pamięć. Chciałem przekonać się, czy to prawda. I okazuje się, że prawda – jesteś teraz kompletnym wariatem. Dobra robota”.

„W tłumie byli mężczyzna i kobieta w mundurze MOR-u” – informuje cię, po czym zwraca się do Vicquemare'a: „Na jego obronę powiem, że się śpieszyliśmy”.

„Cuno wiedział, że świnie-przebierańce były w mieście. Cuno zamierzał je załatwić – bo Cuno załatwia świnie – ale nie zrobił tego, bo Cuno się przejmuje” – stwierdza chłopak z uroczystym skinieniem głowy.

(Kiwnij głową funkcjonariuszce). „Przepraszam, że cię wcześniej nie poznałem”.

„Nic się nie stało” – wzdycha. „Nie jestem tutaj po to, aby się przechwalać czy cię oszukać. On zresztą też” – wskazuje Vicquemare'a. „Po prostu się martwimy”.

„No właśnie, »martwimy się«. Bez przerwy się o ciebie martwię. Kiedy nie przychodzisz do pracy. Albo kiedy przychodzisz, ale cuchniesz”.

„Jesteś generatorem zmartwień. Ona się martwi. Ja się martwię. Nawet konsultant specjalny W Tył Zwrot się o ciebie martwi. Wszyscy się martwią. Zamiast pracować”.

Ma bardzo, bardzo mocne podstawy, żeby tak twierdzić. Właściwie to muszę ci wreszcie powiedzieć, że ja...

Ty też się martwisz?

Tak. Często gadasz jak jakiś brutalny oszołom.

Ty też się pierdol! Nie potrzebuję pomocy!

Posłuchaj sam siebie. Gadasz jak brutalny oszołom. Bez względu na to, co robię.

„Gdzie wy przez cały ten czas byliście?”

„Do diabła, Harry...” – przenosi ciężar ciała na drugą stopę, krzyżuje ręce i patrzy ci prosto w oczy.

„Kazałeś nam się odpierdolić. Bo burzymy ci styl. Jesteś boskim detektywem. Jebać wszystko. Cały świat spłonie. Wykrywaj lub giń!”

„I pewnie miałeś rację – w życiu nie pozwoliłbym ci porwać dzieciaka i zabrać go na jakiś porąbany rejs w połowie marca!”

„Gadasz o Cuno?” – pyta, wskazując na siebie. „Major Cuno nie został porwany, pieprzony ćwoku! Spierdalaj...”

„Zaraz, czyli zostawiliście mnie samego w starciu z drużyną wyszkolonych zabójców tylko po to, żeby dać mi nauczkę?”

„To nie tak...”

„Pierdol się, Harry. Nie wiedzieliśmy nic o żadnym trybunale, tak?”

„Wszystko naprawdę spłonie, funkcjonariuszu satelicki Vicquemare. Co do tego nie ma wątpliwości”.

„No i proszę, delirium alkoholowe. Wizje. Wszyscy muszą zapłacić...” – kręci głową.

„Czemu porzuciliście dosłownego policyjnego boga?”

„Płakałeś w jakiejś histerii. Byłeś pijany, napastliwy emocjonalnie, rozwalałeś wszystko wokół. Twierdziłeś, że zmierzamy »prosto w otchłań«”.

„Nie mieliśmy ochoty na wizytę w otchłani, więc się odpierdoliliśmy” – wzdycha. „Tak jak nam powiedziałeś”.

„To czemu nie wykrywaliście lub ginęliście?”

„Uważasz, że to było takie zajebiste, co? Że sypiesz tekstami jak jakiś milicyjny mistrz słowa? Płakałeś, kiedy tu dotarliśmy. Rozwalałeś wszystko. Twierdziłeś, że zmierzamy »prosto w otchłań«”.

„Powiedziałem to wszystko? Nie jestem już taki jak wtedy”.

„Pewnie...” – wpatruje się w ciebie zmrużonymi oczami. „Nie jesteś... milicyjnym supergwiazdorem. Na mieście mówią, że jesteś nowym wcieleniem Guillaume'a Le Milliona. Znam to pierdolenie. Nic się nie zmieniło”.

„Pewnie...” – wpatruje się w ciebie zmrużonymi oczami. „Na mieście mówią, że jesteś »rzecznikiem Zmroku«. Obłąkanym mówcą apokalipsy... Nic się nie zmieniło”.

„Tak, teraz żałujesz. Jesteś najżałośniejszym gliniarzem w historii gliniarzy. Nic się nie zmieniło, Harry. Słyszałem to kajanie się już jakiś milion razy”.

„Jesteś pewien?” – wpatruje się w ciebie zmrużonymi oczami. „Nie opowiadałeś wszystkim, jaki to z ciebie nudny glina i że powinieneś się zabić? Ludzie mówią, że kompletnie ci odbiło. Wiem, bo pytałem”.

„Gdzie my byliśmy? Odpierdalaliśmy się, jeśli dobrze pamiętam” – krzyżuje ręce na piersi.

„I znów oszukany! Nikt nie jest tym, za kogo się podaje!”

„Oszukany? Hej, mam taką błyskotliwą myśl – nie bądź skończonym opojem, a trudniej cię będzie oszukać”.

„Ogrodniczka, przywódca łamistrajków, teraz to...” (Odwróć się do porucznika). „Powiedz, że chociaż ty jesteś osobą, za którą się od początku podajesz!”

„Tak. Wciąż jestem Kimem Kitsuragim – porucznikiem z 57. komisariatu”.

I ciągle po uszy w tych tu cudzych kłopotach...

„Kurwa, świnio...” – chłopiec wygląda na odrobinę speszonego. „Nazywam się Kuuno, a nie Cuno. Prawdziwe jest... lamerskie. Moje imię jest bardziej lamerskie od tego, które ci podałem”.

Wygląda na skruszonego. „Tylko się nie zesraj – proszę”.

„No dobrze. To... ma z tym coś wspólnego, tak”.

„No skąd. Wszyscy są po prostu arcymistrzami kamuflażu”.

„To znowu tak samo, jak z tą ogrodniczką...” (Odwróć się do porucznika). „Powiedz, że chociaż ty jesteś osobą, za którą się od początku podajesz”.

„Nie jesteś wcale mężczyzną w okularach przeciwsłonecznych... Nie jesteś nawet blondynem!”

„Przyznaję się bez bicia” – wymienia spojrzenia z konsultantem specjalnym. „Słyszałem, że straciłeś i rozum, i pamięć. Chciałem przekonać się, czy to prawda”.

„No i jednak prawda. Dobra robota, Harry. Jesteś teraz wariatem. Czyli jedna osoba, na której można polegać, mniej”.

Był zbyt sarkastyczny, żebyś zdał sobie sprawę, kim jest.

„No dobra. Należało mi się”.

„Niby co ci się należało? Nierozpoznanie ludzi, których widujesz każdego dnia?” – mruży oczy. „Uszkodzenie mózgu?”

„Może gdybyś nie był taki sarkastyczny, zdałbym sobie sprawę, że cię znam”.

„Mam depresję kliniczną, Harry. Wybacz, że nie przywitałem cię chlebem i solą po tym, jak kazałeś się nam odpierdolić”.

„Właściwie to podejrzewałem, że coś jest nie tak”.

„Tak? Czy może myślałeś, że jestem cholernym strażakiem? Od jak dawna jesteśmy partnerami, Harry?” – poprawia krawat. „Nie odpowiadaj – przecież nie pamiętasz”.

Nie mam zielonego pojęcia. Sto lat?

Sądząc po tym, jak znajomy ci się wydaje... Co najmniej dwa lata? Albo macie za sobą krótszą, lecz intensywną współpracę w waszej grupie...

Ma rację. Nie baw się w zgadywanki. To nie jest dobry moment.

„Tak? Czy może myślałeś, że jestem cholernym pielęgniarzem? Od jak dawna jesteśmy partnerami, Harry?” – poprawia krawat. „Nie odpowiadaj – przecież nie pamiętasz”.

„Tak? Czy może myślałeś, że jestem cholernym hyclem? Od jak dawna jesteśmy partnerami, Harry?” – poprawia krawat. „Nie odpowiadaj – przecież nie pamiętasz”.